บทที่ 73.การโต้กลับเริ่มต้น
บทที่ 73.การโต้กลับเริ่มต้น
ในเวลาเดียวกัน วังหลวงอันลึกล้ำ ภายในตำหนักบรรทมของซีรุ่ยกุ้ยเฟย
ต่างจากภายนอกที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง ที่นี่อบอวลด้วยกลิ่นของเครื่องหอม ที่สงบเงียบไร้กังวล
ซีรุ่ยกุ้ยเฟยเอนกายพิงตั่งตัวงาม บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสบายใจของผู้ชนะ
เบื้องล่างนาง องค์ชายรอง เจียงหง กำลังยกจอกเหล้าขึ้นชนกับปรมาจารย์ด้านพิษที่นั่งอยู่ข้างๆ มุมปากยกยิ้ม แต่แววตาฉายแววอำมหิต
“เสด็จแม่ทรงปรีชาสามารถจริงๆ! ที่คิดฉวยโอกาสตอนจวนเจิ้นเป่ยอ๋องกำลังวุ่นวาย วางยาพิษฆ่าปิดปาก!” น้ำเสียงเจียงหงเต็มไปด้วยความสะใจ
“ท่านปรมาจารย์ พิษของท่านจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“พระสนม องค์ชายรอง โปรดวางใจ”
ปรมาจารย์พิษกล่าวอย่างนอบน้อม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจในวิชาพิษของตนอย่างถึงที่สุด
“พิษ ‘เจ็ดราตรีสิ้นใจ’ ที่ผู้น้อยวางลงไป เป็นพิษร้ายแรงอันดับต้นๆ ของใต้หล้า ผู้ตายจะไม่มีบาดแผลใดๆ บนร่างกาย มีเพียงอวัยวะภายในที่ค่อยๆ ล้มเหลวและตายลงอย่างช้าๆ ราวกับป่วยหนักด้วยโรคร้าย จวนเจิ้นเป่ยอ๋องจะกลายเป็นจวนแห่งความตายในไม่ช้า ศพแล้วศพเล่าจะถูกหามออกมา โดยไม่มีใครหาสาเหตุเจอ!”
เขาหัวเราะเสียงเย็นเยียบชวนขนลุก
“ดี! ดี! ดีมาก!”
ซีรุ่ยกุ้ยเฟยหัวเราะร่าจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ดวงตาฉายแววชั่วร้าย ในใจแค่นเสียงหัวเราะ
เซียวจวินหลินรู้ความลับของนางแล้วยังไง?
คนตาย... ย่อมเก็บความลับได้ดีที่สุด!
นางกล่าวอย่างพึงพอใจ
“ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก เปิ่นกงจะตบรางวัลให้อย่างงาม!”
นางส่งสัญญาณให้นางกำนัลข้างกาย ยกถาดที่เต็มไปด้วยทองคำและอัญมณีเข้ามา
“ขอบพระทัยพระสนม!”
ปรมาจารย์พิษดีใจเนื้อเต้น รีบก้าวเข้าไปยื่นมือทั้งสองรับถาดอันหนักอึ้งนั้น
ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะแตะโดนถาด
เหตุการณ์กลับพลิกผัน!
ร่างกายเขาแข็งทื่อฉับพลัน มือทั้งสองข้างที่ยื่นออกไปกลายเป็นสีดำสนิทราวกับจุ่มลงในน้ำหมึกข้นคลั่ก
“อึก...”
เขาก้มมองมือตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ฝังลึกถึงกระดูก แล่นปราดจากปลายนิ้ว ลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
“มะ... ไม่จริง! นี่มัน... นี่มันพิษอะไรกัน?!”
เขากรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ผิวหนังดำคล้ำและเริ่มเน่าเปื่อยให้เห็นกับตา
“พรวด!”
เลือดสีดำสนิทพุ่งทะลักออกจากปาก สาดกระเซ็นลงบนพรม ส่งเสียง ‘ฉ่า’ เหมือนกรดที่กัดกร่อน พร้อมควันขาวลอยฟุ้ง
จากนั้น ร่างทั้งร่างของเขาราวกับหุ่นขี้ผึ้งที่ถูกโยนลงบ่อน้ำกรด เริ่มละลายและพังทลายลงอย่างรวดเร็ว
เนื้อหนังกลายเป็นน้ำหนอง กระดูกกลายเป็นกากสีดำ
เพียงชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจ คนเป็นๆ ทั้งคน ก็กลายเป็นแอ่งน้ำเลือดสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่า ต่อหน้าต่อตาซีรุ่ยกุ้ยเฟยและองค์ชายรอง
“กรี๊ดดดด!”
ซีรุ่ยกุ้ยเฟยขวัญหนีดีฝ่อ กลิ้งตกลงมาจากตั่ง กรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด
“สะ... เสด็จแม่... ช่วยลูกด้วย...”
เสียงขององค์ชายรอง เจียงหง เต็มไปด้วยความหวาดผวาสุดขั้วหัวใจ!
