บทที่ 09.ผอ.หลิน... ร่างกายพี่ไหวแน่นะ?
บทที่ 09.ผอ.หลิน... ร่างกายพี่ไหวแน่นะ?
เฉินผิงเย่าเดินกะเผลกกลับมาที่ห้องพักฟื้นของลูกชายด้วยความคับแค้นใจอย่างที่สุด
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ซูเฉินจะมีความสามารถรักษาเจี่ยเฉียนเฉียนให้หายได้จริงๆ
เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อหน้าซีดเผือด เดินโซซัดโซเซเข้ามา เฉินตงก็รีบถามด้วยความตกใจ
"พ่อ! เป็นอะไรไปครับเนี่ย?"
"ก็ไอ้เวรซูเฉินน่ะสิ มันเล่นงานพ่อ... มันเตะพ่อมาหนึ่งที"
พอเอ่ยชื่อซูเฉินขึ้นมา เฉินผิงเย่าก็แทบอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนั้น
"พ่อ! ผมรู้จักพวกพี่ๆ ในวงการนักเลงเยอะแยะ จ่ายเงินจ้างพวกมันไปจัดการซูเฉินให้จบๆ ไปเลยดีกว่า เอาให้ขาหักสักข้าง ให้มันพิการไปเลย ง่ายนิดเดียว"
เฉินตงพอนึกถึงหน้าซูเฉิน ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเจ็บแค้น
"ตอนนี้บ้านเมืองมีขื่อมีแป จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้... ถึงพ่อจะเป็นแค่รอง ผอ. แต่ตระกูลเราก็ถือว่ามีหน้ามีตา มีบ้านหรู รถหรู เงินฝากในบัญชีอีกตั้งเท่าไหร่ ส่วนมันก็แค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง"
"เราไม่จำเป็นต้องเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ แลกชีวิตกับมันไม่คุ้มหรอก"
ตลอดระยะเวลาที่เป็นรองผู้อำนวยการ เฉินผิงเย่ากอบโกยผลประโยชน์จากการจัดซื้อยาและโครงการก่อสร้างต่างๆ มาไม่น้อย เขาจึงไม่อยากเสี่ยงทำอะไรที่จะทำให้ตัวเองต้องเสียอนาคต
"แต่ไอ้สัตว์นรกนั่นมันน่ารังเกียจเกินไปแล้วนะพ่อ ทำผมเจ็บไม่พอ ยังมาทำร้ายพ่ออีก ผมไม่ยอมจริงๆ นะ!"
เฉินตงยังคงยืนกรานอยากจะสั่งเก็บซูเฉินให้รู้แล้วรู้รอด
"เรื่องนี้นะ... ต้องให้เซี่ยนาเป็นคนจัดการ" เฉินผิงเย่ากลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์
เฉินตงมองพ่ออย่างงงๆ "ให้เซี่ยนาจัดการ?"
"ใช่... ขอแค่เซียนายอมร่วมมือ จะเล่นงานซูเฉินก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก รับรองว่ามันไม่มีทางสู้ได้เลย"
เฉินผิงเย่าก้มลงกระซิบแผนการข้างหูลูกชายอย่างแผ่วเบา
พอได้ฟังแผนการอันแยบยลของพ่อ เฉินตงก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ
"พ่อ! พ่อนี่มันสุดยอดจริงๆ ผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะเลย... เดี๋ยวผมจะโทรหาเซี่ยนาเดี๋ยวนี้เลย"
......
ทางด้านซูเฉิน เขาขับรถพาหลินเสวี่ยโหรวมาส่งถึงหน้าบ้าน
"ผอ.หลินครับ... ร่างกายพี่ไหวแน่นะ?"
"ฉันไม่เป็นไรหรอก... ว่าแต่นายขับรถฉันกลับไปใช้ก่อนไหม พรุ่งนี้เช้าค่อยขับมารับฉัน"
หลินเสวี่ยโหรวเปิดประตูลงจากรถพลางเอ่ยถาม
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่กลับเองดีกว่า"
"งั้นก็ตามใจ... เรียกรถดีๆ ล่ะ ระวังตัวด้วยนะ"
"ผมเป็นผู้ชายอกสามศอก ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกครับ... ว่าแต่พี่เถอะ ถ้าสามีพี่กลับมา เขาจะรังแกพี่อีกไหม?"
