บทที่ 80.กายทองคำคงกระพัน
บทที่ 80.กายทองคำคงกระพัน
“ยาปลุกกำหนัด! เจ้า... ไร้ยางอาย!”
รู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มในกาย เผยชิงอวี่ทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ฝืนยกกระบี่ในมือ แทงใส่เซียวจวินหลิน
ทว่ากระบี่นี้กลับอ่อนแรงปวกเปียก แทงออกไปไม่ถึงครึ่งทางปลายกระบี่ก็ทิ่มลงดิน
เซียวจวินหลินเตะกระบี่นางให้กระเด็น อาศัยจังหวะนั้นประชิดตัว คว้าข้อมือที่ร้อนผ่าวดั่งไฟของนางไว้ ปากก็จิ๊จ๊ะชมไม่ขาดปาก
“สมเป็นธิดาเทพพรรคปฐพี โดนเข้าไปขนาดนี้ยังขยับได้อีก”
“ไสหัวไป!”
ดวงตาเผยชิงอวี่ฉายแววเด็ดเดี่ยว นางตัดสินใจโคจรลมปราณย้อนกลับ ฝืนขับเลือดเสียออกมาคำโต!
สิ่งที่พ่นออกมาพร้อมเลือด คือพิษยาปลุกกำหนัด!
สติของนางกลับมาแจ่มใสทันควัน นิ้วทั้งห้าเกร็งเป็นกรงเล็บ กระบี่ที่ปักอยู่ไกลออกไปพุ่งทะลุดินบินกลับเข้ามือ
ฉับพลัน เผยชิงอวี่ตวัดกระบี่ ปราณกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่... เป้ากางเกงเซียวจวินหลิน!
“เชี่ยแล้ว!”
วินาทีนั้น บรรพบุรุษตระกูลเซียวสิบแปดชั่วคนเหมือนจะสะดุ้งเฮือกอยู่ในหลุมศพ!
เซียวจวินหลินดีดตัวถอยหลังกลางอากาศ พร้อมโคจรคัมภีร์ฝังศพสวรรค์ขั้นสองถึงขีดสุด!
กายทองคำเฉพาะจุด!
เคร้ง
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องในความมืด!
ปราณกระบี่และแสงสีทองสว่างวาบพร้อมกันแล้วจางหายไป!
เซียวจวินหลินร่อนลงพื้น เหงื่อท่วมตัว ลมหายใจปั่นป่วน โชคดีที่ตระกูลเซียว... ยังไม่สิ้นทายาท!
“แข็งขนาดนี้!?” เผยชิงอวี่ตะลึงงัน!
ทว่า จังหวะที่นางเตรียมจะลงมือสังหารเซียวจวินหลินอีกครั้ง กลิ่นอายพลังที่แข็งแกร่งนับสิบสายก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ท่านซื่อจื่อ!”
ลุงจ้าวนำองครักษ์จวนอ๋องมาถึงจนได้
เผยชิงอวี่มองกลุ่มคนที่ดาหน้าเข้ามาอย่างดุดัน สลับกับรู้สึกถึงอาการบาดเจ็บภายในจากการฝืนขับพิษ นางกัดฟันกรอด สุดท้ายก็แค่นเสียงเย็น เหาะเหินหายไปในความมืดเพียงไม่กี่ก้าว
เซียวจวินหลินถูกพยุงขึ้นมา ปรายตามองคนรอบข้างอย่างหงุดหงิด
“หมอผี! ไสหัวออกมาหาป๊าเดี๋ยวนี้!”
เงาร่างท่าทางเจ้าเล่ห์มุดออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆ “ผู้เฒ่าอยู่นี่ขอรับ!”
“ไอ้สารเลว!” เซียวจวินหลินกระชากคอเสื้อเขา “ไหนบอกว่ายาปลุกกำหนัดนี่ ผู้หญิงคนไหนก็ต้านไม่อยู่ไง? ทำไมนางขับออกมาได้! ป๊าเกือบกลายเป็นขันทีแล้วนะเว้ย!”
หมอผีทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“ท่านซื่อจื่อของข้า! ท่านไม่ได้บอกนี่นาว่าคนที่ท่านจะเคลม... เป็นถึงปรมาจารย์! นั่นปรมาจารย์นะขอรับ! ยาของข้าใช้กับพวกระดับนั้นผลจะลดลงเยอะมาก! ต้องใช้สมุนไพรพิเศษปรุงต่างหาก!”
พูดจบเขาก็หน้าตื่น มองซ้ายมองขวา “ท่านซื่อจื่อ ท่านโดนตัดแล้วเหรอ? ไม่ต้องห่วง! หล่นอยู่ตรงไหน? ผู้เฒ่าต่อให้ได้! แถมเพิ่มขนาดให้ได้ด้วย!”
……
รุ่งเช้า
พายุโลหิตเมื่อคืน ไม่อาจถูกความมืดก่อนรุ่งสางบดบังได้มิด
แม้ไฟไหม้วัดพระพุทธรูปผีทางทิศตะวันตกจะถูกดับลงแล้ว แต่กลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ยังคงปกคลุมเหนือน่านฟ้าเมืองหลวงเหมือนเมฆดำที่ไม่ยอมสลาย
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในชั่วข้ามคืน
“ได้ยินหรือยัง? เมื่อคืนที่วัดพระพุทธรูปผี ตีกันยับ! เลือดไหลนองเป็นสายน้ำเลย!”
“ไม่ใช่แค่สายน้ำ! เพื่อนบ้านของลูกพี่ลูกน้องน้าชายข้า เป็นคนเก็บศพของที่ว่าการเมืองหลวง บอกว่าศพที่ขนกลับมา ต่อกันไม่ครบสักศพ!”
“สมาพันธ์ชาวยุทธ์คราวนี้เตะโดนตอเหล็กเข้าให้แล้ว ได้ข่าวว่าผู้อาวุโสเก้าดาราตายไปสาม สาหัสสี่ ที่เหลืออีกสองก็พิการ!”
“ใต้เท้าเฟิงที่มาจากแดนใต้หนักกว่าอีก องครักษ์ฝีมือดีที่พาเข้าไปในวัด ไม่มีใครรอดออกมาครบสามสิบสองสักคน!”
ในโรงน้ำชา ร้านเหล้า ตรอกซอกซอย ทุกคนต่างน้ำลายแตกฟองวิจารณ์ศึกสะท้านฟ้าครั้งนี้อย่างออกรส
และท่ามกลางพายุข่าวลือ ชื่อหนึ่งถูกกล่าวถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และถูกทำให้กลายเป็นปีศาจร้ายอย่างรวดเร็ว
ธิดาเทพพรรคปฐพี เผยชิงอวี่
บ้างก็ว่านางเป็นนางมารที่บำเพ็ญตบะแตก ใช้วิชามารยั่วยวน ควบคุมจิตใจคนสองกลุ่มให้ฆ่าฟันกันเอง
บ้างก็ว่านางวางกับดักอำมหิต เพื่อฮุบสมบัติที่ทั้งใต้เท้าเฟิงและสมาพันธ์ชาวยุทธ์หมายปองไว้คนเดียว
ไม่นาน ใบประกาศจับจากที่ว่าการเมืองหลวงและสมาพันธ์ชาวยุทธ์ก็ถูกแปะคู่กัน
ใบหนึ่งเป็นประกาศจับของทางการ วาดรูปแผ่นหลังสตรีชุดขาว ระบุข้อหาชัดเจนว่าเป็นฆาตกรสังหารขุนนางและทหารราชสำนัก
อีกใบเป็นประกาศฆ่าของชาวยุทธ์ วาดรูปใบหน้าหญิงงามเลือนราง ระบุว่าเป็นนางมารที่สังหารพี่น้องร่วมยุทธภพ ตั้งค่าหัวทองคำพันตำลึง!
