นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 497 - เหมือนเอาสมบัติมาวางไว้ต่อหน้า!

ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เดวิดไม่แน่ใจว่าการที่มันมีเจ้าของใหม่ หรือการที่ตัวเองดูดกลืนพลังเข้าไปอย่างมากมายจะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรหรือไม่? อันที่จริง! เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ สมาธิทั้งหมดถูกทุ่มเทอยู่ที่การฝึกฝนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

พื้นที่แห่งความตายก่อกำเนิดและขยายตัวออกไปเป็นบริเวณกว้างอย่างรวดเร็ว ยิ่งความแข็งแกร่งทางร่างกายของเดวิดเพิ่มขึ้น ทั้งปริมาณและความเร็วในการดูดกลืนพลังงานก็สูงเป็นเท่าทวีคูณ หลังจากผ่านไปเพียงแค่ 2 ชั่วโมง เขาก็ลืมตาขึ้นมาส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปสำรวจรอบบริเวณอย่างระมัดระวังครั้งหนึ่งก่อน รัศมีของการกัดกร่อนแผ่ขยายกินวงกว้างออกไปเกินรัศมี 5 กิโลเมตรแล้ว เดวิดขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเหยือกขึ้นมาดื่มเลือดเข้าไปเกือบหมด

มันเป็นการกระทำเพื่อป้องกันเหตุแทรกซ้อนที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เขาไม่ยอมปล่อยให้ร่างกายได้รับการบาดเจ็บจากการฝึกฝนจนหนักเกินไปอีก และเลือกที่จะดูดกลืนพลังงานแค่ครั้งละไม่เกิน 2 ชั่วโมงเท่านั้น ความคิดที่จะย้ายที่ฝึกฝนอีกครั้งผุดขึ้นมาในหัวหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาเป็นครั้งที่ 3 ระยะเวลา 6 ชั่วโมงที่ผ่านมาอาณาเขตที่โดนกัดกร่อนขยายใหญ่จนมีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 30 กิโลเมตรแล้ว เดวิดดื่มเลือดเข้าไปอีกเหยือก แต่ก่อนที่จะได้ขยับตัวทำอะไรต่อไป คิ้วก็ต้องขมวดแน่นเข้าหากันเสียก่อน

ช้าเกินไป! ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเขาแล้ว แรงกดดันรอบบริเวณพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัวในพริบตา ก้อนหินใหญ่ที่โดนกัดกร่อนจนผุกลวงถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุ่นผง ท้องฟ้าที่เคยโปร่งใสเริ่มมีหมู่เมฆดำจำนวนมากมารวมตัวกัน ใบหน้าขนาดใหญ่ที่ดูเกรี้ยวกราดปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แสงอาทิตย์ที่เคยเจิดจ้าถูกบดบังลงไปจนมือครึ้ม สภาพบรรยากาศในตอนนี้เหมือนกับตอนที่กำลังจะเกิดพายุฝนฟ้าคะนองขนาดใหญ่ก็ไม่ปาน

“ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง!!!!!” สิ่งที่ต่างจากพายุฝนฟ้าคะนองโดยทั่วไป นอกจากเมฆดำที่รวมตัวกันเป็นใบหน้าของมนุษย์อย่างชัดเจนแล้ว ก็ยังมีเสียงพูดที่ดังกังวานออกมาแทนเสียงฟ้าแลบฟ้าร้องประโยคนี้ มันกึกก้องจนได้ยินไปทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน!!

สีหน้าของเดวิดเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาตัดสินใจไม่ลุกขึ้นขยับตัวจากท่านั่งขัดสมาธิ เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าด้วยสายตาที่เย็นชา อีกฝ่ายเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับแก่นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ นั่นหมายถึงจิตสำนึกสามารถเคลื่อนไหวไปทั่วทั้งดินแดนอย่างเป็นอิสระ มันไม่มีทางหลบหนีหรือหลบซ่อนได้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เดวิดหวังเอาไว้ก็คือ อีกฝ่ายน่าจะยังควบคุมดินแดนแห่งนี้ได้ไม่สมบูรณ์แบบนัก ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางรอดแน่

หนทางและวิธีการต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเดวิดอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่ต้องทำก่อนในตอนนี้คือการต้านทานแรงกดดันจากสนามพลังที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น!  สนามพลัง!!?? ความคิดบ้า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน ถ้ามันทำได้! ไม่เพียงแค่ตัวเองจะรอดออกไป ประโยชน์ที่ได้รับน่าจะมหาศาลแบบคาดไม่ถึงเลยทีเดียว!!