แม้หลังจากได้สติแล้ว หลินเสวี่ยโหรวจะไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่การที่สามีแท้ๆ วางยาภรรยาตัวเองด้วยยาปลุกกำหนัด ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้รักเธอจริง
คำถามของซูเฉินทำให้สีหน้าของหลินเสวี่ยโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มฝืนๆ แล้วส่ายหน้า "คฤหาสน์หลังนี้ฉันซื้อเอง เขาไม่รู้จักที่นี่หรอก"
"งั้นก็ดีครับ พี่รีบเข้าบ้านพักผ่อนเถอะ ผมไปล่ะ"
ซูเฉินยื่นกุญแจรถคืนให้เธอ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างมาดมั่น
หลินเสวี่ยโหรวยังไม่ยอมเข้าบ้าน เธอยืนพิงประตูรั้ว เหม่อมองแผ่นหลังของซูเฉินที่ค่อยๆ ห่างออกไป
เมื่อแผ่นหลังนั้นลับตาไป ความรู้สึกสับสนว้าวุ่นก็ก่อตัวขึ้นในใจ
ไอ้เด็กนี่ฝีมือการรักษาเก่งกาจ ร่างกายก็แข็งแรงกำยำ ติดตรงนิสัยขี้งกแบบชาวบ้านร้านตลาดนี่แหละ... รักษาลูกสาวเศรษฐีระดับนั้นทั้งที ดันไปเรียกเงินเขาซะงั้น ไม่น่าเลยจริงๆ
เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน เธอไม่ได้อาบน้ำชำระร่างกาย แต่เดินตรงไปที่เตียงนอนทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยเลือดสีแดงจางๆ บนผ้าปูที่นอน ความรู้สึกเศร้าสร้อยก็แล่นเข้ามาเกาะกุมหัวใจ
ภาพของซูเฉินผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า แต่งงานมาตั้งสองปี สุดท้ายความสาวของเธอกลับต้องมาตกเป็นของไอ้เด็กบ้านนอกคนนี้
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความรู้สึกยามที่อยู่บนเตียงกับเขานั้น... มันช่างเหมือนความฝัน ล่องลอย และสุขสมจนลืมโลกไปเลย
ในขณะที่หลินเสวี่ยโหรวนอนฟุ้งซ่านคิดถึงเรื่องของเขา ซูเฉินก็นั่งแท็กซี่กลับมาถึงบ้านแล้ว
เมื่อกวาดตามองข้าวของเครื่องใช้ของเซี่ยนาที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้อง เขาก็ได้แต่ยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง... ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาทำตัวเป็นควายให้เธอหลอกมาตลอด
เขาเก็บข้าวของของเซี่ยนาทั้งหมดลงกล่อง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะเอาไปทิ้งลงถังขยะให้หมด
คืนนั้นเขานอนหลับไปโดยไม่ฝัน
ช่างเป็นค่ำคืนที่เงียบสงบ
เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมา แสงตะวันก็สาดส่องเข้ามาแล้ว
เสียงเคาะประตู ก๊อกๆๆ ดังขึ้นที่หน้าห้อง
เขารีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินไปเปิดประตู ปรากฏว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเซี่ยนา
วันนี้เธอแต่งหน้าบางๆ ดูสวยเฉี่ยว สวมชุดกระโปรงสั้นสีชมพูอ่อน ดูเซ็กซี่และยั่วยวนไม่เบา
"ไม่ใช่ว่าย้ายไปอยู่คฤหาสน์กับเฉินตงแล้วเหรอ? กลับมาทำไมอีก?"
ซูเฉินไม่ได้โกรธแค้นอะไรแล้ว เขาไม่คิดจะเอาความรักแย่ๆ มาลงโทษตัวเองให้เสียเวลา
"อะไรกัน? คบกันมาตั้งห้าปี จะไล่กันเหมือนหมูเหมือนหมาเลยเหรอ? ฉันแวะมาเยี่ยมหน่อยไม่ได้หรือไง?"
