นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 526 - ถูกดักปล้น!?

“ผมขอรับรางวัลเป็นคะแนนจีโนครับ!”

เดวิดกระพริบตาเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างไม่ต้องใช้เวลาคิดมากนัก

ชายชราดูจะผงะกับการตัดสินใจของเด็กหนุ่มเล็กน้อย “เธอแน่ใจแล้วอย่างนั้นหรือ?”

“ครับ! ผมเลือก 200 ล้านคะแนนจีโน ผมคิดว่ามันเหมาะสมที่สุดแล้ว” เดวิดพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น ทั้ง ๆ ที่ในใจไม่ได้คิดแบบนั้นไปทั้งหมด

‘สิ่งที่ดีกว่าคะแนนจีโน!? มันก็คงมีแค่เลือดจำนวนมากในบ่อที่อยู่ในสวนด้านหลังตึกนี่เท่านั้นล่ะมั้ง!’ เขาได้กลิ่นหอมของเลือดที่เต็มไปด้วยพลังงานลอยออกมาได้อย่างชัดเจน จากความเข้มข้นชัดเจนที่สัมผัสได้ ปริมาณที่เก็บสะสมเอาไว้ต้องมีขนาดเท่ากับบ่อเล็ก ๆ อย่างแน่นอน เดวิดแค่ไม่แน่ใจเท่านั้นว่าชายชรารวบรวมพวกมันเอาไว้ทำอะไร? และเขาไม่คิดที่จะเอ่ยขอหรือแม้แต่พูดถึงมันเลยด้วยซ้ำ

เลือดพวกนั้นมีความเข้มข้นพอ ๆ กับเลือดของผู้ก่อสวรรค์ทั้ง 3 คนที่เดวิดเคยดื่มไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ กลิ่นที่ยั่วยวนของมันทำให้กรามของเขาคันคะเยอขึ้นมาจากเขี้ยวที่พยายามจะแทงงอกออกตามสัญชาตญาณดิบ มันต้องใช้ความพยายามมากทีเดียวสำหรับการควบคุมร่างกายของตัวเอง

ศาสตราจารย์ใหญ่ผู้นี้สะสมเลือดเอาไว้ทำอะไรจำนวนมาก!? ปัญหาข้อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเดวิดอย่างช่วยไม่ได้ แน่นอนว่าคำตอบที่ผุดตามขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็วมันมีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้นที่สมเหตุสมผล ถ้าชายชราผู้นี้ไม่ได้เป็นผู้สืบสายเลือดอะไรสักอย่าง และต้องการใช้เลือดเพื่อยกระดับความเข้มข้นของสายเลือดตัวเอง ก็คงจะต้องเป็นแผนที่พันธุกรรมของเขามาจากสิ่งมีชีวิตที่ใช้ประโยชน์จากเลือดได้ ถ้าไม่ติดว่ากลิ่นอายที่เปล่งออกมาจากร่างกายของศาสตราจารย์ใหญ่ผิดแปลกออกไป เดวิดอาจจะคิดว่าชายชรามีแผนที่ยีนของแวมไพร์แล้วด้วยซ้ำ เจ้าผีดูดเลือดในห้องทดลองใต้ดินนั่นมีผู้มีอำนาจระดับสูงสนับสนุนอยู่ไม่ใช่หรืออย่างไร ความเป็นไปได้ไม่น้อยเลยจริง ๆ

เขาไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่นมากนัก ศาสตราจารย์ใหญ่จะสะสมเลือดเอาไว้ทำอะไร? เรื่องแบบนี้ไม่ได้ติดอยู่ในหัวสมองนานนัก กลับกลายเป็นว่าเดวิดกำลังคิดใคร่ครวญถึงวิธีปล้นบ่อเลือดพวกนี้เอามาเป็นของตัวเองอยู่ในที่สุด เลือด!? สำหรับเขาแล้วมันคือยาที่เอาไว้ใช้รักษาชีวิต การมีเลือดความเข้มข้นสูงเก็บเอาไว้เป็นจำนวนมาก นั่นหมายถึงว่าเดวิดแทบจะเป็นอมตะในการต่อสู้เลยทีเดียว แรงจูงใจแบบนี้มันยั่วยวนจนแทบเกินห้ามใจ

