นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 443 - เก็บ! เก็บ! เก็บจนถ้ำถล่ม!!

เหยียนหง เหรินเหลียง หงไฉ หลงจือ และเฉียวเฟินใช้เวลาไปสักพักเพื่อเติมแหวนเก็บของจนเต็ม สีหน้าของพวกเขาในตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความเสียดาย ยังมีสมุนไพรมีค่าเหลืออยู่อีกไม่น้อย แต่พวกเขาไม่สามารถเก็บมันเพิ่มเติมได้อีก

หลงจือหันมองไปรอบ ๆ ก่อนที่ดวงตาจะทอประกายชั่วร้ายออกมา เพราะสังเกตเห็นแล้วว่าเดวิดมีแหวนเก็บของติดตัวมาเป็นจำนวนมาก เขาขยับตัวเก็บเกี่ยวสมุนไพรที่หมายตาเอาไว้อีกครั้งทันที และโยนพวกมันทั้งหมดมาให้เดวิด

“เจ้าหนู! ช่วยฉันเก็บสมุนไพรพวกนี้ให้หน่อย หลังจากออกไปจากที่นี่แล้วค่อยส่งมันคืนให้ฉันอีกที” น้ำเสียงที่ส่งตามออกมานั้นราบเรียบเป็นอย่างยิ่ง

เดวิดได้ฟังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเก็บสมุนไพรล้ำค่าเหล่านั้นเข้าแหวนไปอย่างว่าง่าย ในเมื่อมีคนช่วยเลือกช่วยถอนให้แบบนี้ เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร? ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายคิดจะทำเมื่อออกไปจากที่นี่แล้ว! เดวิดไม่สนใจอยู่แล้ว เมื่อมันอยู่ในแหวนของเขา ทุกอย่างก็เป็นของ ๆ เขาไม่ใช่หรือ?

เหยียนหง เหรินเหลียง และหงไฉก็ตาเป็นประกายขึ้นมาบ้างแล้ว พวกเขาเห็นเหตุการณ์และเข้าใจวัตถุประสงค์ของหลงจือได้ในพริบตา รอยยิ้มกว้างเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้า มีเพียงรอยยิ้มของเหยียนหงเท่านั้นที่ดูจริงใจ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเสแสร้งไม่เป็นก็ได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมชั่วร้ายอย่างชัดเจน

ทั้ง 3 คนขยับตัวลงมือเก็บสมุนไพรที่ตัวเองหมายตาเอาไว้เหมือนกัน และแน่นอน ทั้งหมดถูกโยนส่งมาให้เดวิดเป็นคนเก็บเอาไว้

“เก็บให้พวกเราด้วย แล้วพวกเราจะรับกลับตอนที่ออกจากถ้ำไปแล้ว” หงไฉกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล็กน้อย

ส่วนเดวิด ใบหน้าของเขายังยิ้มแย้ม ดวงตาใสซื่อเป็นประกาย ก้มหน้าก้มตาเก็บสมุนไพรล้ำค่ายัดใส่แหวนเก็บของอย่างไม่ลังเล นึกแปลกใจว่าทำไมเฉียวเฟินไม่ลงมือช่วยเก็บด้วยอีกคน หรือว่าเธอจะไม่คิดอยากจะมีส่วนร่วมในการรังแกผู้อ่อนแอในครั้งนี้? เอาล่ะ! ถ้าไม่มายุ่งก็ถือว่าโชคดีไป!

หลังจากที่แหวนวงที่ 4 เต็ม เดวิดก็หยิบแหวนวงที่ 5 ออกมาเก็บสมุนไพรต่อทันที การกระทำของเขาทำให้ชายทั้ง 4 คนที่หยุดมือลงไปชั่วครู่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เจ้าเด็กนี่มีแหวนกันกี่วงกันแน่? แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ก้มลงถอนสมุนไพรต่ออย่างไม่คิดมาก สุดท้ายแล้วแหวนทั้งหมดก็จะถูกพวกเขานำมาแบ่งกันอยู่ดี

“หึ! ทำไมฉันถึงได้โชคดีขนาดนี้ แค่เจอสวนสมุนไพรก็ยอดเยี่ยมแล้ว นี่ยังมีคนเอาแหวนเก็บของมาส่งให้อีก เฮ้อ! เพิ่งเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เก็บเกี่ยวได้มากขนาดนี้ ไม่เรียกว่าโชคดี แล้วจะให้เรียกว่าอะไร” หงไฉพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างยินดี มือก็ถอนต้นสมุนไพรไม่หยุด อันที่จริง ช่วงหลัง ๆ เขาไม่ค่อยเลือกแล้วว่ามันเป็นสมุนไพรระดับไหน ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าถูกถอนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เฉียวเฟินยังไม่ได้จากไปไหน เธอถอนตัวออกไปยืนอยู่ที่มุมด้านหนึ่งใกล้ ๆ กับทางเข้า สายตาที่มองมายังเดวิดนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด แม้จะมีความสงเพชสงสารอยู่เป็นพื้นฐาน แต่ความสับสนสงสัย และไม่แน่ใจในตัวของเด็กหนุ่มระดับผู้ก่อพลังชั้นปลายคนนี้ก็สูงเป็นอย่างยิ่ง นี่ทำให้เธอตัดสินใจไม่ร่วมวงด้วย เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แสดงออกมาแน่นอน

