บทที่ 16.กล้องแอบถ่ายในห้องทำงาน ผอ.
บทที่ 16.กล้องแอบถ่ายในห้องทำงาน ผอ.
หวังเทาติดตามเหอเฟิงมานานจนรู้นิสัยใจคอของลูกพี่เป็นอย่างดี เขายกมือกุมแก้มที่ยังบวมแดง แล้วแสร้งกระซิบเสียงอ่อย
“ลูกพี่ครับ... ผมรู้ว่าชื่อเสียงของตระกูลเหอสำคัญที่สุด แต่เราต้องยอมรับความจริงนะครับ... ผมเคยเห็นไอ้เด็กนั่นแล้ว สายตามันมองพี่สะใภ้ด้วยความหื่นกามชัดๆ แถมพี่สะใภ้เองก็ดูเหมือนจะมีใจให้มันด้วย”
เหอเฟิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วแกจะเอายังไง?”
“ง่ายนิดเดียวครับ... ผมจะจ้างมือปืนไปเก็บมันซะ จ้างสักสองล้านรับรองว่างานเนี๊ยบหายห่วง”
หวังเทาแค้นฝังหุ่น อยากจะฆ่าซูเฉินให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้
“ไม่ได้! ช่วงนี้เหอกรุ๊ปกำลังมีปัญหาหลายเรื่อง ทั้งเรื่องเลี่ยงภาษีที่โดนสอบ ทั้งเรื่องที่ไปขัดใจ ‘เถ้าแก่หลิว’ คู่ค้ารายใหญ่”
“ตอนนี้จะให้เกิดเรื่องอื้อฉาว หรือมีคดีฆาตกรรมมาพัวพันกับเหอกรุ๊ปไม่ได้เด็ดขาด ขืนมีคนตายขึ้นมา... บริษัทเราพังแน่”
ความจริงคือช่วงนี้มรสุมรุมเร้าเหอกรุ๊ปอย่างหนัก ถ้าสถานการณ์ปกติ เหอเฟิงคงไม่ถึงขนาดต้องส่งเมียตัวเองไปบำเรอกามลูกค้าเพื่อแลกกับความอยู่รอดหรอก
หวังเทากลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ลูกพี่... ผมฟังพี่ทุกอย่างครับ งั้นเราไม่ลงมือตรงๆ ก็ได้ แต่เราเล่นงานมันทางอ้อม... ถ้าเราหาหลักฐานได้ว่าพี่สะใภ้เป็นชู้กับไอ้เด็กนั่น เราก็มีความชอบธรรมที่จะจัดการมันได้ โดยไม่ต้องกลัวใครครหา”
เหอเฟิงกอดอก เดินไปเดินมาอยู่สองสามรอบ ก่อนจะหยุดพยักหน้าเห็นด้วย
“ดี... งั้นแกไปจัดการซะ หาคนฝีมือดีๆ ไปตามสืบหาหลักฐานมาให้ได้ จำไว้ว่าต้องเร็วที่สุด!”
