บทที่ 11.น้ำใจลูกผู้ชายบ้านนอก
บทที่ 11.น้ำใจลูกผู้ชายบ้านนอก
ขณะที่เซี่ยนาเตรียมจะอาศัยช่วงชุลมุนหลบหนี โจวรั่วซีก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ทันควัน
“คุณแจ้งความเท็จใส่ร้ายผู้อื่น เชิญไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยค่ะ”
ใบหน้าของเซี่ยนาซีดเผือดลงทันตาเห็น ร่างของเธอทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าซูเฉินอย่างหมดสภาพ ตุบ!
“ซูเฉิน... ขอร้องล่ะ ช่วยคุยกับตำรวจให้ปล่อยฉันไปเถอะนะ... เฉินผิงเย่ากับเฉินตงมันบีบให้ฉันทำ ถ้าฉันไม่ทำตามที่พวกมันสั่ง มันขู่ว่าจะไม่เซ็นผ่านโปรให้ฉัน”
ซูเฉินก้มมองผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าคร่ำครวญอยู่แทบเท้าด้วยความรู้สึกสมเพชระคนเวทนา
ห้าปีที่ผ่านมา แม้เขาจะยากจนข้นแค้น แต่เขาก็ทุ่มเททั้งกายและใจเพื่อดูแลทะนุถนอมเธออย่างดีที่สุด
แต่เธอกลับตอบแทนเขาด้วยการหันหลังไปซบเฉินตงอย่างไม่ใยดี
เขาเคยเห็นเธอเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ แต่พ่อลูกตระกูลเฉินกลับเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือสกปรกและบีบให้เธอทำเรื่องต่ำช้า
การที่เธอถูกคนอื่นย่ำยีศักดิ์ศรีแบบนี้... ก็ถือว่าสาสมกับสิ่งที่เธอทำแล้ว
“สมน้ำหน้า... เก็บข้าวของของเธอ แล้วรีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก”
เซี่ยนารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ลากกระเป๋าเดินทางใบเก่า แล้วเดินคอตกออกจากห้องไปอย่างผู้พ่ายแพ้
“หมอซูคะ... พวกเขาวางแผนใส่ร้ายคุณขนาดนี้ เราสามารถขยายผลจับกุมผู้อยู่เบื้องหลังให้มารับโทษได้นะคะ”
โจวรั่วซีเป็นตำรวจตงฉินที่แยกแยะผิดถูกชัดเจน เธอเสนอตัวช่วยด้วยความหวังดี
“ขอบคุณครับ แต่ไม่ต้องหรอก... กรรมใดใครก่อ เดี๋ยวผลกรรมก็ตามทันเอง ถ้าพวกมันยังไม่เลิกจองเวร ผมจะทำให้พวกมันชดใช้ด้วยตัวเอง”
“ในเมื่อคุณยืนยันแบบนั้น... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
โจวรั่วซีพยักหน้าให้ไต้เหยาและซูเฉิน ก่อนจะพาลูกน้องเดินลงบันไดจากไป
“ขอบคุณคุณนายไต้มากนะครับที่มาช่วยแก้ต่างให้ ถ้าไม่ได้คุณนาย วันนี้ผมคงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ยากน่าดู”
ซูเฉินหันมาขอบคุณไต้เหยาจากใจจริง
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะหมอซู... ที่ฉันมาวันนี้ เพราะเมื่อเช้าฉันสังเกตเห็นแววตาของเฉียนเฉียนดูเหม่อลอยสับสนแปลกๆ กลัวว่าอาการเก่าจะกำเริบ เลยอยากจะเชิญหมอซูไปตรวจดูแกอีกสักรอบน่ะค่ะ”
ซูเฉินรู้อยู่แล้วว่า 'กับดักราคะ' ในตัวเจี่ยเฉียนเฉียนต้องแผลงฤทธิ์เล่นงานเธอแน่ น่าเสียดายที่ตอนนี้พลัง 'ไอหยิน' ในตัวเขาแทบไม่เหลือแล้ว ขืนไปรักษาตอนนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก
เขาต้องหาทางเติม 'ไอหยิน' เข้าตัวก่อน
“ตอนนี้ผมติดธุระนิดหน่อยครับ เอาเป็นว่าช่วงบ่ายหลังเลิกงาน ผมจะแวะไปตรวจดูอาการลูกสาวคุณให้นะครับ”
ไต้เหยาเป็นคนมีเหตุผลและเข้าใจสถานการณ์ จึงตอบรับด้วยความเคารพ
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นตอนบ่ายเราค่อยติดต่อกัน เดี๋ยวฉันจะมารับหมอซูด้วยตัวเองเลย”
