บทที่ 12 บ้านใหม่

บทที่ 12 บ้านใหม่

หลังจากส่งทีมช่างและอินทีเรียร์กลับไปแล้ว โจวหยางก็ลงมือทำความสะอาดบ้านอีกครั้ง ก่อนจะทยอยนำเฟอร์นิเจอร์ออกมาจากมิติ

ทว่าเขาเลือกจัดวางข้าวของเครื่องใช้เฉพาะในห้องนอนใหญ่ ห้องนั่งเล่น ห้องรับประทานอาหาร และห้องครัวเท่านั้น ส่วนห้องอื่นๆ ยังคงปล่อยทิ้งไว้ให้ว่างเปล่า

จากนั้นเขาก็พาเจ้าถั่วออกมาจากมิติพร้อมกับอุปกรณ์การกินและการนอน จัดแจงที่ทางให้มันอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น

ทันทีที่เห็นสภาพแวดล้อมใหม่ เจ้าถั่วก็ลากขาข้างที่เจ็บเดินสำรวจอาณาเขตใหม่อย่างร่าเริงมีความสุข

ด้วยเกรงว่ามันจะแอบฉี่เพื่อประกาศอาณาเขตในบ้านหลังใหม่ โจวหยางจึงคอยเดินตามประกบไม่ห่าง แม้เจ้าถั่วจะเคยได้รับบทเรียนเรื่องนี้ในมิติมาแล้ว—ครั้งนั้นโจวหยางเทอาหารเม็ดลงบนจุดที่มันฉี่ใส่ แล้วบังคับให้มันอดอาหารจนกว่าจะกินจนเกลี้ยง

เจ้าถั่วไม่ยอมกินและยอมอดโซไปทั้งวัน

ตั้งแต่นั้นมา มันก็จำขึ้นใจว่าการฉี่เรี่ยราดหมายถึงการถูกดุและต้องอดข้าว

หลังจากเฝ้าดูจนแน่ใจว่าเจ้าถั่วจะไม่ทำเลอะเทอะในบ้านใหม่ โจวหยางก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขาหยิบน้ำยากำจัดสารฟอร์มาลดีไฮด์และถุงถ่านดูดกลิ่นออกมาวางไว้ตามมุมต่างๆ ของบ้าน แม้จะเลือกใช้วัสดุตกแต่งที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แต่การทำความสะอาดอากาศเพิ่มอีกหน่อยก็ช่วยให้สบายใจขึ้น

ต่อมา เขานำระบบพลังงานแสงอาทิตย์ออกมาจากมิติ เขาเคยสั่งทำชุดอุปกรณ์นี้จากโรงงานตอนที่ไปต่างเมือง เพื่อรอรับของและเรียนรู้วิธีติดตั้งใช้งาน เขาถึงกับต้องพักอยู่ที่นั่นต่ออีกหลายวัน แต่ก็นับว่าคุ้มค่าเพราะตอนนี้เขาใช้งานมันได้อย่างคล่องแคล่ว

ตอนนั้นเขาสั่งมาสองชุด ทั้งคู่เป็นเกรดพาณิชย์ที่รองรับเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังวัตต์สูงได้สบายๆ

ชุดหนึ่งติดตั้งไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว ส่วนชุดนี้สำหรับใช้ที่บ้าน

งานติดตั้งส่วนใหญ่เตรียมการไว้แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงยึดแผงโซลาร์เซลล์ไว้ที่ระเบียงทิศใต้ เดินสายไฟเชื่อมต่อกับแผงวงจรและกล่องแบตเตอรี่ แล้วปรับจูนระบบอีกเล็กน้อยก็เสร็จสมบูรณ์

เมื่อถึงคราวไฟดับในวันสิ้นโลก เขาเพียงแค่เชื่อมต่อกล่องเก็บไฟเข้ากับระบบสายไฟในบ้านก็ใช้งานได้ทันที

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น โจวหยางก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้บีนแบ็กอย่างหมดแรง ไม่อยากจะขยับตัวไปไหนอีก

เจ้าถั่วที่สำรวจบ้านจนพอใจแล้วก็เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น พอเห็นเจ้านายนอนแผ่หลาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาซุกตัวที่เท้าของโจวหยาง แล้วเกยคางไว้บนข้อเท้าของเขา

"ชิ รู้จักหาที่สบายเชียวนะ" โจวหยางบ่นอุบพร้อมกับเขย่าขาเบาๆ

พอดูเวลาก็พบว่าเลยเวลาอาหารมาแล้ว

โจวหยางบิดขี้เกียจก่อนลุกขึ้นเทอาหารเม็ดให้เจ้าถั่วหนึ่งชาม แล้วหยิบอาหารของตัวเองออกมาทานบ้าง พร้อมกับเปิดแท็บเล็ตหาวาไรตี้โชว์ดูแก้เบื่อ

