นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 337 - กลับสถาบัน

“...”

ศาสตราจารย์อาวุโสไวท์ก้มต่ำลงเล็กน้อยเพื่อมองดูเดวิด ก่อนจะถอนหายใจและเอ่ยปากออกมา “เอ้า! แกอยากจะถามอะไรก็ถามออกมาให้หมด”

เดวิดกระพริบตาถี่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากถามเรื่องที่กวนใจมากที่สุดอยู่ในขณะนี้ก่อน

“พวกเราจะบินด้วยวิธีนี้ไปจนถึงสถาบันเลยหรือครับ?”

การเดินทางอย่างนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย สายลมแรงที่พัดผ่านทำให้ใบหน้านั้นแสบไปหมด ภาพวิวทิวทัศน์ผ่านตาไปแบบเลือนลาง เดวิดแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ ความเร็วในการบินของอาจารย์ไวท์สูงจนเกินไป เขาน่าจะทนอยู่แบบนี้ไปจนถึงสถาบันไม่ได้ อาจจะเวียนหัวตายไปเมื่อไรก็ไม่รู้

แต่ชายผมขาวแค่ยักไหล่อย่างไม่สนใจสภาพของลูกศิษย์ “จะพูดอย่างนั้นก็ได้”

หลังจากกล่าวจบ ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นอีก ใบหน้าของเดวิดโดนลมตีจนบิดเบี้ยวไปหมด ถ้าอาจารย์ของเขาไม่ได้ปล่อยพลังบางส่วนออกมาป้องกันแรงลมเอาไว้ให้ แม้แต่จะหายใจ เดวิดก็อาจจะทำไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไปอีกสักพัก ระหว่างนั้นเดวิดขยับปากอยู่หลายที แต่ก็รวบรวมความกล้าออกมาไม่ได้ หลังจากที่ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนบังเอิญอย่างแปลกประหลาด เขาไม่รู้จริง ๆ ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรกันแน่

“บอกมา! มีเรื่องอะไรกวนใจอยู่อย่างนั้นหรือ?” ไวท์เป็นคนเริ่มถามออกมาเองในที่สุด

เดวิดผงกหัวถี่ ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยปาก “เรื่องแรกเลย ผมจะไม่ผ่านการทดสอบของทางสถาบันใช่มั้ยครับ? แม้แต่เป้าหมายของภารกิจก็หาตัวไม่เจอ”

ชายผมขาวอึ้งไปเล็กน้อย นี่ไม่ใช่คำถามที่เขาคิดว่าตัวเองจะได้ยิน แต่ก็ยังเอ่ยตอบกลับลูกศิษย์ไป

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง” ด้วยน้ำเสียงที่ตอบออกมาแบบไม่ใส่ใจ มันแสดงให้เห็นว่าเรื่องแค่นี้ไม่ควรจะต้องถึงมือตัวเองเสียด้วยซ้ำ

เดวิดพยักหน้ารับรู้อย่างโล่งใจ ก่อนจะขยับปากขมุบขมิบแบบลังเลอีกครั้ง จนไวท์ต้องกระตุ้นซ้ำออกมาอีกครั้ง

“แกกลัวอะไร? หา! อยากถามอะไรก็ถามออกมา”

สีหน้าของเดวิดมีอาการครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังชายผมขาวที่ลากแขนจับไหล่ของตัวเองบินไปด้วยกันอยู่ แล้วก็เอ่ยปากออกไปในที่สุด

“อาจารย์รู้ได้ยังไงว่าผมตกอยู่ในอันตราย?”

ศาสตราจารย์อาวุโสไวท์กระพริบตาถี่บ้างแล้ว เขาย้อนถามกลับมาแทน “ก็แกเองไม่ใช่หรือที่ส่งสัญญาณของความช่วยเหลือมา ส่งขั้นสูงสุดมาเสียด้วยซ้ำ!”

คิ้วของเดวิดขมวดติดกันแน่นเลยคราวนี้ เขาแน่ใจว่าป้ายประจำตัวไม่มีพลังงานเหลืออยู่แล้ว มันทำให้หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาในวันนั้น เดวิดไม่สามารถติดต่อใครได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ยังไม่ได้เจอตาแก่ระดับอัลฟานั่น เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะติดต่อขอความช่วยเหลือจากใครเลย เดวิดคิดว่าตัวเองยังสามารถเอาตัวรอดได้อยู่ตลอด จนถึงวินาทีนั่น และนี่แสดงว่าต้องมีใครชื่อของตัวเองส่งสัญญาณออกไป และนั่นน่าจะมีแค่เฮเซลเท่รนั้น

