นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 501 - แสดงผลงาน!

ลูกศิษย์ที่รอดชีวิตกลับมาได้ทยอยกันออกไปส่งตราประจำตัวผู้เข้าร่วมงานเทศกาล และ  ‘สมบัติ’ ที่ตัวเองเก็บเกี่ยวออกมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ทีละคน สายตาของเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความพึงพอใจ พยักหน้าชื่นชมสมุนไพร หรือทักษะการฝึกฝนที่ถูกแสดงออกมาเป็นระยะ

มันเป็นเหมือนการแลกเปลี่ยนหรือขายของมีค่าให้กับทางสำนักไม่มีผิด ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพร อาวุธ หรือทักษะการฝึกฝนจะถูกตีค่าเป็นคะแนนความดีความชอบส่งกลับให้ลูกศิษย์แต่ละคนในภายหลัง มันจะเป็นเหมือนกับเงินรางวัลสำหรับการจับจ่ายซื้อหาทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนที่จำเป็นในแต่ละระยะ ซึ่งคุ้มค่ากว่าที่จะเก็บสมบัติที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์เอาไว้กับตัวเอง

รอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเดวิดทันทีที่เห็นศิษย์คนหนึ่งก้าวออกไป เฟรต้า! เธอเข้าร่วมงานเทศกาลล่าสัตว์อสูรครั้งนี้ และสามารถรอดชีวิตกลับออกมาได้ นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

เดวิดมารู้ภายหลังว่าในหมู่นักเรียนแลกเปลี่ยนจากสถาบันแทมเบรีย มีเพียงเฟรต้า เวเธอร์ และตัวของเขาเองเท่านั้นที่เข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ส่วนตัวแทนจากนักเรียนชั้นปีที่ 2 และชั้นปีที่ 4 ไม่เสี่ยงเข้าไป อัตราการเสียชีวิตสูงจนพวกเขาตัดสินใจไม่เข้าร่วม

สีหน้าของเฟรต้าไม่ได้ดูดีมากนัก แม้ว่าจะมีเวลาพักผ่อนอยู่บนดาบบินถึง 1 อาทิตย์ แต่เธอก็ยังคงมีอาการเหนื่อยอ่อนปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้า ดูเหมือนว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเคี่ยวกรำอย่างไม่ปราณีเลยแม้แต่น้อย น่าเป็นห่วง!? ไม่เลย! แววตาที่มุ่งมั่นเป็นประกาย มันส่งสัญญาณออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเฟรต้าปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้เป็นอย่างดี และน่าจะมีเป้าหมายบางอย่างที่ให้ไล่ตามอย่างชัดเจนแล้ว

“แสดงผลงานของเจ้าออกมา!” หลังจากรับตราประจำตัวไปถือไว้ในมือ ผู้อาวุโสก็ออกคำสั่งเบา ๆ

5 วง! เฟรต้าหยิบแหวนเก็บของออกมาทั้งหมด 5 วง หลังจากทำการกระตุ้นมันอย่างชำนิชำนาญ ของที่อยู่ภายในก็ปรากฏวางเรียงรายอยู่บนพื้นอย่างเป็นระเบียบ

แววตาของเหล่าผู้อาวุโสดูจะประหลาดใจกับปริมาณที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่น้อย แม้ว่าจะส่วนใหญ่แล้วจะเป็นของที่ไม่ได้ล้ำค่ามากนักอย่างสมุนไพรระดับ 1 ทักษะการฝึกฝนระดับต่ำ และอาวุธที่ไม่ได้ทรงพลังอะไรมากมายนัก แต่ในนั้นก็มีทักษะการฝึกฝนระดับสูงอยู่ถึง 10 เล่มด้วยกัน นี่ไม่ใช่ผลงานที่ต่ำต้อยเลย! ดูเหมือนว่าศิษย์คนนี้น่าจะโชคดีผ่านเข้าไปในเขตแดนลับมาอย่างแน่นอน อาจจะเป็นที่เก็บตัวของยอดฝีมือระดับสูงในอดีตสักคน

แน่นอน! สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสหลายคนไม่มีรอยยิ้มออกมาอย่างที่ควรจะเป็น พวกเขารู้ดีว่าเฟรต้าเป็นเพียงนักเรียนแลกเปลี่ยน และน่าจะเก็บซ่อนสมบัติอีกส่วนหนึ่งไว้กับตัวเอง ไม่ได้นำเสนอออกมาแลกเปลี่ยนกับทางสำนักทั้งหมด เท่าที่เห็นปริมาณและคุณภาพของสิ่งที่วางอยู่กับพื้น เธอน่าจะเก็บของดีเอาไว้หมดเลยด้วยซ้ำ มีเพียงสิ่งที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์เท่านั้นที่ถูกส่งออกมา

ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจ พวกเขาก็ไม่ได้กล่าวอะไรเป็นการหักหน้าออกมา เพียงแค่พยักหน้ากล่าวคำชื่นชมอย่างแกน ๆ ไม่กี่คำ แล้วก็เรียกศิษย์คนต่อไปขึ้นมาแทน

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ สมบัติที่ถูกเคลื่อนย้ายออกไปจัดเรียงอยู่ที่ด้านข้างห้องโถงก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน โดยรวมแล้วงานเทศกาลล่าสัตว์อสูรครั้งนี้ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ทรัพยากรและสมบัติที่เหล่าลูกศิษย์เก็บเกี่ยวมา เพียงพอที่จะใช้งานได้ไปนานเป็นสิบเป็นร้อยปีเลยทีเดียว

ในที่สุดดวงตาที่หรี่จนเกือบหลับของเดวิดก็เบิกกว้างขึ้น ประกายตาที่ดุดันวาบออกมาแวบหนึ่ง ก่อนที่มันจะถูกเก็บกลับลงไปในเสี้ยววินาที เวเธอร์กำลังเดินออกไปเพื่อส่งมอบสิ่งที่เก็บเกี่ยวมาได้ให้กับทางสำนัก และเป็นไปตามที่คาดหวังเอาไว้ เมื่อเขาเปิดแหวนเก็บของขึ้น เสียงสูดลมหายใจอย่างตื่นเต้นก็ดังออกมาจากเหล่าผู้อาวุโสอย่างพร้อมเพียงกัน

สมุนไพรระดับ 2 จำนวน 30 ต้น! สมุนไพรระดับ 3 จำนวน 10 ต้น! สมุนไพรระดับ 4 อีก 3 ต้น! นกสีทองที่ส่องแสงเป็นประกายอีก 1 ตัว! ของสำคัญที่ควรพูดถึงมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เป็นสิ่งละอันพันละน้อยพวกสมุนไพรระดับ 1 ทั่วไป หรืออาวุธระดับต่ำอีกจำนวนหนึ่งเท่านั้นเอง

นกกระจิบสีทองที่อยู่ในกรงขังตกเป็นเป้าสายตามากที่สุด ไม่สิ! เหล่าผู้อาวุโสรีบลุกขึ้นมาจากเก้าอี้นั่งเพื่อตรวจสอบมันอย่างใกล้ชิดทันทีเสียด้วยซ้ำ กลิ่นอายที่เปล่งออกมาของมันไม่เหมือนกับนกโดยทั่วไปเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเป็นกลิ่นหอมของสมุนไพรที่สร้างความสดชื่นไปทั่วบริเวณแทน

ใช่แล้ว! มันคือสมุนไพรระดับ 5 ที่อยู่ในรูปลักษณ์ของนกตัวหนึ่ง มูลค่ามหาศาลจนแทบไม่อาจจะประเมินได้เลยทีเดียว

“ไม่ผิดแน่! พฤกษาวิหคทอง! นี่เป็นของจริงแท้อย่างแน่นอน!” หลังจากที่ตรวจสอบกันอยู่อย่างละเอียดด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น เหล่าผู้อาวุโสก็พยักหน้ายืนยันออกมาในที่สุด

“ยอดเยี่ยม! คราวนี้เจ้าทำความดีความชอบอย่างยิ่งใหญ่จริง ๆ นอกจากคะแนนความดีความชอบจำนวนมหาศาลที่ทางสำนักจะมอบให้เป็นการตอบแทน ข้าจะให้โอกาสเจ้าร้องขออะไรก็ได้อีก 1 อย่าง กลับไปคิดตรึกตรองดูก่อนว่าอยากจะได้อะไร หลังจากจบพิธีการในวันนี้แล้วค่อยมาแจ้งต่อข้าโดยตรง!” เจ้าสำนักรอจนเหล่าผู้อาวุโสกลับมานั่งประจำที่เรียบร้อย แล้วเขาก็กล่าวตบรางวัลพิเศษให้อย่างไม่ลังเล

“ท่านเจ้าสำนัก! ศิษย์ผู้นี้มีศักยภาพที่โดดเด่นเหนือชั้นเป็นอย่างมาก ข้ามั่นใจภายในเวลา 10 ปี จะสามารถอบรมสั่งสอนให้เขาบรรลุถึงระดับผู้ก่อปฐพีชั้นสมบูรณ์ได้อย่างแน่นอน ขอเพียงท่านอนุญาตให้ข้าได้รับเขาเป็นลูกศิษย์ส่วนตัวเท่านั้น” ผู้อาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้นมาแสดงเจตจำนงอย่างกะทันหัน สายตาของเขาแสดงความเชื่อมั่นอย่างที่ตัวเองพูดออกมาจริง ๆ

หูจื่อฟงขมวดคิ้วแน่น “เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้! ไม่ใช่ว่าพวกเราพูดคุยกันจนได้ข้อสรุปไปก่อนหน้านี้แล้วหรือ?” คำปฏิเสธถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงนั้นบอกอย่างชัดเจนว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจ

แต่คราวนี้มันใช้ไม่ได้ผล ผู้อาวุโสคนนั้นยังดื้อดึงกล่าวต่อ “ท่านเจ้าสำนัก! ข้าว่าพวกเราควรจะถามความสมัครใจของศิษย์ผู้นี้ดูก่อนจะดีกว่าหรือไม่? ว่าเขาจะยอมเป็นศิษย์ที่แท้จริงของสำนักซิกนิสหรือไม่ ถ้าเขายอม เรื่องที่จะเป็นศิษย์ส่วนตัวของข้าก็ไม่ใช่ปัญหาแล้วมิใช่หรือ?”