เดวิดรับรู้ว่าสาวน้อยในผ้าคลุมเขียวกำลังจ้องมองตัวเองอยู่อย่างพิจารณา แต่เขาก็ไม่ได้เป็นกังวลหรือตื่นเต้นตระหนกอะไรมากนัก ต่อให้เธอมีความสามารถพิเศษในการมองเห็นคลื่นสมองหรือรับรู้ความแข็งแกร่งของคนอื่นได้ ก็ไม่มีทางที่จะเห็นความผิดปกติอะไร เพราะเดวิดไม่ได้ปิดบังคลื่นสมองของตัวเองเอาไว้เลยแม้แต่น้อย นี่คือความเข้มข้นสูงสุดที่เขาทำได้ในตอนนี้แล้ว เพียงแค่มันไม่ใช่จุดเด่นที่จะใช้ในการต่อสู้เท่านั้น เดวิดไม่คิดว่าเฉียวเฟินจะสามารถมองทะลุความแข็งแกร่งของร่างกาย และรู้ว่าตัวเองฝึกฝนทักษะได้เชี่ยวชาญถึงระดับสมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน

เวลาผ่านไปไม่ถึง 10 นาที แหวนวงที่ 7 ของเดวิดเพิ่งจะมีสมุนไพรอยู่ข้างในเพียงเกินครึ่งมานิดเดียวเท่านั้น ตัวถ้ำก็เริ่มมีการสั่นไหวจนเศษหินเริ่มร่างหล่นลงมาจากเพดาน ทุกคนต่างหยุดมือและมองหน้ากันอย่างสงสัย ก่อนที่หลงจือจะหันไปถามเฉียวเฟินในที่สุด

“เธอรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น?” ตัวถ้ำเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกไม่นานมันต้องถล่มลงมาอย่างแน่นอน

ดวงตาของเฉียวเฟินหรี่ลงเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าคลื่นพลังที่สมุนไพรในสวนปลดปล่อยออกมาจะมีส่วนช่วยพยุงให้ถ้ำแห่งนี้คงตัวอยู่ได้ ตอนนี้พวกมันส่วนใหญ่ถูกถอนขึ้นมา ถ้ำแห่งนี้ไม่น่าจะคงตัวอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว”

เมื่อได้ยินคำอธิบาย สีหน้าของผู้ชายทั้ง 5 คนก็เปลี่ยนแปลงไปในทันที

“พวกเราเหลือเวลาอยู่มากแค่ไหน?” หลงจือถามต่อออกมา

“ถ้าหยุดถอนตอนนี้ ก็น่าอยู่ได้เกือบ 5 นาที ยิ่งถอนสมุนไพรออกมามากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้ถ้ำถล่มเร็วมากขึ้นเท่านั้น” ระหว่างที่กล่าวตอบออกมา เธอก็เริ่มขยับตัวถอยไปที่ทางเข้าเรื่อย ๆ “ฉันจะไปแล้ว! ถ้าโชคชะตาต้องกัน พวกเราคงจะได้มีโอกาสพบกันใหม่” หลังจากพูดจบ เฉียวเฟินก็หมุนตัวและพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ใจว่าไม่อย่างจะยุ่งเกี่ยวกับการรังแกเดวิดที่จะเกิดขึ้นไม่นานหลังจากนี้ หรือแค่เป็นหญิงสาวที่มีความระมัดระวังตัวเองอย่างสูงเท่านั้น

ชายหนุ่มทั้ง 5 คนที่เหลืออยู่ในถ้ำพากันขมวดคิ้วครุ่นคิด อ้อ! เดวิดเป็นพียงคนเดียวเท่านั้นที่แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย ถ้ำถล่มแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้แน่ แต่สมุนไพรพวกนี้คงแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปหมดอย่างแน่นอน

“พวกเราก็รีบออกไปกันเถอะ! สมุนไพรที่เก็บเกี่ยวได้มีปริมาณเกินพอที่จะแบ่งกันแล้ว รีบออกไปก่อนที่ถ้ำจะถล่มลงมาจริง ๆ ดีกว่า” หงไฉกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกเล็กน้อย ผู้ฝึกฝนคลื่นสมองอย่างเขาไม่มีทางรอดเลยถ้าถูกหินใหญ่แบบนี้ตกลงมาฝังเอาไว้

หลงจือพยักหน้าแบบเห็นด้วย “อืม! ไปกันเถอะ เจ้าหนู! นายนำหน้าออกไปก่อน” เขาหันมาสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดทันที

เดวิดกระพริบตาถี่อย่างไม่เข้าใจ เจ้าพวกนี้อายุเท่าไรกันเชียว? ทำไมถึงได้กล้าเรียกเขาไม่ขาดปากว่า ‘เจ้าหนู’ เอาเถอะ! เดี๋ยวได้โดนเจ้าหนูคนนี้เตะปากแน่!!