“อืม? ถ้าอย่างนั้นน่าจะเป็น AI ของผมเป็นคนส่งสัญญาณออกไป” เดวิดพึมพำตอบกลับเสียงเบา ในใจเริ่มรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาไม่น้อยเมื่อนึกถึงเฮเซลที่ยังปิดระบบตัวเองอยู่ นี่มันไม่น่าจะใช่แค่พลังงานหมดแล้ว ทั้งจากการที่หัวใจของเขาเต้นเร็วและแรงเมื่อเจอกับสถานการณ์ต่าง ๆ และความตั้งใจกระตุ้นให้มันเต้นเสียงดังขึ้นโดยเจตนา พลังงานที่ชาร์จกลับเข้าไปน่าจะเกิดพอแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ตอบสนองการเรียกของเดวิดเลย

ชายผมขาวเหลือบตามองลูกศิษย์อย่างแปลกใจเล็กน้อย เขาได้ยินเสียงคำตอบนั่นอย่างชัดเจน และผิดสังเกตกับโทนเสียงที่ไม่เหมือนเคย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกมา มนุษย์ทุกคนล้วนมีความลับเป็นของตัวเอง ถ้าเจ้าลูกศิษย์ตัวแสบจะมีอะไรปกปิดอยู่สักเรื่องสองเรื่อง ก็ไม่ถือว่าผิดปกติเลย

“ในที่สุดก็ถามเรื่องสำคัญออกมาเสียที!” ไวท์พึมพำออกมาเบา ๆ กับตัวเอง เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ในมือขยับเอ่ยปากจะถามขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วอาจารย์รู้ได้ยังไงครับว่าผมฝึกทักษะของมนุษย์หมาป่าอยู่ ผมจำไม่ได้ว่าเคยบอกอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” ดวงตาของเดวิดกระพริบถี่ คิ้วยังขมวดติดกันอยู่

“หือ? ง่ายจะตาย กลิ่นอายของแกมันชัดเจนออกอย่างนั้น!” และเมื่อกล่าวจบ ชายผมขาวก็เอ่ยขึ้นต่ออย่างจริงจัง “แล้วไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวด้วยที่สัมผัสรู้ได้ น่าจะมีคนอื่นอีกหลายคนรู้เรื่องนี้แล้ว รวมถึงคนที่วางแผนส่งแกไปเจอเรื่องยุ่งยากในคราวนี้ด้วย”

แววตาของเขาเป็นประกายวาบออกมา ก่อนน้ำเสียงจะเริ่มเย็นชาลงเล็กน้อย “แต่ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ฉันจะจัดการด้วยตัวเองเช่นกัน!”

เดวิดทำอะไรไม่ได้นอกจากขมวดคิ้วกับกระพริบตาถี่เช่นเดิม แม้จะประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยินอยู่บ้าง เขาไม่นึกว่าความลับของตัวเองจะรั่วไหลออกไปเร็วแบบนี้ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของสถาบันที่เต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญระดับสูง ในใจของเดวิดได้แต่หวังว่าพวกนั้นจะยังไม่รู้ว่านี่เป็นทักษะมรดกสืบทอด หวังว่าพวกนั้นจะคิดว่าเขาเป็นแต่เฟสเซอร์ระดับ 2 ยีนอย่างที่ร่างแปลงแสดงออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น เรื่องมันน่าจะกลายเป็นยุ่งยากมากกว่านี้ เดวิดรู้ดีว่าความสามารถของตนยังไม่เพียงพอสำหรับการป้องกันตัวเองเลย

ก็ขนาดเขาอยู่ภายใต้การดูแลของศาสตราจารย์อาวุโสไวท์ ยังมีคนวางแผนจัดฉากจนเกือบตายได้ นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะประมาทเลิ่นเล่อได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ลูกศิษย์กับอาจารย์ทั้ง 2 คนบินไปอย่างเงียบ ๆ อีกสักพัก ก่อนที่ชายผมขาวจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาหรี่เล็กลงอย่างผิดสังเกต “แน่ใจนะว่าแกอยากจะถามแค่เรื่องพวกนี้น่ะ?”

เป็นอีกครั้งที่เดวิดกระพริบตาอันใสซื่อของตัวเอง “ครับ! ผมอยากรู้แค่นี้แหละ”

สีหน้าของชายผมขาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะถามออกมาต่อ “แกรู้ใช่มั้ยว่าตัวเองจะต้องแต่งงานจริง ๆ? กับแม่เด็กสาวอเดโอล่านั่น!”

เดวิดพยักหน้าตอบอย่างจริงจัง แต่ก็ไม่ได้กล่าวคำพูดอะไรออกมา

ปากของชายผมขาวเริ่มขยับมุบมิบอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะส่งเสียงดังขึ้น “แล้วรู้มั้ยว่าทำไมถึงต้องแต่งงานกับเธอ?”