ชั่วข้ามคืน เผยชิงอวี่จากธิดาเทพผู้สูงส่งเหนือโลกีย์ กลายเป็นศัตรูร่วมของทั้งราชสำนักและยุทธภพ
……
ทางทิศใต้ของเมือง ในบ้านร้างซอมซ่อ
เผยชิงอวี่นั่งขัดสมาธิ หน้าซีดเผือดดั่งกระดาษ
การฝืนโคจรลมปราณขับพิษยาปลุกกำหนัด สร้างความเสียหายแก่อวัยวะภายในไม่น้อย
พรวด
นางกระอักเลือดออกมาอีกคำ ลมหายใจแผ่วลง
แต่บาดแผลทางกาย เทียบไม่ได้กับความโกรธแค้นในใจ
เสียงใส่ร้ายอันหน้าด้านของไอ้คนถ่อยนั่นก่อนหนี และรอยยิ้มใสซื่อตอนสาดผงนรกนั่นใส่หน้า ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวนางไม่หยุด
“พวกมันเรียกเขาว่าท่านซื่อจื่อ... หรือว่าเขาจะเป็นลูกชายเจิ้นเป่ยอ๋องจริงๆ... เซียวจวินหลิน!”
สามพยางค์นี้ นางจำจนวันตาย!
นางคิดว่าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดหลังลงจากเขา คือต้นตอของผงสุขาวดี
ใครจะไปคิด ว่ากลับเป็นไอ้โรคจิตจอมต่ำช้าคนนี้!
เผยชิงอวี่ตบโต๊ะข้างกายเปรี้ยงเดียว โต๊ะไม้แตกเป็นเสี่ยงๆ
นางต้องหาตัวมันให้เจอ แล้วฆ่ามันซะ!
ทว่า พอนางฝืนสังขาร ใช้วิชาปิดบังโฉมหน้าเดินออกมาที่ถนน เห็นใบประกาศจับที่วาดภาพนางเป็นนางมารร้าย นางก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธอีกครั้ง
เก่งมาก เซียวจวินหลิน!
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!
นอกจากจะหนีรอดไปได้ ยังยืมมือนางจัดการทั้งสมาพันธ์ชาวยุทธ์และเฟิงเป่าซานจนอ่วม แล้วโยนความผิดทั้งหมดมาให้นางรับเคราะห์แทน!
ตอนนี้ เมืองหลวงทั้งเมือง กลายเป็นแดนอันตรายสำหรับนาง
นางกลายเป็นเหยื่อที่ทุกคนตามล่า
เผยชิงอวี่กัดฟันกรอด “เซียวจวินหลิน! แค้นนี้ต้องชำระ!”
……
ต่างจากภายนอกที่วุ่นวาย จวนเจิ้นเป่ยอ๋องกลับสงบเงียบ
ในห้องหนังสือ เซียวจวินหลินจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับคนที่จะต้องไปรับโทษประหารพรุ่งนี้ไม่ใช่เขา
พรุ่งนี้ คือเส้นตายตามราชโองการ
ลุงจ้าวเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนรน
“ท่านซื่อจื่อ แม้สมาพันธ์ชาวยุทธ์จะบอบช้ำจนขึ้นศาลไม่ได้แล้ว แต่ราชโองการฝ่าบาทยังอยู่นะขอรับ! ถ้าท่านไม่ไป ก็เท่ากับขัดราชโองการชัดๆ!”
เซียวจวินหลินวางถ้วยชา ยิ้มบางๆ
“ไปสิ ต้องไปแน่นอน”
“แต่... แต่ถ้าไป ก็ต้องยอมรับผิดและขอขมาต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก หน้าตาจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเราจะป่นปี้หมดนะขอรับ!” ลุงจ้าวโอดครวญ
“ใครบอกว่าไปแล้วต้องขอขมา?”
เซียวจวินหลินมองแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า
“ฮ่องเต้อยากเห็นจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก้มหัว องค์ชายสามอยากเห็นข้า ว่าที่เจิ้นเป่ยอ๋อง กลายเป็นตัวตลก พวกเขาอยากดูละคร บังเอิญจริงๆ ข้าเองก็อยากดูเหมือนกัน”
เขาหันกลับมา
“ลุงจ้าว”
“บ่าวอยู่นี่ขอรับ!”
“เอาใบสัญญาหนี้มาด้วย เราจะไปเยี่ยมเยียนองค์ชายสามกัน... ไปทวงหนี้!”