ซีรุ่ยกุ้ยเฟยหันขวับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เห็นเพียงใบหน้าของเจียงหง ปรากฏเส้นเลือดสีดำน่ากลัวปูดโปนขึ้นมา เขากุมลำคอ ดิ้นรนอย่างทรมาน เล็บมือเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเหมือนแอ่งเลือดนั่นไม่มีผิด
เมื่อครู่ ตอนเลือดพิษพุ่งออกมา มีเพียงไม่กี่หยดที่กระเด็นไปโดนตัวเขา!
“หงเอ๋อ!”
ซีรุ่ยกุ้ยเฟยตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหา แต่กลับไม่กล้าแตะต้องตัวลูกชาย ตอนนี้นางสติแตกกระเจิง
“ใครก็ได้! มานี่เร็ว! ไปตามหมอหลวงมาที! ช่วยเปิ่นกงด้วย!”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญโหยหวน ฉีกกระชากความสงบเงียบให้ขาดสะบั้นลง
……
รุ่งเช้าวันใหม่
จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ห้องพักผ่อนส่วนตัวของซื่อจื่อข้างลานฝึกยุทธ์
เซียวจวินหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เพื่อแก้พิษให้เสิ่นจืออิน เขาถึงกับทุ่มเทแรงกายเท 'ยาแก้พิษ' ให้นางจนหมดสิ้นอย่างไม่เสียดาย
เสิ่นจืออินเองก็ตอบแทนน้ำใจ กลืนกิน 'ยาแก้พิษ' ทุกหยดหยาด
เขาเหลือบมองเตียงว่างข้างกาย ในอากาศยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมจางๆ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านจ้าวก็ดังมาจากหน้าประตู
“ท่านซื่อจื่อ! ท่านซื่อจื่อ!”
เซียวจวินหลินสวมเสื้อคลุม เปิดประตูออกไป
เห็นลุงจ้าวและหมอผียืนอยู่หน้าประตู สีหน้าของทั้งคู่ดูซับซ้อนอย่างยิ่ง
ใบหน้าหมอผีเต็มไปด้วยความภูมิใจและคลั่งไคล้
“ท่านซื่อจื่อ! ข้าไม่ทำให้ท่านผิดหวัง! คนวางยาตายด้วยพิษของตัวเองไปแล้ว แถมยังลากคนอื่นตายไปเป็นเพื่อนด้วย!”
แต่สีหน้าลุงจ้าวกลับเคร่งเครียดและซีดขาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากลืนน้ำลาย เสียงสั่นเครือ
“ท่านซื่อจื่อ... คนวางยาคือคนของซีรุ่ยกุ้ยเฟย... เมื่อเช้านี้มีข่าวมาจากในวังว่า องค์ชายรอง... สิ้นพระชนม์แล้วขอรับ!”
การโต้กลับของเซียวจวินหลิน กับเป็นการฆ่าองค์ชายไปหนึ่งพระองค์ ลุงจ้าวรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย
ฆ่านายน้อยสมาพันธ์ชาวยุทธ์ ก็เหมือนแหย่รังแตนยักษ์แล้ว… ตอนนี้ ยังวางยาพิษฆ่าองค์ชายอีก
นี่ไม่ใช่แค่การแย่งชิงอำนาจในราชสำนักธรรมดาแล้ว แต่มันคือกบฏ! โทษคือประหารสถานเดียว!
“ท่านซื่อจื่อ เรา... เรารีบหาทางหนีทีไล่เถอะขอรับ! ถ้าเรื่องนี้ถูกตรวจสอบจนเจอหลักฐาน ฝ่าบาทพิโรธ จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง... จะถึงคราวพินาศวอดวายจริงๆ นะขอรับ!”
ทว่า บนใบหน้าของเซียวจวินหลิน กลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ
เขาเพียงยืนฟังเงียบๆ แววตาลึกล้ำ ราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว
เขาเดินช้าๆ ไปที่หน้าต่าง มองดวงตะวันยามเช้าที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว
“ลุงจ้าว ลุงไม่เข้าใจ”
เขาหันกลับมา มองหน้าลุงจ้าวและหมอผีที่ยังขวัญเสีย พูดเน้นทีละคำ
“ตั้งแต่วินาทีที่ข้าแขวนสิบเก้าศพนั้นไว้หน้าประตูจวน ข้าไม่ได้ทำเพื่อสร้างบารมี หรือยั่วยุใคร… ข้าแค่ต้องการพิสูจน์เรื่องบางเรื่อง”
เขาเว้นจังหวะ ดวงตาดำมืดดุจรัตติกาล
“ข้าอยากรู้ว่า ฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน... อยากให้ลูกชายทั้งเก้าคนของพระองค์ ตายหมดทุกคนจริงหรือไม่!”
สิ้นคำพูด ลุงจ้าวและหมอผีเหมือนโดนฟ้าผ่า ตัวแข็งทื่อ ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
ฝ่าบาทอยากให้องค์ชายทั้งเก้าสิ้นพระชนม์?
นี่มันหมายความว่ายังไง?