“แก!!! แกกล้าทำลายโลกของข้าอย่างนั้นเชียวหรือ!!!!?? ตายเสียเถิด!!!!” ใบหน้าที่มีขนาดใหญ่เกือบ 10 กิโลเมตรตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม สายลมกรรโชกแรงขึ้นอย่างฉับพลัน สายฟ้าเริ่มทอประกายแปลบปลาบเต็มท้องฟ้า แรงกดดันอันมหาศาลพุ่งตกลงมาจากฟากฟ้าเป็นวงกว้าง พื้นที่เกือบ 1 กิโลเมตรรอบตัวเดวิดยุบตัวกลายเป็นหลุมลึกในพริบตา

ไม่ขยับ! แม้ว่าร่างกายจะทรุดฝังลงไปในพื้นดิน แต่เขาก็ไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว แรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเทียบได้เท่ากับแรงโน้มถ่วงที่มากกว่าปกติเกือบ 20 เท่า ถ้าแค่ระดับนี้เดวิดยังทนทานได้อยู่ เขาเริ่มหมุนเวียนคลื่นสมองไปทั่วร่างกายอย่างช้า ๆ เลือดในร่างกายหมุนเวียนส่งพลังงานออกมาสนับสนุนป้องกันกล้ามเนื้อทุกส่วนเอาไว้ พร้อมกันนั้น ลมหายใจของเดวิดก็เริ่มสงบนิ่งและสม่ำเสมอตามจังหวะของการฝึกฝนทักษะกายาเทวราช ใช่แล้ว! เขาจะลองทำอะไรบ้า ๆ ดู!!

“คลื่นพลังกดทับ!!!”

เมื่อเห็นว่าแรงกดดันที่ใช้อยู่ไม่ได้ผล เสียงตวาดอย่างกึกก้องก็ดังออกมาพร้อมกับคลื่นพลังที่พุ่งสูงขึ้นอีกเกือบเท่าตัว อาณาเขตของสนามพลังลดลงจาก 1 กิโลเมตรเหลือเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น พื้นดินถูกผลักให้ยุบตัวเป็นหลุมลึกลงไปเรื่อย ๆ อากาศที่หมุนวนเป็นพายุอยู่รอบตัวของเดวิดกลายเป็นพายุทอร์นาโดจริง ๆ ขึ้นมาแล้ว แต่! ท่านั่งของเขายังไม่เปลี่ยนแปลงไป

แรงกดดันที่เทียบได้กับแรงโน้มถ่วงมากกว่า 40 เท่าทำอะไรเดวิดไม่ได้!? ไม่เลย! ร่างเนื้อของเขายังไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น นี่เป็นแรงกดดันที่บีบอัดจนไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่นิดเดียว ถ้า! ถ้าเดวิดไม่ได้ขยายอาณาเขตโลกใบเล็กของตัวเองออกมาปกคลุมร่างกายเอาไว้ อวัยวะภายในคงถูกบีบอัดแหลกสลายไปในพริบตา

ตาต่อตาฟันต่อฟัน! จะต่อต้านกับพลังของโลกทั้งใบ อย่างน้อย ๆ มันก็ต้องใช้พลังของดวงจันทร์ช่วยสนับสนุน และใช่! คำพูดนี้แทบจะไม่ต่างจากสภาพความเป็นจริงในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย โลกใบเล็กของเดวิดเล็กกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลายสิบเท่า แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ความหนาแน่นของมันก็สูงพอที่จะรองรับความกดดันที่สูงขนาดนี้เอาไว้ได้

เหตุปัจจัยหลัก ๆ ที่เดวิดยังอยู่รอดปลอดภัย ก็เนื่องจากอีกฝ่ายยังดึงพลังของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ออกมาไม่ได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าจะดูเกรี้ยวกราดขนาดไหน อาณาเขตแรงกดดันก็ไม่บีบตัวลดขนาดลงมาได้อีกเลย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นขีดจำกัดของเจ้าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์คนใหม่จะทำได้ เดวิดเริ่มมีรอยยิ้มออกมาที่มุมปากบ้างแล้ว ‘มา! ส่งพลังเข้ามาอีก แค่นี้มันไม่พอยาใส้ฉันหรอก’

“แก!!! แกก็มีโลกใบเล็กอยู่ในครอบครองอย่างนั้นหรือ!!!?” เสียงตวาดดังกึกก้องออกมาจากใบหน้าดำทะมึนบนท้องฟ้าอีกครั้ง เงาของโลกใบเล็กปรากฏอยู่รอบตัวของเดวิดจนเห็นได้อย่างชัดเจน มันไม่มีทางที่จิตสำนึกที่ควบคุมทุกอย่างเอาไว้จะสัมผัสไม่ได้

สิ่งที่ทำให้ใบหน้าที่มืดดำนั้นบิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้นไปอีก คือการที่เขาเริ่มรู้สึกว่าแรงกดดันที่โถมทับใส่ลงไปเริ่มเบาบางลงทีละน้อย ชายผู้นั่นคำรามลั่นออกมาด้วยความไม่ยินยอม สายฟ้าฟาดลงมาอย่างกราดเกรี้ยวทั่วบริเวณ อาณาเขตของแรงกดดันที่โถมใส่เดวิดลดขอบเขตลงอย่างช้า ๆ

