บทที่ 85.พี่สาวนางฟ้า ช่วยข้าด้วย
บทที่ 85.พี่สาวนางฟ้า ช่วยข้าด้วย
ภายในท้องพระโรง จิตสังหารพุ่งทะยานเสียดฟ้า!
ผู้อาวุโสใหญ่สมาพันธ์ชาวยุทธ์ ยอดฝีมือระดับเก้าของจริง ลงมือสังหารว่าที่เจิ้นเป่ยอ๋องอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าธารกำนัล!
ฝ่ามือนี้ผนึกกำลังภายในทั้งชีวิตรวมกับความแค้นฝังหุ่น รวดเร็วจนขุนนางทั้งราชสำนักตั้งตัวไม่ทัน!
พวกขุนนางบุ๋นเห็นแค่เงาวูบวาบ ลมปราณรุนแรงปะทะใบหน้าจนเจ็บแสบ ยืนทรงตัวแทบไม่อยู่
องค์ชายเจ็ดและพรรคพวกยิ้มเยาะด้วยความสะใจ
ตายซะ!
ตายกลางท้องพระโรงนี่แหละ ดูซิจะพลิกฟื้นยังไงไหว!
ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือแยกศิลาทำลายภูผากำลังจะกระแทกหน้าเซียวจวินหลิน
เซียวจวินหลินชิงลงมือก่อน ด้วยท่าทางที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนลูกตาแทบหลุด
เขาย่อตัววูบเหมือนกระต่ายตื่นตูม มุดหายไปหลังบัลลังก์มังกรอันสูงส่ง พร้อมกับแหกปากร้องโหยหวนดังสนั่น
“ฝ่าบาทช่วยด้วย! กระหม่อมทำเพื่อต้าเซี่ยถึงได้ไปขัดขาพวกโจรชั่วพวกนี้ ฝ่าบาท! กระหม่อมต้องสืบทอดตำแหน่งเจิ้นเป่ยอ๋องต่อจากท่านพ่อนะพะยะค่ะ พระองค์จะปล่อยให้ขุนนางตงฉินตายกลางท้องพระโรงไม่ได้นะพะยะค่ะ!”
การกระทำนี้ ทั้งขี้ขลาด ทั้งน่าสมเพช แต่ดันยึดพื้นที่ศีลธรรมได้เป๊ะเวอร์
ผู้อาวุโสใหญ่ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ความว่างเปล่า โกรธจนแทบกระอักเลือด
เวลานั้นนอกท้องพระโรง องครักษ์หลวงนับร้อยกรูเข้ามา ขุนนางบุ๋นแตกฮือหนีตายไปซุกตามมุมห้อง
ทั้งท้องพระโรงโกลาหลวุ่นวาย ต่างคนต่างเอาตัวรอด!
ผู้อาวุโสใหญ่เห็นตัวการอย่างเซียวจวินหลินหลบอยู่หลังฮ่องเต้ ทำอะไรไม่ได้ ความโกรธแค้นและความอัดอั้นระเบิดออกมาทำลายสติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น
“ฮ่องเต้ทรราช!” เขาตาแดงก่ำ คำรามลั่น
“เจ้าปกป้องคนชั่ว ไม่แยกแยะถูกผิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้ข้าจะเชือดทรราชอย่างเจ้าทิ้งซะก่อน!”
สิ้นเสียง ร่างของเขาพุ่งทะยานอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายคือฮ่องเต้บนบัลลังก์ กะจะกวาดล้างทั้งฮ่องเต้และเซียวจวินหลินที่หลบอยู่ข้างหลังไปพร้อมกัน!
ผู้อาวุโสอีกสามคนเห็นสถานการณ์บานปลาย ไม่มีทางถอยแล้ว จึงกระโจนตามหัวหน้าเข้าไป!
“คุ้มกันฝ่าบาท! คุ้มกันฝ่าบาท!”
ขันทีหน้าตำหนักกรีดร้องเสียงหลง
องครักษ์หลวงเบื้องล่างเงื้อดาบ ตะโกนก้องพุ่งตัวเข้าใส่
แต่ความเร็วของพวกเขา จะไปทันยอดฝีมือระดับเก้าที่บ้าเลือดได้ยังไง?
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา!
เผชิญหน้ากับการโจมตีสะท้านฟ้า ฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกรกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก
พระองค์ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน
เพียงแค่ค่อยๆ ยื่นพระหัตถ์ข้างหนึ่งออกไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความโกลาหลที่ไม่มีใครสังเกตเห็น และจับพนักวางแขนบัลลังก์เบาๆ
วินาทีที่พระหัตถ์สัมผัสพนัก
วิ้ง!
กำแพงลมที่มองไม่เห็น ระเบิดออกจากบัลลังก์มังกรกระจายไปรอบทิศ!