หวังเทามีเป้าหมายของตัวเอง คือต้องการกำจัดซูเฉิน
ส่วนเหอเฟิงก็มีเป้าหมายของตัวเอง คือต้องการหลักฐานการคบชู้ของหลินเสวี่ยโหรว
ถ้าได้หลักฐานมาเมื่อไหร่... เขาจะใช้มัน ‘แบล็กเมล์’ บีบให้หลินเสวี่ยโหรวยอมศิโรราบ และยอมไปนอนกับ ‘หลิวเฮ่าหราน’ แต่โดยดี
หลิวเฮ่าหรานคนนี้หลงใหลในตัวหลินเสวี่ยโหรวตั้งแต่แรกเห็น และเคยเอ่ยปากกับเหอเฟิงตอนเมาว่า ถ้าเหอเฟิงยอมยกเมียให้เชยชมสักคืน เขาจะช่วยเปิดตลาดอเมริกาเหนือให้เหอกรุ๊ปทันที
ถ้าได้ตลาดอเมริกาเหนือมา ตระกูลเหอจะกลับมายิ่งใหญ่และผงาดขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของเจียงโจวได้อย่างง่ายดาย
“รับทราบครับลูกพี่ เรื่องนี้ผมจะลงมือเอง พี่ไม่ต้องห่วง รับรองไม่มีสาวถึงตระกูลเหอแน่นอน”
เหอเฟิงถอนหายใจเบาๆ เอื้อมมือไปตบแก้มหวังเทาเบาๆ
“น้องรัก... ขอโทษทีนะ เมื่อกี้พี่อารมณ์ไม่ดี เลยเผลอตบแกไปฉาดหนึ่ง”
หวังเทารีบก้มหัวประจบ “โธ่ลูกพี่... พูดอะไรอย่างนั้น ผมติดตามพี่มาตั้งแต่เข้าวงการ พี่เห็นผมเป็นเหมือนน้องแท้ๆ พี่เครียด พี่ระบายลงที่ผมก็ถูกแล้วครับ ถ้าไม่ลงที่ผมจะไปลงที่ใคร”
“ขอแค่พี่สบายใจ ให้ผมตบหน้าตัวเองโชว์ยังได้เลยครับ”
เหอเฟิงตบไหล่ลูกน้องคนสนิท “ไปจัดการเถอะ... ขอให้ได้หลักฐานภายในอาทิตย์นี้ อย่าชักช้า”
“ลูกพี่ครับ... มีอีกเรื่องที่ผมอยากปรึกษา”
หวังเทายังไม่ยอมออกไป
“ว่ามา”
“ผมว่าตาแก่เฉินผิงเย่าน่าจะยังพอใช้ประโยชน์ได้นะครับ... เขาเป็นรอง ผอ. ทำงานที่เดียวกับพี่สะใภ้ เจอกันทุกวัน”
“ยิ่งพี่สะใภ้กับไอ้เด็กนั่นเป็นหมอเหมือนกัน เฉินผิงเย่ายิ่งมีโอกาสจับตาดูความเคลื่อนไหวได้ง่ายกว่าผมเยอะ น่าจะหาหลักฐานได้ง่ายกว่า”
เหอเฟิงพยักหน้า “อืม เข้าท่า... งั้นแกเอาเงินนี่ไปให้มันสักแสนนึง บอกว่าฉันขอโทษที่เข้าใจผิด”
“ขอบคุณครับลูกพี่ เดี๋ยวผมจัดการให้”
หวังเทาเดินกลับไปที่ห้องมืดหลังบ้าน เห็นเฉินผิงเย่านั่งขดตัวอยู่มุมห้อง ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว
พอเห็นหวังเทาเข้ามา เฉินผิงเย่าก็รีบลุกขึ้นวิ่งมาเกาะแขนอ้อนวอน “คุณหวัง! ช่วยผมด้วย! ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงตระกูลเหอจริงๆ นะครับ!”
หวังเทาคลำบัตรธนาคารในกระเป๋า แต่ไม่ได้หยิบออกมา
เขาก้มลงกระซิบข้างหูเฉินผิงเย่า “หมอเฉิน... วันนี้ต้องขอโทษด้วยนะที่ผมลืมเตือน”
“ลูกพี่ผมแกก็อารมณ์ร้อนแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเลย... เอาเป็นว่าผมจะช่วยคุยให้แกปล่อยคุณกลับไป แต่คุณต้องรีบหาทางเอาหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่า หลินเสวี่ยโหรวเป็นชู้กับไอ้เด็กนั่น... ถือว่าเป็นการไถ่โทษ”
ใบหน้าของเฉินผิงเย่าฉายแววมีความหวัง
“คุณท่านเหอยอมปล่อยผมแล้วเหรอครับ?”
“ลูกพี่แกยังโกรธอยู่หรอก แกไม่อยากปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก แหม... ก็เล่นพูดจาหักหน้าแกต่อหน้าแขกซะขนาดนั้น”
“แต่ผมจะแอบปล่อยคุณไปเอง... ดังนั้นคุณต้องเชื่อผม รีบหาหลักฐานมาให้ได้เร็วที่สุด”
เฉินผิงเย่าเริ่มหนักใจ เพราะความจริงแล้วเขาไม่เคยเห็นทั้งคู่มีอะไรเกินเลยกันจริงๆ แล้วจะไปหาหลักฐานมาจากไหน?