หนึ่งคนหนึ่งสุนัขต่างก้มหน้าก้มตากินจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

หลังอิ่มท้อง โจวหยางนึกขึ้นได้ว่าอาหารของเจ้าถั่วใกล้หมด จึงกดสั่งออนไลน์เลือกร้านที่รีวิวดีราคาเป็นมิตร จัดมาเลย 100 ถุงใหญ่ขนาด 10 กิโลกรัม

จากนั้นพอนึกถึงเรื่องการขับถ่ายหลังน้ำประปาถูกตัดในวันสิ้นโลก เขาจึงสั่งเก้าอี้นั่งถ่ายสำหรับผู้ป่วย ถุงขยะ และทรายแมวที่ถูกที่สุด

แต่หลังวันสิ้นโลก เจ้าถั่วต้องหัดใช้ทรายแมวด้วยหรือเปล่า? หรือว่า... ควรจะเริ่มฝึกตั้งแต่ตอนนี้เลย?

โจวหยางหันขวับไปมองเจ้าถั่วแล้วเริ่มครุ่นคิด สายตาจริงจังคู่นั้นทำเอาเจ้าถั่วตกใจจนหางจุกก้น

แต่ถ้าให้เจ้าถั่วใช้ทรายแมวด้วย ต้นทุนคงสูงลิบ ใช้ทรายก่อสร้างธรรมดาไม่ดีกว่าเหรอ?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ โจวหยางจึงติดต่อบ่อทรายสั่งทรายหยาบมาสิบกว่าตัน

ปริมาณขนาดนี้ใช้ได้ทั้งคนทั้งหมาไปจนตายกันไปข้าง

คิดได้ดังนั้นเขาจึงกดยกเลิกคำสั่งซื้อทรายแมว แล้วเปลี่ยนเป็นสั่งกระบะทรายขนาดใหญ่พิเศษและถุงขยะไซส์ยักษ์สำหรับเจ้าถั่วแทน

ถึงเวลาใช้จริงก็แค่เอาถุงขยะรองในกระบะ ไม่ต้องตักให้เสียเวลา รวบทิ้งวันละถุง เอาไปกองไว้มุมที่ไกลที่สุดในมิติ แล้วค่อยหาจังหวะเอาออกมาทิ้งข้างนอก

เพื่อป้องกันกลิ่นรบกวน โจวหยางยังสั่งน้ำยาดับกลิ่นมาตุนไว้อีกจำนวนมาก

ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ อากาศเริ่มอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ

ข้างนอกอุณหภูมิปาเข้าไปเกือบ 35 องศาแล้ว

แต่นักท่องเที่ยวก็ยังหลั่งไหลกันมาไม่ขาดสาย

โจวหยางทนร้อนไม่ไหว เขาเดินเข้าห้องนอนใหญ่ เปิดแอร์เตรียมงีบหลับ

เจ้าถั่วเองก็คาบผ้าห่มผืนโปรดเดินตามเข้ามาตากแอร์ด้วย

คนและสุนัขค่อยๆ ผล็อยหลับไปท่ามกลางเสียงครางเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศ

หลังจากนั้นก็เข้าสู่ช่วงหยุดยาววันแรงงาน

ทั่วประเทศเกิดกระแสการท่องเที่ยวขนาดย่อม

รีสอร์ทเขาไป๋จี้ก็มีนักท่องเที่ยวแน่นขนัด

ผู้คนดูจะไม่ยี่หระต่อความร้อนผิดปกติ ความคึกคักยังคงเต็มเปี่ยม

วันแรงงานมีวันหยุดรวมห้าวัน

ตลอดวันหยุดห้าวัน โจวหยางเลือกเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน คอยโทรสั่งเสบียงที่ยังขาดเหลืออย่างถังแก๊สและถ่านหิน

เขาออกจากบ้านเพียงสองครั้งเพื่อไปรับของที่จำเป็นเท่านั้น

อุณหภูมิและแสงแดดข้างนอกนั้นโหดร้ายจริงๆ แม้เพิ่งต้นเดือนพฤษภาคม แต่อากาศร้อนระอุแตะ 35 องศาทุกวัน

แต่พอนึกถึงว่าต่อไปมันจะพุ่งสูงถึง 40, 50 หรือมากกว่านั้น โจวหยางก็รู้สึกว่าอากาศตอนนี้ยังพอทนไหว