เมื่อรับคำมั่นสัญญาแล้ว ไต้เหยาก็ขอตัวกลับไป ซูเฉินก้มมองนาฬิกา เห็นว่าปาเข้าไปเก้าโมงกว่าแล้ว จึงรีบกดโทรศัพท์หาหลินเสวี่ยโหรว
“ผอ.หลินครับ... คือ... เดี๋ยวผมไปรับนะครับ”
เมื่อปลายสายกดรับ ซูเฉินก็พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย
“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วยะ? ฉันถึงห้องทำงานตั้งนานแล้ว... นายมาถึงโรงพยาบาลแล้วก็รีบเข้ามาหาฉันที่ห้องทำงานเลย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
“ครับๆๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย”
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ซูเฉินรู้สึกกระวนกระวายใจ ตอนนี้หนทางเดียวที่เขาจะได้ 'ไอหยิน' มาเติมพลัง ก็คือต้องพึ่งพาร่างกายของหลินเสวี่ยโหรว
แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาอีกแล้วนี่สิ
……
หลินเสวี่ยโหรววางสายจากซูเฉิน เธอยืนกอดอกทอดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ ออกไปยังฝูงคนที่เดินขวักไขว่อยู่เบื้องล่าง พลางจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด
เมื่อคืนเธอนอนแทบไม่หลับ ในหัวมีแต่ภาพของซูเฉินวนเวียนไปมา
ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันช่างซับซ้อนสับสน... อย่างแรกคือเขาช่วยชีวิตเธอไว้ เป็นผู้มีพระคุณ อย่างที่สองคือฝีมือการรักษาของเขาเข้าขั้นมหัศจรรย์ ขนาดหมอเก่งๆ ทั้งโรงพยาบาลยังจนปัญญา แต่เขาใช้เข็มแค่ไม่กี่เล่มก็รักษาเจี่ยเฉียนเฉียนหายได้
ถ้าดึงตัวเขาไว้ที่โรงพยาบาล แล้วปั้นให้ดีๆ อนาคตเขาต้องไปได้ไกลแน่ๆ
แต่ไอ้เรื่องคืนนั้นระหว่างเธอกับเขานี่สิ... มันเหมือนก้างปลาที่ติดคอ จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก
เธอยอมรับว่าเธอหลงใหลในรสสัมผัสที่เขามอบให้ แต่จิตสำนึกฝ่ายดีก็ร้องเตือนว่าสิ่งที่ทำมันผิดมหันต์
เธอแต่งงานแล้ว แม้สามีจะไม่เคยมอบความสุขให้เธอ แต่ทะเบียนสมรสก็ยังค้ำคออยู่
และอีกเรื่องที่ทำให้เธอผิดหวังในตัวซูเฉิน ก็คือพฤติกรรมเมื่อวาน... การที่เขาเรียกเงินค่ารักษาห้าแสนจากคนไข้หน้าตาเฉย มันแสดงให้เห็นถึง 'โลกทัศน์แบบชาวบ้านร้านตลาด' ที่มองเห็นแต่เงินระยะสั้น
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงลังเลใจว่าจะเก็บเขาไว้ที่นี่ หรือจะผลักดันให้เขาออกไปอยู่ที่อื่นดี
วันนี้เธอตั้งใจจะเรียกเขามาคุยให้รู้เรื่อง จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาย้ายไปอยู่โรงพยาบาลการรถไฟ โดยอาศัยเส้นสายของเธอฝากฝังให้เขาได้บรรจุเป็นแพทย์เจ้าของไข้ทันที ซึ่งเงินเดือนและสวัสดิการก็นับว่าดีมาก
ขณะที่เธอกำลังยืนสองจิตสองใจ ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอายังไงดี เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
ประตูเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่ดูซูบซีดและอิดโรยคนหนึ่งเดินเข้ามา
“ขอโทษนะคะ... ใช่ท่าน ผอ.หลิน หรือเปล่าคะ?”
เย่ซานซาน ประคองธงแพรจารึกคำขอบคุณ ไว้ในมือ แล้วเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
“ใช่ค่ะ... คุณคือ?”
“สวัสดีค่ะ ผอ.หลิน ดิฉันชื่อเย่ซานซาน... ลูกสาวของดิฉันป่วยเป็นลูคีเมียรักษาตัวอยู่ที่นี่ แต่เงินค่ารักษาเราไม่พอ...”
