บทที่ 36.ความน้อยเนื้อต่ำใจของเย่ซานซาน
บทที่ 36.ความน้อยเนื้อต่ำใจของเย่ซานซาน
เสวี่ยรั่วปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ
"ขอโทษด้วยนะ เรื่องของพ่อบุญธรรมฉันไม่เคยเข้าไปก้าวก่าย ฉันมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น"
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ซูเฉินก็ไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อ
อย่างไรเสีย หยวนหู่ก็รับปากแล้วว่าจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องที่เขารักษาเจี่ยเฉียนเฉียนอีก
เพียงแต่ซูเฉินอยากรู้เท่านั้น ว่าใครกันแน่ที่คอยจ้องเล่นงานเจี่ยเฉียนเฉียนอยู่ในเงามืด
"หมอซู นายบอกมาสิว่าฉันต้องทำยังไง นายถึงจะยอมตกลงเป็นศิษย์พ่อบุญธรรมฉัน?"
เสวี่ยรั่วปิงมองซูเฉินด้วยสีหน้าลำบากใจ
"เท่าที่ดูตอนนี้ คงไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับ เพราะผมไม่อยากใช้ชีวิตแบบเข่นฆ่าฟันแทง ผมแค่อยากเป็นคนธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะมากวนใจนายที่โรงพยาบาลทุกวัน วันละครั้ง จนกว่านายจะยอมตกลงเป็นลูกศิษย์พ่อบุญธรรมฉัน"
"หา? แบบนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้งครับ!"
ซูเฉินถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง ผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาดไม่เหมือนใคร มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว นอกจากความสวยแล้ว เธอยังแตกต่างจากหญิงสาวทั่วไปอย่างสิ้นเชิง
"ฉันเองก็จนปัญญาเหมือนกัน พ่อบุญธรรมดีกับฉันมาก รักฉันเหมือนลูกแท้ๆ ท่านไม่มีลูกชาย ไม่มีลูกสาว ครองตัวเป็นโสดมาตลอดชีวิต รักและเอ็นดูฉันยิ่งกว่าลูกในไส้เสียอีก เพราะงั้นฉันจะทำให้ท่านผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด"
"คุณอยากจะทำยังไง ผมไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายหรอกครับ แต่เราตกลงกันก่อนนะ คุณห้ามมารบกวนการทำงาน แล้วก็ห้ามมารบกวนชีวิตส่วนตัวของผมด้วย"
"นายมีแฟนหรือยัง?" จู่ๆ เสวี่ยรั่วปิงก็โพล่งถามขึ้นมา
"เคยมีครับ แต่โดนแย่งไปแล้ว ตอนนี้โสดสนิท"
"งั้นเหรอ? งั้นให้ฉันเป็นแฟนนายเอาไหม? นายว่าหน้าตากับรูปร่างฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ?"
เสวี่ยรั่วปิงลุกขึ้นยืน พลางหมุนตัวโชว์สัดส่วนต่อหน้าซูเฉินอย่างซุกซน
ตอนนี้เสวี่ยรั่วปิงสวมชุดหนังสีดำรัดรูป ด้านในเป็นเสื้อเกาะอกหนังสีดำเข้าชุด
ลุคนี้ดูทั้งเย็นชาและเซ็กซี่บาดใจ โดยเฉพาะเอวคอดกิ่วและสะดือที่เว้าลึกของเธอ ทำเอาซูเฉินมองจนตาค้างแทบจะลืมไม่ลง
"อย่าล้อเล่นสิครับ ตอนนี้ผมยังไม่อยากมีความรัก อีกอย่าง ผมก็ไม่อยากได้แฟนด้วยวิธีแบบนี้ด้วย"
เสวี่ยรั่วปิงถลึงตาใส่เขาอย่างค้อนขวับ "นายรังเกียจฉันงั้นเหรอ?
อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ถ้าฉันได้เป็นแฟนนายล่ะก็ พ่อบุญธรรมฉันจะซื้อทั้งรถหรูและคฤหาสน์หลังโตให้นาย แถมสินสอดทองหมั้นก็คงไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านแน่ๆ"
ซูเฉินพยักหน้ายอมรับ
ในฐานะพญายมรอง หยวนหู่ย่อมมีกำลังทรัพย์มหาศาลขนาดนั้นอย่างแน่นอน
เสวี่ยรั่วปิงเป็นผู้หญิงที่สวยมาก นิสัยใจคอก็ไม่เลว เพียงแต่ในสายตาของซูเฉิน ความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายดายปุบปับขนาดนั้นหรอก
ทั้งสองคนจิบชาอยู่ในโรงน้ำชาได้พักหนึ่ง เสวี่ยรั่วปิงก็รับสายโทรศัพท์แล้วขอตัวกลับไป ส่วนซูเฉินก็กลับมาที่โรงพยาบาลประจำเมือง
ขณะที่เขากำลังหิ้วถังน้ำและไม้ถูพื้นเดินมาถึงโถงล็อบบี้ตึกผู้ป่วยในหมายเลขหนึ่ง
เขาก็เห็นเย่ซานซานยืนอยู่ตรงนั้น ฝั่งตรงข้ามเธอมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนเถียงอะไรกันอยู่
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่าใบหน้าของเย่ซานซานแดงก่ำและอาบไปด้วยน้ำตา
ตรงหน้าเธอมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ หน้าตาจัดว่าหล่อเหลาเอาการ เขาสวมเสื้อกล้ามแขนกุด บนท่อนแขนเต็มไปด้วยรอยสัก
มีผู้หญิงในชุดกระโปรงสั้นกุดสีบานเย็นเกาะแขนผู้ชายคนนั้นแน่น แววตาที่มองเย่ซานซานเต็มไปด้วยความยั่วยวนท้าทาย
"คุณมาทำไม? ไสหัวไปเลยนะ เราสองคนเลิกกันแล้ว"
เย่ซานซานตะโกนใส่หน้าชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและเศร้าสร้อยสุดขีด
ชายคนนั้นตวัดมือตบหน้าเย่ซานซานฉาดใหญ่
"นังแพศยา มึงบอกเลิกก็เลิกงั้นเหรอ มึงอย่าลืมนะว่าเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ยังไม่ได้หย่ากันโว้ย"
เมื่อซูเฉินเห็นดังนั้น ก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที
"เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วย?"
ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองซูเฉิน พอเห็นว่าเขาหิ้วไม้ถูพื้นกับถังน้ำ แถมยังสวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าของพนักงานทำความสะอาด
เขาก็แค่นเสียงเย็นชา ชี้หน้าด่าซูเฉินว่า "นี่เมียกู กูจะตบเมียกูแล้วมันไปหนักหัวมึงเหรอ"
ซูเฉินกวาดตามองชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นผู้หญิงในชุดกระโปรงสั้นสีบานเย็นเกาะแขนเขาแจ เขาก็พอจะเดาเรื่องราวออกได้เลือนราง
"ถ้าเธอเป็นภรรยาของคุณ แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครล่ะครับ?"
ซูเฉินชี้มือไปที่ผู้หญิงสุดเซ็กซี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ
"จะเป็นใครแล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ? มึงมันก็แค่ภารโรงต๊อกต๋อยไม่ใช่หรือไง? เรื่องของกูไม่ต้องให้มึงมาเสือกหรอกนะ อย่าหาว่ากูไม่เตือน ถ้ามึงยังขืนปากดีอีกล่ะก็ กูจะกระทืบมึงให้ตายเลย มึงเชื่อไหม?"
ผู้ชายคนนั้นยกท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยสักขึ้น ชี้หน้าด่าซูเฉินอย่างเกรี้ยวกราด
"โจวหงเหว่ย คุณทำบ้าอะไรเนี่ย? ยังทำขายหน้าไม่พออีกเหรอ? นี่คือหมอซู เขาเป็นคนให้เงินฉันห้าแสนมาช่วยชีวิตลูกสาวของเรานะ"
เย่ซานซานที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตารีบเอาตัวเข้าขวางซูเฉินไว้ เธอเกรงว่าโจวหงเหว่ยไอ้อันธพาลคนนี้จะทำร้ายซูเฉิน
"ฮ่าๆ ในที่สุดกูก็เข้าใจแล้ว มิน่าล่ะ มึงถึงได้ทำเย็นชากับกูนัก ที่แท้ก็แอบไปคบชู้กับไอ้หน้าขาวนี่มาตั้งนานแล้วสินะ
มึงฟังให้ดีนะ นังตั่วตั่วมันต้องเป็นลูกชู้แน่ๆ มึงแอบไปมีอะไรกับมันจนท้องใช่ไหมฮะ?"