เซี่ยนาส่งสายตาตัดพ้อต่อว่ามาให้
"เยี่ยมเสร็จแล้วก็เชิญ... กลับไปปรนนิบัติคุณชายเฉินของเธอเถอะ"
ซูเฉินทำท่าจะปิดประตูใส่หน้า
แต่เซียนารีบเอามือยันประตูไว้แล้วแทรกตัวเข้ามาในห้อง
"ฉันได้ข่าวมาว่า เมื่อวานนายรักษาลูกสาวตระกูลเจี่ยหาย แล้วได้ค่าตอบแทนมาห้าแสน"
"ข่าวไวดีนี่"
"ก็แน่อยู่แล้ว... ฉันเป็นแฟนนายมาตั้งห้าปี นายไม่เคยซื้ออะไรให้ฉันเลยสักอย่าง ตอนนี้นายได้เงินมาห้าแสน นายควรจะแบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่งนะ"
เซียนายืนกอดอกประจันหน้ากับเขา หน้าอกที่ไม่ค่อยจะมีน้ำมีนวลนักถูกดันขึ้นมาจนเห็นร่องอกชัดเจน
"ถ้าเธอยังเป็นแฟนฉัน เงินห้าแสนนี่ฉันให้เธอหมดเลยยังได้ แต่นี่เธอไม่ใช่แฟนฉันแล้ว เธอเป็นผู้หญิงของเฉินตง"
"คบกันมาห้าปี ฉันจะขอจับมือ เธอยังสะบัดหนี แต่กับไอ้หมอนั่น เธอกระโดดขึ้นเตียงกับมันตั้งแต่วันแรก... ยังมีหน้ามาขอแบ่งเงินฉันอีกเหรอ?"
ซูเฉินมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกแยก และแอบโล่งใจ
เมื่อก่อนเขามองว่าเธอเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา มาวันนี้ถึงได้ตาสว่างว่าเธอมันก็แค่ผู้หญิงจอมปลอมและหิวเงิน
โชคดีที่รู้ตัวเร็ว ขืนหลงรักต่อไปไม่รู้จะต้องโดนหลอกไปอีกนานแค่ไหน
"ถึงฉันจะไม่ได้นอนกับนาย แต่ฉันก็เสียเวลาไปกับนายตั้งเยอะ คิดค่าเสียเวลาปีละห้าหมื่น ฉันขอแค่สองแสน ไม่ถือว่ามากไปหรอก... นายจะให้หรือไม่ให้?"
น้ำเสียงของเซี่ยนาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น
"เงินฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เรื่องอะไรต้องให้เธอ? ของเธออยู่ในกล่องนั่น เอาไปแล้วรีบไสหัวไปซะ"
ซูเฉินไม่อยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว
"ฉันรู้ว่านายต้องการอะไร... วันนี้ฉันยอมนอนกับนายก็ได้ นายจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่ต้องแบ่งเงินให้ฉันครึ่งหนึ่ง"
เซี่ยนาเอามือไพล่หลัง รูดซิปชุดเดรสลงอย่างรวดเร็ว
"เซี่ยนา... ห้าปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นเธอตกต่ำขนาดนี้มาก่อนเลย แค่เงินไม่กี่หยวน เธอยอมขายศักดิ์ศรีตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่รู้สึกว่าตัวเองราคาถูกไปหน่อยหรือไง?"
ซูเฉินรู้สึกสมเพชระคนเศร้าใจ ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยรักจะเป็นคนแบบนี้
"ฉันไม่สน! นายต้องเอาเงินมาให้ฉันสองแสนห้า แล้ววันนี้ฉันจะเป็นของนาย"
เซี่ยนารูดซิปลงจนสุด แล้วถอดชุดเดรสออกกองกับพื้น
บราสีขาวและผิวขาวเนียนปรากฏแก่สายตา
ต้องยอมรับว่ารูปร่างหน้าตาของเซี่ยนานั้นจัดว่าดีทีเดียว แม้จะเทียบชั้นกับหลินเสวี่ยโหรวไม่ได้ แต่ในหมู่คนทั่วไปก็ถือว่าสวยเด่นสะดุดตา
น่าเสียดายที่เธอไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว และบูชาเงินมากเกินไป