นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 479 - เดวิดผู้ฆ่ามด!

ตึง!!

เดวิดถ่วงตัวเองให้ตกลงมายืนอยู่ที่พื้นดินอีกครั้ง เพื่อจะพบว่าตัวเองถูกล้อมเอาไว้โดยฝูงมดปากตะไกรอย่างแน่นหนา เขารีบหมุนเวียนคลื่นสมองคงทักษะท่องสายลมเอาไว้ในร่างกาย เคลื่อนไหวตัวหลบหลีกไปมาอย่างพัลวัน

ดูเหมือนว่าเจ้ามดพวกนี้จะสัตว์อสูรที่หวงอาณาเขตของตัวเองมากเหลือเกิน พวกมันโจมตีอย่างรุนแรงและดุดันโดยไม่ป้องกันตัวเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นกลายเป็นจุดที่เดวิดหยิบเอามาใช้เป็นความได้เปรียบของตัวเอง ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่เสริมด้วยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ และความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวจากร่างกายที่แทบจะไร้น้ำหนักดุจสายลม เขาพลิ้วตัวหลบการโจมตีไปพลางพร้อมกับสะบัดฝ่ามือไปพลาง พลังพันธุกรรมจำนวนหนึ่งถูกส่งไปเสริมความแข็งแกร่งให้กับฝ่ามือทั้ง 2 ข้างจนแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าเลยทีเดียว

ต่อให้เดวิดไม่เสริมพลังพันธุกรรมลงไป ฝ่ามือของเขาก็บดขยี้หัวของมดปากตะไกรพวกนั้นได้เหมือนกับตบแมลงธรรมดาอยู่แล้ว การเพิ่มความรุนแรงในการโจมตีที่มากขึ้นก็เพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องเล็งเสียเวลาเล็งเป้าหมาย หรือจุดตายให้แม่นยำมากนัก ไม่ว่าฝ่ามือของเดวิดจะกระทบกับจุดไหนบนตัวของเหล่ามดที่ดุร้าย ร่างกายของพวกมันก็แตกกระจายหรือถูกตัดขาดเป็นชิ้น ๆ ไปในทันที

ดาบบิน!? มันทั้งช้าและวุ่นวายเกินไป! ดวงตาของเดวิดเป็นประกายเจิดจ้าและเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้ต่อสู้ในระยะประชิดแบบนี้ เขาเกือบลืมความรู้สึกแบบนี้ไปเสียแล้วด้วยซ้ำ ความรู้สึกที่การโจมตีของศัตรูที่เฉียดร่างไปในระยะประชิด ความรู้สึกที่ฝ่ามือและหมัดของตัวเองกระทบเข้ากับเป้าหมาย นี่สิ! ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ที่แท้จริง

เดวิดลืมไปแล้วว่าตัวเองรีบร้อนอยู่ เขาแทบจะไม่ได้หลบเลี่ยงการโจมตีอีกเลยด้วยซ้ำ แต่เลือกที่จะพุ่งเข้าใส่อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยการบิดตัวไปมากลางอากาศเล็กน้อย มันเพียงพอที่จะทำให้เดวิดกลายเป็นเหมือนกับนกนางแอ่นที่บินถลาลมไปทั่ว แม้แต่ชายเสื้อของเขา เจ้ามดพวกนั้นก็ไม่มีโอกาสสัมผัสถูกได้เลย

3 ตัว! 7 ตัว! 15 ตัว! ฝูงมดบินกลายเป็นเหมือนกับแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ พวกมันร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นทีละตัวด้วยร่างกายที่ขาดเป็นท่อน ๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะโชคดีไม่ต้องดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เพราะเกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ของหมัดและฝ่ามือที่เดวิดปล่อยออกไปบดขยี้หัวของพวกมันจนแหลกสลายจนสิ้นใจไปก่อนจะตกถึงพื้น จำนวนมดเคราะห์ร้ายเพิ่มสูงขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป รอยยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมสะใจปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าของเดวิด ยิ่งต่อสู้นานขึ้นเท่าไร เขาก็รู้สึกได้ว่าคลื่นสมองก็ยิ่งเริ่มผสานเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายได้มากขึ้นเท่านั้น

“หืม?”