หลังจบวันหยุดยาว ฝูงชนเริ่มทยอยกลับไปทำงานและเรียนหนังสือ

ในขณะที่ไม่มีใครทันสังเกต คลื่นความร้อนก็เริ่มแผ่ปกคลุมไปทั่วประเทศ

เดิมทีทุกคนคิดว่าความร้อนช่วงวันแรงงานเป็นแค่ปรากฏการณ์ชั่วคราวตามที่ผู้เชี่ยวชาญบอก แต่ผ่านไปอีกสัปดาห์ อุณหภูมิกลับไม่ลดลงเลย มีแต่จะสูงขึ้นเรื่อยๆ

ชาวเน็ตพากันถกเถียงกันให้แซ่ด แต่ผู้เชี่ยวชาญกลับไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แม้แต่กรมอุตุนิยมวิทยาก็ยังอธิบายสาเหตุไม่ได้

วันเวลาผ่านไป เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่ช่วงกลางค่อนปลายเดือนพฤษภาคม

อุณหภูมิภายนอกไต่ระดับขึ้นไปแตะ 40 องศา

โชคดีที่พัสดุและเสบียงที่โจวหยางสั่งไว้มาส่งครบหมดแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องออกไปไหนอีก

ทุกวันเขาจะใช้เครื่องปั่นไฟแบบถีบเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า ถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัวพร้อมกับกักเก็บพลังงาน

พวกไก่ เป็ด และห่านในมิติโตเต็มวัยและเริ่มออกไข่เมื่อวานซืน เขาเก็บรวบรวมได้พอสมควร

กระต่ายตัวเมียสองตัวก็ตั้งท้อง ท้องป่องใกล้จะคลอดเต็มที

ลูกหมูเองก็โตวันโตคืน อีกไม่นานคงตัวเท่าหมูเต็มวัย

ไม้ผลเติบโตได้ขนาด โจวหยางคอยตัดแต่งกิ่งล่างเพื่อให้มันแทงยอดสูงขึ้น

ส่วนผักโตเร็วที่สุดและเก็บเกี่ยวไปได้หลายรอบแล้ว เขาจัดการเก็บเข้าห้องใต้ดินเพื่อทยอยกินในอนาคต

หลังปั่นไฟจนเหงื่อท่วมตัว โจวหยางก็รีบไปอาบน้ำให้สดชื่น

หลังอาบน้ำเสร็จ เขานั่งขัดสมาธิบนโซฟา เปิดคอมพิวเตอร์เช็กข่าวสาร

ส่วนใหญ่เป็นข่าวเกี่ยวกับผลกระทบจากอากาศร้อนจัด

พื้นที่แถบนี้ยังถือว่าปกติเพราะอยู่ภาคกลาง แต่เมืองทางใต้หลายแห่งทะลุ 45 องศาไปแล้ว สูงสุดถึงกว่า 50 องศา ผู้สูงอายุและเด็กที่ร่างกายไม่แข็งแรงต่างล้มตายด้วยโรคลมแดดจำนวนมาก

ในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูงกว่า 40 องศา โรงเรียนประกาศหยุดเรียนและเปลี่ยนไปเรียนออนไลน์ บริษัทห้างร้านให้พนักงานทำงานจากที่บ้าน โรงงานอุตสาหกรรมพยายามปรับกะการทำงาน ให้หยุดช่วงกลางวันแล้วเดินเครื่องผลิตตอนกลางคืนแทน

เมื่อเห็นว่าไม่มีข่าวใหญ่อื่นๆ โจวหยางก็ปิดหน้าเว็บ

เขาเดินเข้าครัว หยิบเครื่องทำน้ำแข็งสามเครื่องออกมาเติมน้ำและเดินเครื่อง

พอเต็มถังก็จะย้ายไปเก็บในมิติ เตรียมไว้ใช้หลังวันสิ้นโลก การได้ดื่มเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบในช่วงอากาศร้อนนรกแตกคงจะฟินไม่น้อย

สองเครื่องใช้ทำน้ำแข็งก้อนปกติ ส่วนอีกเครื่องเขาตั้งใจทำน้ำแข็งรสผลไม้ตามคลิปในเน็ต

แม้จะดูยุ่งยากไปหน่อย แต่เขาก็ว่างจัด ถือว่าหาอะไรทำแก้เซ็ง

เขาหยิบเลมอนสีเหลืองและเขียวมาหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่าเหรียญ ใส่ลงในช่องทำน้ำแข็งทีละช่องแล้วเร่งความเย็น ไม่นานก็ได้น้ำแข็งก้อนรสผลไม้หนึ่งถาด

จากนั้นเขาก็ทดลองทำน้ำแข็งรสผลไม้อื่นๆ โดยหยิบจับของที่มีในมิติมาลองทำ

ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาน่าพอใจทีเดียว