หลังจากที่หันไปมองสมุนไพรที่เหลืออยู่ราว ๆ 20 เปอร์เซ็นต์อย่างอาลัยอาวรณ์ เดวิดก็ยัดแหวนเก็บของลงไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนที่จะมุ่งหน้าออกจากถ้ำมาอย่างว่าง่าย แม้ว่าแหวนจะยังไม่เต็มแน่นไปทั้งหมด แต่การเหลือที่ว่างเผื่อไว้สำหรับสมบัติมีค่าชิ้นอื่น ๆ บ้าง มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอะไรนัก

เขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ และถือว่าโชคดีที่พวกเขาตัดสินใจออกมากันเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะหลังจากทุกคนโผล่พ้นปากถ้ำออกมาได้มีนาน เสียงดังสนั่นก็เลื่อนลั่นออกมาจากด้านในแล้ว

โครม!! ครึก!! ตูมมม!!!!

พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ เศษหินจำนวนไม่น้อยพุ่งตามหลังพวกเขาออกมาทางปากถ้ำ ความรุนแรงในการถล่มครั้งนี้ทำให้ทั้งหมดต้องขยับตัวถอยหนีออกมาตั้งหลังไกลไม่น้อยเลย

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ปากถ้ำที่ตอนนี้ปกคลุมด้วยฝุ่นควันคละคลุ้งอย่างตื่นตระหนก คลื่นพลังที่กระจายตัวออกมาในตอนนี้รุนแรงเกินไป แม้ว่ามันจะสามารถทำอันตรายใด ๆ ต่อพวกเขาได้ แต่มันต้องดึงดูดความสนใจจากผู้ฝึกฝนคนอื่น ๆ เป็นอย่างมากแน่นอน

“ในตัวของเจ้าเด็กนี่มีแหวนอยู่อย่างน้อย ๆ เท่าที่เห็นก็ 6 วง! ฉันจะเอาไป 3 วงก่อน อีก 3 วงพวกนายแบ่งกัน ถ้ามีมากกว่านั้นค่อยตัดสินกันอีกที” หลงจือกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาต้องการรีบออกไปให้พ้นจากบริเวณนี้ก่อนที่จะมียอดฝีมือคนอื่นมาถึง

อีก 4 คนที่เหลือสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดที่เจ้ากี้เจ้าการและเอาเปรียบของเขา “อย่าให้มันมากไปนักหลงจือ! ถึงแม้ว่านายจะแข็งแกร่งกว่าพวกเรา แต่อย่านึกว่าจะเอาเปรียบกันได้ง่าย ๆ แบบนั้นนะ!” เหรินเหลียงที่เป็นคนพูดน้อยที่สุดตวาดออกมาอย่างทนไม่ได้ น้ำเสียงของเขานั้นแข็งกร้าวเป็นอย่างมาก

“หึหึ! อันที่จริง ฉันอยากรู้มาตลอดว่าทักษะมังกรทองที่มีชื่อเสียง ถ้าเทียบกับทักษะเจ็ดอสูรเปลี่ยนแปลงจะแตกต่างกันขนาดไหน ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีโอกาสแล้ว” เหยียนหงหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม คลื่นสมองของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน เจ้าหมอนี่รู้ตัวว่าพูดไม่ค่อยเก่ง ดังนั้นเขาจึงชอบใช้กำลังในการตัดสินเรื่องราวมากกว่า ดาบบินที่ลอยออกมาอยู่ตรงหน้ายืนยันเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

ดวงตาของหลงจือทอประกายวาบออกมา คลื่นสมองของเขาก็แผ่กระจายออกมาอย่างเข้มข้นในพริบตาเช่นกัน แม้ว่าดาบบินจะยังไม่ปรากฏตัว แต่แรงกดดันที่เกิดขึ้นทำให้บรรยากาศนั้นตึงเครียดเป็นอย่างมาก

“ก็ได้! ฉันจะเอาไปแค่ 2 วง นี่คือน้อยสุดที่ฉันต้องการแล้ว ถ้ายังไม่ยอมรับ อยากจะวัดกันด้วยความแข็งแกร่งฉันก็ยินดี” หลงจือไม่ได้แสดงอาการว่าหวาดกลัวเหยียนหงเลยแม้แต่นิดเดียว เขาแค่ไม่อยากจะเสียเวลาโดยใช่เหตุแค่นั้น...