โจวหงเหว่ยหัวเราะอย่างโอหัง ยกแขนขึ้นกอดอก สายตาเย็นเยียบกวาดมองเย่ซานซานและซูเฉินสลับกันไปมา
น้ำตาของเย่ซานซานพรั่งพรูลงมาเป็นสาย
เธอรู้สึกเสียใจและเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นถึงคุณหนูตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียงในเมืองหลวงของมณฑล พ่อแม่รักและตามใจเธอมาก
แต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง เธอถึงได้หนีตามโจวหงเหว่ยมาอยู่ที่เจียงโจว จดทะเบียนสมรสกัน พอพ่อแม่รู้ว่าเธอแต่งงานกับอันธพาลข้างถนน ก็ประกาศตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับเธอทันที
ตั้งแต่เกิดมา นอกจากโจวหงเหว่ยแล้ว เธอไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายคนไหนอีกเลย คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้เดรัจฉานตัวนี้จะสาดโคลนใส่เธอแบบนี้
"โจวหงเหว่ย ตั่วตั่วเป็นลูกสาวของคุณหรือไม่ คุณรู้อยู่แก่ใจดี แต่ตอนที่ตั่วตั่วป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว คุณกลับพาเมียน้อยหนีไปเที่ยว เราสองคนก็ขาดกันตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว หย่ากันเถอะ ฉันจะหย่ากับคุณ"
ซูเฉินที่ยืนอยู่ด้านข้าง รู้สึกบอกไม่ถูกว่าในใจคิดอะไรอยู่
บนโลกใบนี้มีผู้หญิงโง่ๆ มากมายเหลือเกิน
พวกเธอไม่ยอมฟังคำเตือนของพ่อแม่ ทำตัวอวดดี คิดว่าตัวเองได้แต่งงานกับความรัก
แต่ที่ไหนได้ ผู้ชายเลวๆ หลายคนก็แค่เล่นๆ ด้วยเท่านั้นเอง
"ตอนนี้มีไอ้หน้าขาวคอยเลี้ยงดูมึงแล้ว มึงก็เลยอยากจะหย่ากับกูงั้นสิ?"
โจวหงเหว่ยกลอกตาไปมาพลางพูด
"คุณเลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว หมอซูไม่ใช่คนแบบนั้น เขาก็แค่เห็นสองแม่ลูกอย่างเราหมดหนทางไปแล้ว ก็เลยยื่นมือเข้ามาช่วยเท่านั้นเอง ถ้าคุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง ก็หัดรู้จักบุญคุณคนซะบ้างเถอะ คุณไม่อยากเลี้ยงตั่วตั่ว ฉันก็ไม่ง้อคุณหรอก ฉันเลี้ยงแกเองได้ หย่ากันเถอะ"
ในช่วงเวลาที่เย่ซานซานสิ้นหวังที่สุด โจวหงเหว่ยกลับควงเมียน้อยไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ความรักที่เธอเคยมีให้โจวหงเหว่ย มันได้ตายไปจากใจนานแล้ว
"พวกมึงสองคนต้องมีซัมติงกันแน่ๆ ไม่งั้นมันจะยอมควักเงินตั้งห้าแสนมาเป็นค่ารักษาให้ตั่วตั่วทำไม มันรวยนักไม่ใช่เหรอ? ให้มันเอาเงินมาให้กูอีกห้าแสนสิ แล้วกูจะยอมเซ็นใบหย่าให้แต่โดยดี คืนอิสระให้พวกมึงไปเสวยสุขด้วยกันไง"
ตอนที่โจวหงเหว่ยได้ยินว่ามีคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกสาวไปห้าแสน เขาก็สงสัยอยู่แล้ว
เย่ซานซานจะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน เขาจึงตามมาดูให้เห็นกับตา
บังเอิญซูเฉินโผล่มาพอดี เขาจึงทึกทักเอาเองว่าซูเฉินกับเย่ซานซานแอบเป็นชู้กัน และกะจะใช้โอกาสนี้แบล็กเมล์รีดไถเงินสักก้อน
"ฝันไปเถอะ ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็จะไม่ยอมให้คุณมารังแกหมอซูเด็ดขาด"
เย่ซานซานก้าวออกมายืนบังหน้าซูเฉินอีกครั้ง ใช้ร่างบอบบางของเธอปกป้องเขาไว้
"กูให้มันเลือกสองทาง เอาเงินมาให้กูห้าแสน กูยอมหย่า แล้วมันก็พามึงไปเสวยสุขได้เลย หรือถ้าไม่ให้กูสักแดงเดียว กูจะกระทืบมันให้พิการไปเลย"
ในสายตาของโจวหงเหว่ย ซูเฉินก็เป็นแค่พนักงานทำความสะอาดกระจอกๆ คนหนึ่งเท่านั้น