“ในตอนที่ดิฉันหมดหนทางและสิ้นหวังที่สุด มีคุณหมอท่านหนึ่งในโรงพยาบาลของคุณ ยื่นมือเข้ามาช่วย... เขามอบเงินให้ดิฉันห้าแสน ทำให้ดิฉันกับลูกรอดตายมาได้ ดิฉันเลยทำธงเกียรติยศนี้มาเพื่อขอบคุณค่ะ”
เย่ซานซานคลี่ธงในมือออก บนผืนผ้ากำมะหยี่สีแดงปักอักษรสีทองตัวโตว่า 'แพทย์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม'
“คุณว่าอะไรนะ? มีคนบริจาคเงินให้คุณห้าแสน? ใครกันคะ?”
หลินเสวี่ยโหรวรู้ดีว่าในโลกนี้มีคนใจดีอยู่เยอะ แต่หมอในโรงพยาบาลของเธอที่จะควักเงินห้าแสนให้คนแปลกหน้าแบบไม่ลังเล... จะมีใครรวยและใจป้ำขนาดนั้น?
“ดิฉันก็ไม่ทราบชื่อเขาเหมือนกันค่ะ... เขาเป็นหมอหนุ่มๆ อายุราวยี่สิบสามยี่สิบสี่ สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีเทา หน้าตาหล่อเหลาใช้ได้เลยค่ะ น้ำเสียงก็นุ่มทุ้ม...”
หลินเสวี่ยโหรวยิ่งฟังยิ่งงง หมอหนุ่มในโรงพยาบาลมีเป็นร้อย แต่คนที่บุคลิกแบบนี้แถมพกเงินสดติดตัวพร้อมโอนขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้?
“คุณผู้หญิงคะ... คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม?”
“ผอ.หลินคะ เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ใครจะกล้าเอามาล้อเล่น... ที่โรงพยาบาลมีกล้องวงจรปิดไหมคะ? เมื่อคืนตอนประมาณห้าทุ่มกว่าๆ ตรงมุมตึกด้านนอกล็อบบี้ เขาเอาเงินมาให้ฉันตรงนั้นค่ะ”
ขณะที่หลินเสวี่ยโหรวกำลังจะโทรสั่งให้ฝ่าย รปภ. ตรวจสอบกล้องวงจรปิด ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้ง
ซูเฉินเดินดุ่มๆ เข้ามา
“คนนี้แหละค่ะ! พ่อหนุ่มคนนี้แหละ!”
เย่ซานซานตาโตด้วยความดีใจ ชี้ไปที่ซูเฉินแล้วหันไปบอกหลินเสวี่ยโหรว “เมื่อวานเขาเป็นคนให้เงินห้าแสนกับฉัน ถ้าไม่ได้เงินก้อนนั้น ลูกสาวฉันคงไม่รอดแล้ว”
หลินเสวี่ยโหรวสะดุ้งเฮือก ความรู้สึกตื้นตันระคนตกตะลึงแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ
แม้เธอจะยังไม่รู้จักตัวตนของซูเฉินดีพอ แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นแค่เด็กฝึกงานจนๆ ที่ต้องขับรถรับจ้างหาเงินพิเศษ
เมื่อวานตอนที่เขาเรียกเงินค่ารักษาห้าแสน เธอหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนงกเงิน เป็นพวกหน้าเลือดที่มีนิสัยแบบคนรากหญ้า... แต่ใครจะไปคาดคิดว่า เงินห้าแสนที่เขาได้มายังไม่ทันจะข้ามคืน เขากลับยกมันทั้งหมดให้กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเพื่อช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่ง
หัวใจที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าขนาดนี้... แม้แต่ตัวเธอเองที่เป็นถึงผู้อำนวยการ ก็ยังเทียบไม่ติดฝุ่น
“น้องชาย... คุณชื่ออะไรคะ? ฉันไม่รู้จะตามหาคุณยังไง เลยต้องมาถามท่าน ผอ. ที่นี่”
เย่ซานซานตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอผู้มีพระคุณอีกครั้ง
“อ๋อ... พี่สาวคนนี้นี่เอง เรื่องเล็กน้อยครับ ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ซูเฉินเกาหัวแก้เขิน
“เขาชื่อซูเฉินค่ะ... เป็นหมอฝึกหัดของโรงพยาบาลเรา...”
หลินเสวี่ยโหรวเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป แววตาที่มองซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชมและยอมรับ
“แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... เขาจะได้บรรจุเป็นแพทย์ประจำอย่างเป็นทางการค่ะ”
วินาทีนั้นเอง หลินเสวี่ยโหรวตัดสินใจแล้วว่า... เธอจะต้องรักษาผู้ชายคนนี้ไว้ที่นี่ให้ได้!