กำแพงลมนั้นไร้เสียงไร้รูป แต่แฝงแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น
พลังฝ่ามืออันเกรี้ยวกราดของผู้อาวุโสใหญ่ ทันทีที่ปะทะกับกำแพงลม ก็สลายหายไปราวกับโคลนจมทะเล
ร่างทั้งร่างของเขาเหมือนชนเข้ากับภูเขาที่มองไม่เห็น หยุดชะงักกึกกลางอากาศ
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน การเคลื่อนไหวของเขาช้าลง ราวกับถูกบารมีแห่งจักรพรรดิสะกดไว้
ทั้งท้องพระโรง ตกอยู่ในความเงียบงันพิลึกพิลั่น
จังหวะนั้นเอง องค์ชายใหญ่ได้สติก่อนใครเพื่อน
“ไอ้กบฏ! บังอาจลอบปลงพระชนม์เสด็จพ่อ! ตายซะ!”
เขาคำรามก้อง กระโดดลอยตัว ดาบในมือกลายเป็นแสงเย็นเยียบ พุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสระดับเก้าที่ยืนแข็งทื่อเหมือนคนเสียสติ
ฉึก!
ดาบเดียวทะลุหัวใจ!
เลือดสาดกระเซ็น!
ผู้อาวุโสที่เหลือเพิ่งได้สติ แต่ก็สายเกินไป ถูกวงล้อมองครักษ์หลวงที่ถาโถมเข้ามาดุจน้ำป่ารุมสับจนเละเป็นโจ๊ก
“แค่ก... แค่กๆ...”
บนบัลลังก์ ฮ่องเต้ไอออกมาอย่างรุนแรง พระพักตร์ซีดเผือด ราวกับเพิ่งเสียขวัญจากการกระทำของพวกกบฏ
“ตาม... ตามหมอหลวง...”
ตรัสจบ ก็ประคองร่างโดยมีขันทีช่วยพยุง รีบเสด็จกลับเข้าด้านใน ปิดการประชุม
เซียวจวินหลินโผล่หัวออกมาจากหลังบัลลังก์ มองเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาเห็นทุกอย่างชัดเจน
ดาบขององค์ชายใหญ่ที่แทงทะลุร่างผู้อาวุโสใหญ่ แทงใส่ร่างที่ไร้วิญญาณไปแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่ฮ่องเต้จับพนักบัลลังก์ ผู้อาวุโสระดับเก้าคนนั้น... ตายไปแล้ว!
พลังที่มองไม่เห็นอันน่าสะพรึงกลัวนั่น บดขยี้ชีพจรหัวใจของยอดฝีมือระดับเก้าจนแหลกเหลวในพริบตา!
ฮ่องเต้สุนัขผู้นี้...
ไม่ใช่ฮ่องเต้อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงอย่างที่เห็น!
เขาไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่ระเบิดลมปราณออกมานิดเดียว ก็ฆ่าระดับเก้าได้ในพริบตา!
นี่มันพลังระดับไหนกัน!?
ชายสวมหน้ากากที่ทำร้ายลุงจ้าวและโดนเขายิงวันนั้น เทียบกับฮ่องเต้คงเหมือนแสงหิ่งห้อยเทียบแสงจันทร์!
“ท่านซื่อจื่อ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” หัวหน้าองครักษ์รีบเข้ามาถาม
“ไม่เป็นไรๆ” เซียวจวินหลินโบกมือ ดึงสติกลับจากความตกตะลึง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินออกจากท้องพระโรงที่คาวคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด
ผู้อาวุโสใหญ่ตายแล้ว ที่เหลือก็ไม่รอด เงื้อมมือขององครักษ์และเหล่าองค์ชายที่แย่งกันทำผลงาน “ล้างแค้นแทนพ่อ” คงรุมสังหารจนไม่เหลือซาก
……
แต่พอเซียวจวินหลินเดินพ้นประตูวังได้ไม่ไกล
เฟิงเป่าซานก็วิ่งตามมาทัน สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งที่รอดตายมาได้ กระซิบเสียงเบา “ท่านซื่อจื่อ! เรื่องวันนี้ขอบใจมาก! ถ้าท่านไม่หาแพะรับบาปให้ ตระกูลเฟิงของข้าคง...”
“ใต้เท้าเฟิงเกรงใจไปแล้ว คนกันเองทั้งนั้น” เซียวจวินหลินยิ้มตาหยี “ตอนนี้ท่านรอดตัวแล้ว มีแผนจะทำอะไรต่อ?”
เฟิงเป่าซานลดเสียงต่ำ ถามอย่างร้อนรน
“ท่านซื่อจื่อ ท่านรู้ไหมว่าตอนนี้พระสนมซีรุ่ยกุ้ยเฟยอยู่ที่ไหน?”