แต่ความคิดบ้า ๆ นั้นถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็ว สถาบันแห่งนี้เหมือนกับเป็นบ้านของเขา การก่ออาชญากรรมร้ายแรงในบ้านของตัวเองเป็นความคิดที่โง่เขลาเกินไป ยังไม่ต้องนับถึงระดับการป้องกันรอบ ๆ ที่พักอาศัยของศาสตราจารย์ใหญ่ที่มีอำนาจและความสำคัญสูงสุดของสถาบันเลย ต่อให้เดวิดมั่นใจในความสามารถของตัวเองแค่ไหน โอกาสที่จะล้มเหลวและถูกจับได้นั้นสูงลิบลิ่ว เขาไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงแบบโง่ ๆ แน่ ความตั้งใจในคราวนี้คือทำตัวโลว์โปรไฟล์ อยู่เสวยสุขในสถาบันแห่งนี้ไปอีก 2-3 ปีก่อน เดวิดยังไม่ลืมแผนการหลักที่ตัวเองวางเอาไว้

ความคิดทั้งหมดเกิดขึ้นในหัวของเขาและสรุปออกมาได้ในพริบตา มันเป็นเหตุผลที่ทำให้เดวิดพยักหน้ายืนยันออกไปอย่างหนักแน่นว่าตัวเองต้องการรางวัลเป็นคะแนนจีโนอย่างที่เอ่ยปากออกไป

สีหน้าของชายชรามีความสับสนลังเลขึ้นเล็กน้อยกับการตัดสินใจอย่างรวดเร็วของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า เจ้าหนูไวท์นั่นไม่เคยบอกอะไรกับลูกศิษย์บ้างเลยหรือว่าควรจะขออะไรจากศาสตราจารย์ใหญ่เมื่อมีโอกาส? แต่! 200 ล้านคะแนนจีโนสำหรับนักเรียนชั้นปีที่ 2 อาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้ เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้โง่นัก บางทีอาจจะวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างไร แน่นอนว่าคงจะไม่ใช่แผนการที่ดีนัก ไม่สามารถกระตุ้นศักยภาพของตัวเองออกมาได้สูงสุดอย่างที่ควรจะเป็น แต่ก็คงจะไม่ได้แย่เกินไปหรอก อย่างไรเสียศักยภาพด้านการฝึกฝนของเจ้าเด็กนี่ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไรอยู่แล้ว การมีเงินทุนเอาไปใช้ในการวิจัยพันธุศาสตร์อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดก็ได้

เขาพยักหน้าออกมาในที่สุด “เอาล่ะ! ถ้าเธอตัดสินใจแล้วก็ถือว่าตกลงตามนั้น ทันทีที่กลับไปถึงห้องพัก คะแนนจีโนจะถูกโอนเข้าบัญชีของเธอเป็นรางวัล ถ้าไม่มีอะไรจะสอบถามอีก เธอสามารถกลับได้เลย”

ด้วยสีหน้าที่ทั้งยิ้มแย้มและอ่อนโยน ชายชราออกปากไล่เดวิดกลับอย่างไม่คิดจะรั้งตัวเอาไว้ให้นานกว่านี้อีกเลย ทักษะการฝึกฝนคลื่นสมอง 20 ทักษะกำลังรอให้ศึกษาอย่างละเอียดอยู่ในห้องสมุดเสมือน เขาแทบจะทนรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว แต่!

‘เกิดอะไรขึ้น?’ ความรู้สึกผิดปกติวาบขึ้นมาในหัวของศาสตราจารย์ใหญ่ระหว่างที่เอ่ยคำ นัยน์ตาทอประกายออกมาแวบหนึ่งด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะมีใครสังเกตเห็นได้ทัน มันเป็นการแสกนเพื่อตรวจสอบร่างกายของเดวิดนั่นเอง ชายชราเป็นคนที่มีความตื่นตัวและหวาดระแวงอยู่ในขั้นสุด เขาไม่ยอมปล่อยให้อะไรที่น่าสงสัยหลุดรอดสายตาไปได้อย่างเด็ดขาด

เห็น! เดวิดเห็นประกายตาที่แวบออกมาได้อย่างชัดเจน สมองสั่งการให้ร่างกายระงับสัญชาตญาณดิบของตัวเองทั้งหมดลงในพริบตาเช่นกัน ดูเหมือนว่าการปกปิดซ่อนเร้นความสามารถต่อหน้ายอดฝีมือระดับสูงจะเป็นเรื่องยุ่งยากมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้ นี่เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่ศาสตราจารย์ใหญ่นึกสงสัยแล้วใช้ความสามารถพิเศษตรวจสอบร่างกายของตัวเอง เดวิดรู้ดีว่าไม่สามารถปล่อยให้อีกฝ่ายสงสัยเป็นครั้งที่ 3 ได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีใครรู้หรอกว่าชายชราคนนี้จะทำอะไรถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น

เขารีบส่ายหน้าส่งสัญญาณออกไปว่าไม่มีอะไรจะซักถามแล้วทันที

“อ้อ! ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปพักผ่อนเถอะ” ศาสตราจารย์ใหญ่ที่ค้นหาสิ่งผิดปกติไม่พบโบกมือไล่เบา ๆ

เดวิดลุกขึ้นยืนโค้งคำนบอย่างมีมารยาท ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไปด้วยความพยายามทำให้ตัวเองอยู่ในท่าทางปกติอย่างยิ่งยวด ถ้าเขาไม่ได้กลิ่นและไม่ได้คิดที่เรื่องเลือดจำนวนมากที่อยู่ด้านหลังของอาคารหลังนี้มันคงดี แต่ในตอนนี้ การควบคุมสัญชาตญาณดิบนั่นยากเย็นกว่าเดิมหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

“เฮ้อ!”