พื้นดินที่สั่นไหวทำให้เดวิดขมวดคิ้วและคำรามออกมาในลำคอเบา ๆ เขาขยับไปด้านหน้าด้วยก้าวยาว ๆ 1 ก้าว ก่อนจะหมุนตัวกลับมาใช้มือทั้ง 2 ข้างจับเขี้ยวขนาดใหญ่ที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเอาไว้ ก่อนจะกระชากเจ้าของที่ซ่อนตัวอยู่ให้ลอยหลุดขึ้นมากลางอากาศ มดปากตะไกรระดับ 2 ที่มีขนาดตัวยาวเกือบ 2 เมตรกลายเป็นอาวุธคู่มือของเดวิดไปในทันที บรรดามดปากตะไกรระดับ 1 ที่บินอยู่บนท้องฟ้าจำนวนมากถูกฟาดร่วงลงพื้นราวกับถูกฟาดด้วยไม้ปัดแมลงวัน

เดวิดโยนซากของมดที่เหลืออยู่แค่หัวในมือทิ้งไป ก่อนจะขยับเท้าฉีกออกด้านข้างอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าจะมีมดระดับ 2 จำนวนหนึ่งซุ่มโจมตีเขาอยู่จากใต้ดิน พวกมันทั้งมีขนาดตัวที่ใหญ่และเปลือกที่แข็งแรงมากกว่า เดวิดไม่สามารถสังหารพวกมันได้ง่าย ๆ ในฝ่ามือเดียวเหมือนเช่นเดิมอีก และที่แย่ยิ่งไปกว่านั้น เลือดสีเขียวที่สาดกระจายไปทั่วบริเวณดูจะมีฤทธิ์กัดกร่อนที่รุนแรงไม่น้อย เสื้อผ้าของเขากลายเป็นรูพรุนตามจุดที่เลือดของมดกระเด็ดเข้าใส่ แม้ว่าผิวหนังของเดวิดจะหนาพอที่จะต้านทานอำนาจการกัดกร่อนได้ แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกปวดแสบปวดร้อนอยู่ไม่น้อยเลย

เคร้ง! แคร๊ก! ปัง!! โผล๊ะ! ตึง! ตึง! เปรี้ยะ! ตูมม!!

สภาพของเดวิดในตอนนี้ไม่ได้ปลอดโปร่งเหมือนเดิมอีกต่อไป มดที่จู่โจมเข้ามาส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นมดปากตะไกรระดับ 2 แล้ว ด้วยขนาดตัวและการป้องกันที่ยอดเยี่ยมมากขึ้นกว่าเดิม มันทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าและติดขัด แผ่นหลังถูกกระแทกเข้าใส่ ลำตัว และแขนขาถูกเขี้ยวที่ทรงพลังหนีบอย่างหมายที่จะตัดให้เป็น 2 ท่อน ถ้าเดวิดไม่ได้เร่งพลังพันธุกรรมออกมาเสริมความแข็งแกร่งเอาไว้ ร่างของเขาทรงจะโทรมไปด้วยเลือดจากบาดแผลจำนวนมากมาก ไม่ได้มีแค่รอยขีดข่วนเหมือนกับโลหะที่ถูกแท่งเหล็กกรีดใส่อย่างนี้แน่นอน!

แต่ต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับ 2 ที่แข็งแกร่งมากขึ้น พวกมันก็หนีความตายไม่พ้นอยู่ดี แถมยังเป็นการตายที่ทรมานมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วย หลังจากที่แน่ใจว่าการป้องกันของตัวเองทนรับการโจมตีส่วนใหญ่เอาไว้ได้ เดวิดก็ไม่สนใจที่จะหลบเลี่ยงอีก เขาตั้งสมาธิเพื่อจู่โจมเข้าไปที่รอยต่อระหว่างข้อปล้องของพวกมันอย่างแม่นยำ แม้ว่าเปลือกจะหนาหรือแข็งแกร่งแค่ไหน แต่รอยต่อที่มีเอาไว้สำหรับการขยับตัวก็ยังเป็นจุดอ่อนที่สำคัญของแมลงอยู่วันยังค่ำ เดวิดตัดพวกมันออกเป็นชิ้น ๆ อย่างไม่มีความปราณีเลยแม้แต่น้อย มีมดปากตะไกรระดับ 2 เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่โชคดีถูกเขาตัดหัวจนตายแบบไม่ต้องทรมาน