“แน่นอน” เซียวจวินหลินยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “เรือนร้างเลขที่ร้อยสามสิบเจ็ด ตรอกเฉาหยาง ทางทิศใต้... รีบไปเถอะ ช้ากว่านี้ข้ากลัวพระสนมจะมีอันตราย นางกอดกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่นด้วยความกลัว ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสูตรยาผงสุขาวดีก็ได้”
“ขอบพระคุณ! บุญคุณนี้ไม่ขอเอ่ยคำ!”
ตาเฟิงเป่าซานลุกวาว รับกระดาษไปราวกับได้สมบัติล้ำค่า รีบพาคนสนิทมุ่งหน้าไปทันที
มองดูแผ่นหลังที่ห่างออกไป แววตาเซียวจวินหลินลึกล้ำขึ้น
แต่ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับจวน จู่ๆ เสียงพิณแหลมสูงเสียดแก้วหู แต่เบาหวิวเหมือนใยแมงมุม ก็พุ่งเข้าเจาะรูหูเขาโดยไม่ทันตั้งตัว!
ตอนแรกเสียงยังปกติ แต่เพียงพริบตา มันเหมือนจะเจาะทะลุกะโหลก แทงลึกไปถึงวิญญาณ!
เซียวจวินหลินรู้สึกสมองวิงเวียน จะเอามือปิดหูก็ไม่ทันแล้ว ภาพเบื้องหน้ามืดดับ เลือดไหลซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ร่างกายเซถลาจะล้มลง!
โจมตีด้วยคลื่นเสียง?
ใครลงมือ?
มารฟ้ามารดิน (นักฆ่าพิณคู่ในเรื่องคนเล็กหมัดเทวดา)?
บัดซบ! ประมาทเกินไป!
“พี่สาวนางฟ้า ช่วยข้าด้วย!”
ในวินาทีที่สติจะดับวูบ เขาตะโกนออกไป
ทันใดนั้น ร่างสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะก็ร่อนลงจากฟ้า คว้าเอวเขาไว้ มืออีกข้างร่ายรำกระบวนท่า ลมปราณระเบิดออกรอบทิศทาง กระแทกคลื่นเสียงแตกกระจาย
จากนั้นนางดีดตัวพุ่งทะยาน พาเซียวจวินหลินหายวับไปจากจุดเกิดเหตุ
……
หนึ่งก้านธูปต่อมา
จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ห้องหนังสือ
เซียวจวินหลินถูกโยนลงบนโต๊ะทำงาน ไอโขลกๆ จนสติกลับคืนมา
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าสวยเย็นชาดุจน้ำแข็งของเผยชิงอวี่
“เมื่อกี้ ข้าใช้หนี้บุญคุณพ่อเจ้าแล้ว” เผยชิงอวี่มองลงมาด้วยสายตาเย็นชา
“จากนี้ไป เราหายกัน”
พูดจบ นางหันหลังเตรียมจากไป
จังหวะนั้น ลุงจ้าววิ่งโซซัดโซเซเข้ามา หน้าตาตื่นเต้นสุดขีด
“ท่านซื่อจื่อ! สำเร็จแล้วขอรับ! ดินระเบิดร้อยชั่งที่เราฝังไว้ล่วงหน้าที่เรือนร้างตรอกเฉาหยางเมื่อกี้ระเบิดตูมตามหมดแล้ว!”
“เฟิงเป่าซานกับทหารคนสนิท ทั้งคนทั้งม้า เละเป็นจุณ! ไม่รอดสักคน!”
เซียวจวินหลินเลิกคิ้ว “ชาวบ้านปลอดภัยไหม?”
“ปลอดภัยขอรับ กงซูอวิ๋นคำนวณจุดระเบิดแม่นยำ ระเบิดแค่เรือนร้างหลังนั้น” ลุงจ้าวตอบอย่างภาคภูมิใจ
เซียวจวินหลินพยักหน้า
เท้าของเผยชิงอวี่ที่กำลังจะก้าวออกไป ชะงักกึก
นางค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น
นางจ้องเซียวจวินหลินเขม็ง ถามเน้นทีละคำ
“เจ้า... ทำไมต้องฆ่าคนบริสุทธิ์?”
เซียวจวินหลินเช็ดเลือดที่มุมปาก มองนางเหมือนมองคนปัญญาอ่อน
“บริสุทธิ์? ไอ้แก่นั่น คือต้นตอแรกสุดของผงสุขาวดีในต้าเซี่ย ผงนรกที่ระบาดจากเหนือจรดใต้ ก็ฝีมือมันที่เป็นคนกระจาย... เจ้าบอกว่ามันบริสุทธิ์เหรอ?”
“ฆ่ามันซะ ต่อไปนี้ ภูผาแม่น้ำหมื่นลี้ของต้าเซี่ย จะไม่มีผงนรกชนิดนี้อีกต่อไป!”
เผยชิงอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นตรงหน้า จนหัวใจเต้นตึกตัก...