เสียงถอนใจเบา ๆ ดังออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดเดวิดก็พาตัวเองออกมาจากบริเวณอาณาเขตที่พักของศาสตราจารย์ใหญ่ได้โดยไม่มีเหตุยุ่งยากอะไรเกิดขึ้นมา เขาเงยหน้าตรวจสอบทิศทางเล็กน้อย ก่อนจะหันตัวมุ่งหน้าเดินออกไปยังจุดที่สามารถเรียกเรือเหาะสาธารณะให้ลงมารับได้อย่างสะดวกทันที วินาทีนี้! เดวิดต้องการจะกลับไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่อชื่นชมกับตัวเลขที่กำลังจะเพิ่มขึ้นในบัญชีเป็นอย่างยิ่ง

แต่ชายหนุ่มก็ต้องชะงักเท้าของตัวเองลงอีกครั้ง เพราะเมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมเข้าไปยังถนนที่จะมุ่งไปยังลานกว้างเพื่อเรียกเรือเหาะสาธารณะ สายตาของเขาเห็นคน 3 คนกำลังยืนเหมือนรออะไรอยู่กลางถนน และหลังจากนั้นแค่เพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเดวิด

“โอ้! นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าการที่ฉันไม่ได้อยู่ในสถาบันแค่ไม่กี่เดือน พวกนายจะคิดถึงกันขนาดนี้ นี่รวมตัวกันมาต้อนรับฉันอย่างนั้นหรือ เป็นเกียรติ! ถือว่าเป็นเกียรติจริง ๆ” มือทั้ง 2 ถูกผายแยกออกอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงที่เปล่งออกไปใสซื่อจริงใจ สายตาถูกกวาดมองไปที่ 1 หญิง 2 ชายที่ยืนรออยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะหยุดลงที่ลู่ฟง!

รอยยิ้มที่บอกได้ยากว่ารู้สึกอย่างไรปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มผมน้ำเงิน แต่น้ำเสียงนั่นฟังดูเย็นชาเล็กน้อย “นายน่าจะได้รับรางวัลจากศาสตราจารย์ใหญ่มาเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?”

สีหน้าของเดวิดยังร่าเริงไม่เปลี่ยนแปลง “ไม่เอาน่า! พวกนายคิดถึงฉันมากแน่ ๆ เลยใช่มั้ย? ไม่ต้องเฉไฉไปพูดถึงเรื่องรางวงรางวัลอะไรเลย ถ้าคิดถึงก็บอกกันมาตรง ๆ ไม่ต้องอายไปหรอก!”

“พี่ใหญ่! ปล่อยให้หนูจัดการกับเจ้านี่เอง!” เสียงใส ๆ ดังออกมาจากปากของเด็กสาวผมแดงที่ยืนอยู่ด้านข้าง และเธอก็ก้าวเท้าออกมาด้านหน้าโดยไม่รอให้ลู่ฟงอนุญาตเลยด้วยซ้ำ

“แก! ฉันมั่นใจว่าแกจำฉันได้!” หลังจากที่สาวเท้ายาว ๆ มาหยุดอยู่ห่างจากเดวิดเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงตวาดแหวก็ดังถามขึ้นมาอย่างดุร้าย ลมหายใจของเธอทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าของเดวิดยังไม่จางหายไป แต่คิ้วย่นเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด

“อืม? นี่มันเสียมารยาทจริง ๆ แต่คงต้องตอบว่าจำไม่ได้ เธอคือใครหรือ? พวกเราเคยพบกันมาก่อนอย่างนั้นหรือ? ปกติฉันไม่เคยลืมหน้าของสาวสวยมาก่อนเลยนะเนี่ย”

สีหน้าของสาวน้อยผมแดงดำคล้ำบิดเบี้ยวไปทันที “แกจะบอกว่าตัวเองจำฉันไม่ได้อย่างนั้นหรือ!!?”

“อือ! จำไม่ได้!” เดวิดตอบกลับอย่างไม่ลังเล...