ดวงตาของเดวิดแดงกล่ำ มันไม่ได้เป็นเพราะโทสะที่พวยพุ่ง แต่มันเป็นความสะใจที่ได้เติมเต็มความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ในใจลึก ๆ ได้ต่างหาก มือของเขาไม่ได้จู่โจมออกไปด้วยหมัดหรือฝ่ามืออีกแล้ว มันถูกเปลี่ยนรูปกลายเป็นกงเล็บที่เสริมด้วยพลังพันธุกรรมอันแข็งแกร่ง ทุกที่ที่มัันตวัดผ่านเข้าไป จะถูกฉีกกระฉากและตัดขาดเป็นชิ้น ๆ เดวิดโจมตีอย่างต่อเนื่องและบ้าคลั่งยาวนานเกือบครึ่งชั่วโมง ซากศพของมดปากตะไกรเกือบ 100 ตัวกองสูงราวกับภูเขา เกือบครึ่งหนึ่งของซากพวกนั้นเป็นมดปากตะไกรระดับ 2 แน่นอน! มันมีซากอันมหึมาของมดระดับ 3 กองรวมอยู่ด้วย 2-3 ตัว แต่เดวิดไม่แน่ใจว่าตัวเองจัดการมันไปตั้งแต่ตอนไหน? เขาไม่ได้สนใจถึงระดับของพวกมันเลยด้วยซ้ำ

“มา! เข้ามาอีก! อย่าเพิ่งถอดใจสิ! ไปตามกันมาอีก ฉันยังไม่ค่อยสะใจเท่าไรเลย!” เดวิดพึมพำออกมาเหมือนคนบ้า แต่ถึงเขาจะไม่ร้องขอ ฝูงมดปากตะไกรก็ไม่คิดที่จะถอยอยู่แล้ว และดูเหมือนว่าพวกมันจะยกขบวนกันมาทั้งรังจริง ๆ ทั่วบริเวณนั้นเต็มคลาคล่ำไปหมด ทั้งบนพื้น บนต้นไม้ ท้องฟ้า หรือแม้แต่กระทั่งใต้ดิน มันไม่เหลือช่องว่างที่เดวิดจะใช้หลบหนีออกไปได้เลย

สถานการณ์เป็นไปเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ยกเว้นว่ามีมดปากตะไกรระดับ 3 เข้ามามีส่วนร่วมในการโจมตีมากขึ้น พวกมันลอบจู่โจมจากทางใต้ดินเสียเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่มดระดับ 2 ก็กลายเป็นกำลังหลักในการกำจัดศัตรูที่แข็งแกร่งในครั้งนี้ แต่ผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม นอกจากเสื้อผ้าที่แทบจะไม่เหลือสภาพ และรอยขีดข่วนเกือบจะทั่วตัว เดวิดยังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเพิ่มเติม เขาอาจจะฆ่าพวกมันได้ช้าลงไปบ้าง แต่ในเวลา 5 นาทีก็ต้องมีมด 6-7 ตัวกลายเป็นซากศพไป

ในที่สุด การโจมตีก็เริ่มเบาบางลง ไม่สิ! ต้องเรียกว่าสิ้นสุดลงอย่างสิ้นเชิงเลยมากกว่า พวกมันพร้อมใจกันถอยหลังไปตั้งเป็นกำแพงล้อมรอบเขาไว้เป็นรูปครึ่งวงกลมอย่างหนาแน่น เดวิดหยุดยืนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“ไม่ได้! ห้ามถอยอย่างเด็ดขาด! พวกแกไม่เข้ามาใช่มั้ย? งั้นฉันเข้าไปเองก็ได้!” เสียงตวาดลั่นออกมาแบบหัวเสีย แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันขยับตัวพุ่งออกไปตามที่พูด พื้นดินที่ยืนอยู่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง เดวิดต้องหยุดยืนนิ่งและส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปรอบตัวอย่างไม่ประมาท ‘อย่าบอกนะว่าพวกมันมีระดับ 4 อยู่ด้วย! ถ้าได้อย่างนั้นก็เยี่ยมเลย!’

ขออะไรก็ได้อย่างนั้น! และเขาก็ไม่ต้องรอนานเลยด้วย พื้นดินใต้เท้าระเบิดออกอย่างรุนแรง เดวิดที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วพุ่งตัวลอยสูงหนีขึ้นไปบนอากาศ สิ่งที่โผล่ออกมาจากด้านล่างทำให้ดวงตาของเขาทอประกายเจิดจ้ายินดี มดปากตะไกรที่มีขนาดใหญ่เกือบ 10 เมตร! แค่เขี้ยวที่ยื่นยาวนั่นก็แทบจะใหญ่กว่าตัวของเดวิดอยู่แล้ว…