ใช่! เดวิดกำลังฝึกฝนทักษะกายาเทวราชอยู่ และความก้าวหน้าของมันรวดเร็วยิ่งกว่าการฝึกฝนตามปกติหลายเท่าตัวนัก แรงกดดันที่โถมเข้าใส่ทุกทิศทางทำให้พลังงานถูกดึงดูดเข้าไปในราวกับน้ำป่าโถมทะลัก เพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น เขาก็ต้องลืมตาขึ้นมาดื่มเลือดเข้าไปเพื่อฟื้นฟูร่างกายเกือบทั้งเหยือก และแน่นอน! เดวิดไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้หลุดลอยไป ในเมื่อมันได้ผล ในเมื่อมีคนเอาสมบัติมาวางเอาไว้ตรงหน้า เขาก็จะกวาดมันไปให้เกลี้ยงเกลาเลย

‘การต่อสู้’ ยังดำเนินไปในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง พื้นที่แห่งความตายไม่ได้ขยายวงกว้างออกไปจากเดิมเลยแม้แต่นิ้วเดียว แต่ต้นไม้ทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เริ่มเหี่ยวเฉาอย่างถ้วนหน้า เพราะเจ้าของผู้ควบคุมดินแดนแห่งนี้กำลังดึงพลังทั้งหมดมาส่งให้กับเดวิดอยู่อย่างต่อเนื่อง

ครืน!!!!!!!

เสียงท้องฟ้าลั่นคำรามราวกับจะแตกสลายลงไปได้ทุกขณะ ใบหน้าที่เคยมีขนาดใหญ่เกินกว่า 1 กิโลเมตรเริ่มหดตัวเล็กลง ความหนาแน่นของก้อนเมฆดำเบาบางลงไปแบบสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า และในที่สุด ดูเหมือนว่าเจ้าของดินแดนศักดิ์สิทธิคนใหม่จะรู้ตัวว่ากำลังเปลืองแรงเปล่า การใช้จิตสำนึกควบคุมโลกใบเล็กให้จัดการกับศัตรูไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว เขาสลายตัวไปพร้อม ๆ กับแรงกดดันรอบตัวของเดวิดที่มลายหายไปแบบไร้ร่องรอย ทิ้งไว้แค่เพียงหลุมขนาดใหญ่ที่ลึกลงไปจากระดับพื้นดินเดิมเกือบ 50 เมตรเท่านั้น

เดวิดลืมตาขึ้นมามองดูท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียดาย แต่รู้ดีว่าจะเกิดอะไรตามมาในเวลาไม่นานนัก เพราะเขาก็คงจะทำแบบเดียวกันอย่างแน่นอน! ด้วยมือที่ไวเท่ากับความคิด เดวิดรีบหยิบเหยือกเลือดออกมาดื่มเข้าไปจนหมด ก่อนจะส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปรอบข้างให้ได้กว้างที่สุด รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า คลื่นพลังที่กระเพิ่มออกมาให้รับรู้ได้อย่างต่อเนื่องถือว่าเป็นสัญญาณดี ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้กำลังจะปิดตัวลง มันเริ่มเคลื่อนย้ายลูกศิษย์ของสำนักต่าง ๆ ที่รอดชีวิตให้กลับออกไปสู่โลกภายนอกแล้ว นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ต้องดิ้นรนอยู่ภายในนี้อีกนานนัก บางที! อาจจะไม่ต้องดิ้นรนเลยก็ได้

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้กว้างใหญ่ไพศาล แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเจ้าของผู้ครอบครองควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่การจะเคลื่อนย้ายร่างจริงของตัวเองมาที่นี่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะหนึ่ง ถูกแล้ว! เดวิดกำลังฟื้นฟูร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่ และคิดหาวิธีในการรับมือกับเจ้าของดินแดนศักดิ์ที่จะออกมาจัดการกับเขาด้วยตัวเอง ในเมื่อการใช้จิตสำนึกควบคุมสนามพลังทำอะไรไม่ได้ ขั้นต่อไปคือการโจมตีด้วยทักษะวิชาและความแข็งแกร่งที่เหนือชั้นกว่าเท่านั้น ถ้าเป็นเขา! เดวิดก็จะทำแบบนี้เช่นกัน

คลื่นพลังที่แปลกประหลาดเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมร่างกายอย่างช้า ๆ เดวิดตัวเกร็งอย่างเตรียมพร้อมและตรวจสอบคลื่นพลังนี้อย่างรอบคอบระแวดระวัง และยิ้มกว้างออกมาได้เมื่อแน่ใจว่านี่คือคลื่นพลังของการเทเลพอร์ตส่งตัว อีกไม่กี่นาที เขาก็จะได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้เสียที...