คราวนี้เจ้าสำนักใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าออกมาเบา ๆ ในที่สุด เวเธอร์คือนักเรียนแลกเปลี่ยนจากสถาบันแทมเบรีย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นศิษย์ส่วนตัวของผู้อาวุโสประจำสำนักซิกนิสด้วยสถานะนั้น ความลับบางอย่างไม่ควรที่จะเปิดเผยหรือสั่งสอนให้กับบุคคลภายนอก แต่! ถ้าเขายอมย้ายมาเป็นศิษย์ของสำนักอย่างแท้จริง ปัญหาแบบนั้นก็จะหมดไป

“เอาล่ะ! เจ้าน่าจะได้ยินที่ข้าพูดไปทั้งหมดแล้ว ขอถามอย่างเป็นทางการอีกครั้ง เจ้ายินยอมจะลาออกจากทางสถาบัน และสมัครเข้าเป็นลูกศิษย์ของสำนักซิกนิสแห่งนี้อย่างแท้จริงหรือไม่!?” ผู้อาวุโสรีบถามออกมาทันทีที่เห็นเจ้าสำนักพยักหน้าออกมา

“ไม่! ข้าไม่ยินยอม!” ด้วยการกระพริบตาอย่างเบื่อหน่าย 2-3 ครั้ง เวเธอร์ตอบออกมาอย่างไม่ลังเลเลย

ประกายแห่งความผิดหวังวาบออกมาจากดวงตาของผู้อาวุโสคนนั้นทันที เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้มีศักยภาพสูงสุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสได้ ความต้องการรับเอาไว้เป็นลูกศิษย์ส่วนตัวนั้นเป็นเรื่องจริง ผู้อาวุโสคนนี้เตรียมตัวที่จะเปิดศึกกับสถาบันแทมเบรียแล้วด้วยซ้ำ ในกรณีที่เวเธอร์ตอบตกลงแล้วอีกฝ่ายตามมาหาเรื่องในข้อหาแย่งนักเรียนพรสวรรค์สูงไป

“เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นก็ได้บทสรุปแล้ว เจ้ากลับเข้าไปประจำที่ตามเดิมได้เลย!” ผู้อาวุโสที่รับหน้าที่ดำเนินการมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีการโต้เถียงอะไรอีก แล้วจึงพยักหน้าบอกกับเวเธอร์ว่าเสร็จธุระของเขาแล้ว

การแสดงผลงานยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดก็ถึงคิวของเดวิดจนได้ ตอนที่เขาเดินออกไปเรียกเสียงฮือฮาได้เล็กน้อย สาเหตุก็คือความแข็งแกร่งที่ยังอยู่แค่ในระดับผู้ก่อพลังชั้นสมบูรณ์เท่านั้น และวิธีเดียวที่ผู้ก่อพลังจะรอดชีวิตออกมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ คือการซ่อนตัวเป็นหนูขี้ขลาดตั้งแต่ต้นจนจบเท่านั้น! เสียงคำรามอย่างเหยียดหยามดังออกมาให้ได้ยินจากปากของศิษย์หลายคนเลยทีเดียว

เดวิดไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเขาเลยด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าเสือดำตัวน้อยไม่กินสมุนไพรที่จะช่วยยกระดับไปจนเกลี้ยงแหวน ป่านนี้เดวิดก็คงกลายเป็นผู้ก่อปฐพีชั้นต้นไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น! เขาโยนคำเหยียดหยามพวกนั้นเอาไปใส่เจ้าฟลินท์แบบไม่ลังเลเลย

หลังจากที่ยื่นตราประจำตัวให้ผู้อาวุโสดำเนินการแล้ว เดวิดก็ล้วงหยิบแหวนเก็บของออกมาทั้งหมด 1 วงถ้วน นั่นเรียกเสียงสูดหายใจออกมาจากผู้อาวุโสดังมากกว่าตอนที่เห็นสมบัติของเวเธอร์เสียอีก ทุกคนในที่นั้นจำเดวิดได้ทันทีที่เขาก้าวออกมา ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มซึ่งมีความสามารถสูงพอที่จะส่งพวกเขาคนหนึ่งปลิวออกไปไกล จะเก็บเกี่ยวสมบัติมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้แค่นี้อย่างแน่นอน!…