“คุณหวังครับ... เรื่องนี้คงยากหน่อย”
“ยากอะไรกันเล่า... ผมแนะวิธีให้” หวังเทายิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณก็แอบเข้าไปติดกล้องจิ๋วในห้องทำงานหลินเสวี่ยโหรวสิ เลือกมุมดีๆ... เผื่อฟลุ๊คถ่ายติดช็อตเด็ดขึ้นมา”
สถานการณ์บีบบังคับ เฉินผิงเย่าคิดอย่างเดียวคือต้องหนีออกไปจากนรกขุมนี้ให้ได้ก่อน
“ได้ครับ! ผมจะทำตามที่คุณบอก พอกลับไปผมจะรีบสั่งคนไปซื้อกล้องมาติดให้ทั่วห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรวเลย จะจับตาดูทุกฝีก้าวเลยครับ”
“เยี่ยม! ถ้าได้หลักฐานเมื่อไหร่ ผมจะไปรายงานลูกพี่ว่าคุณมีความดีความชอบ... ดีไม่ดี นอกจากจะหายโกรธแล้ว แกอาจจะตบรางวัลให้คุณอีกต่างหาก”
หวังเทาตบไหล่เฉินผิงเย่าอย่างเป็นกันเอง
“ขอบคุณครับคุณหวัง! เป็นวาสนาของผมจริงๆ ที่ได้รู้จักคนดีๆ อย่างคุณ”
“ไม่เป็นไร คนกันเองทั้งนั้น... ถ้าได้เรื่องแล้ว ผมจะพาคุณไปหาลูกพี่ผมอีกรอบ รับรองคราวนี้รุ่งแน่”
“งั้น... ผมกลับได้เลยใช่ไหมครับ? ผมจะรีบไปจัดการเรื่องกล้อง”
“เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง... ไปกับผมไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณหรอก”
เฉินผิงเย่าซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ หารู้ไม่ว่าเงินหนึ่งแสนที่เหอเฟิงฝากมาให้ โดนไอ้หวังเทามุบมิบเข้ากระเป๋าไปเรียบร้อยแล้ว
หวังเทาขับรถพาเฉินผิงเย่ามาส่งถึงหน้าโรงพยาบาล
“หมอเฉิน... มีอีกเรื่องที่ต้องรบกวน”
“บอกมาได้เลยครับคุณหวัง บุกน้ำลุยไฟผมก็ยอม”
สำหรับเฉินผิงเย่าแล้ว หวังเทาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากห้องมืด
“ช่วยส่งคนคอยสะกดรอยตามหลินเสวี่ยโหรวให้หน่อย... ดูว่าเลิกงานแล้วเธอไปไหน พักที่ไหน... ปกติเธอแยกกันอยู่กับพี่ชายผม ไม่ค่อยกลับคฤหาสน์หรอก ผมอยากรู้ที่อยู่จริงๆ ของเธอ”
“รับทราบครับ เรื่องนี้ง่ายมาก” เฉินผิงเย่ารับคำแข็งขัน
“ดีมาก... เจอที่อยู่เมื่อไหร่ รีบโทรบอกผมทันที”
เฉินผิงเย่าพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบลงจากรถ แล้วจ้ำอ้าวกลับเข้าไปในตึก
หวังเทาหยิบบัตรธนาคารในกระเป๋าออกมาจูบ จุ๊บ แล้วยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข
แต่รอยยิ้มก็จางหายไปทันทีเมื่อนึกถึงหน้าซูเฉิน
เขาเป็นนักเลงที่ใครๆ ก็เกรงกลัว วันนี้กลับต้องมาเสียท่าโดนไอ้เด็กเมื่อวานซืนกระทืบจนเสียหมา
แค้นนี้ต้องชำระ!
“ไอ้ซูเฉิน... แกรอวันตายได้เลย!”
……
ในขณะเดียวกัน
ซูเฉินและหลินเสวี่ยโหรว ก็ได้มาถึงหมู่บ้านหรูใจกลางเมือง ที่ซึ่งจะเป็นรังรักชั่วคราวของพวกเขา