สีหน้าของเดวิดจริงจังมากยิ่งกว่าเดิมไปอีก “ก็แค่การแต่งงานไม่ใช่หรือ ทำไมจะต้องรู้อะไรแบบนั้นด้วยล่ะ” มือของเขายกโบกไปมาในอากาศว่อน

พลั๊ก!!!!

แล้วเดวิดก็รู้สึกตัวว่าโดนเตะเข้าที่ก้นอย่างจัง ที่แย่ยิ่งกว่าความความเจ็บปวดรวดร้าว คือตอนนี้เขาลอยพุ่งอยู่บนอากาศด้วยความเร็วที่สูงมาก แต่มันเป็นการพุ่งลงสู่พื้น ไม่ได้พุ่งไปข้างหน้าเหมือนเดิม

ตูมม!!!

แม้ว่าจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่เดวิดก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ร่างของเขาจมลงไปในพื้นจนมิด หลุมขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย หลังจากนั้นสักครู่เดวิดก็กระโจนขึ้นมาจากหลุมพร้อมกับเสียงที่ตะโกนก้อง “ตาแก่บ้า! นี่มันเรื่องอะไรกัน เตะฉันลงมาทำไม?”

ชายผมขาวร่อนตามลงมาแล้ว เขาลอยตัวหัวเราะอยู่กลางอากาศอย่างเบิกบน “ไม่ได้ตั้งใจ ๆ พอดีเท้ามันกระตุกไปเองน่ะ คนแก่แล้วก็อย่างนี้แหละ”

เป็นข้อแก้ตัวที่ทำให้เดวิดสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ “ไม่ต้องมาโกหกหน้าด้าน ๆ เลย”

“ฮ่าฮ่า! ทำไม? โกรธอย่างนั้นหรือ จะเตะฉันคืนมั้ยล่ะ?”

สีหน้าของเดวิดบิดเบี้ยวอย่างหนัก เสียงคำรามนั้นกราดเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม “ตาแก่บ้า! นี่ถ้าแกยังเป็นเฟสเซอร์อยู่นะ! ฮึ่ม!!!! ทำไมไม่อยู่ในระดับเดียวกันเสียหน่อยนะ!!!”

และทันทีที่เขากล่าวจบ มือทั้ง 2 ข้างก็ถูกยกขึ้นปิดปากอย่างนึกขึ้นได้ทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างหวาดกลัว ตาแก่นี่เป็นพวกคลั่งการต่อสู้ ใครจะไปรู้ว่าจะกำหนดกติกาอะไรแปลก ๆ ออกมาอัดเขาหรือไม่ เดวิดอยากจะตีปากเสีย ๆ ของตัวเองเหลือเกิน

“อ้อ! ทำไม? แกคิดว่าตัวเองจะเอาชนะฉันได้ถ้าอยู่ในระดับเดียวกันอย่างนั้นหรือ?” ดวงตาของศาสตราจารย์อาวุโสไวท์เป็นประกายแล้ว ร่างของเขาร่อนลงมายืนอยู่ที่พื้น สายตาและรอยยิ้มนั้นน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

เดวิดปล่อยไม้ตายของตัวเองออกมาทันที ดวงตาและรอยยิ้มอันใสซื่อ เขาส่ายหัวจนมันแทบจะหลุดออกจากบ่าแล้ว “ไม่เลยครับ! ผมนี่พูดอะไรออกไปก็ไม่รู้ สงสัยตอนตกลงมาหัวจะกระแทกพื้นเลยสับสนไปนะครับ อ้า! ใช่แล้ว ทำไมพวกเราไม่รีบเดินทางกันต่อล่ะครับ ตอนนี้ก็ใกล้จะมืดแล้ว พวกเรายังอยู่กลางป่ากันอยู่เลย ถ้าดึก ๆ มีพวกสัตว์ประหลาดแปลก ๆ โผล่ออกมามันจะแย่เอานะครับ”

ประกายที่ลุกโชนในดวงตาของชายผมขาวสงบลงทันที ดูเหมือนว่าคำพูดของลูกศิษย์จะทำให้เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เรื่องนี้ยังไม่จบนะ! เอาไว้กลับไปที่สถาบันแล้วค่อยมาถกกันต่อ” กล่าวจบเขาก็เคลื่อนตัวมาคว้าไหล่เดวิดลอยกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

มันทำให้เดวิดลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความจริง! เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องแต่งงานกับอเดโอล่า อยากรู้ว่าทำไมตาเฒ่าขี้ยาถึงได้ยกลูกสาวให้ตัวเอง แต่เรื่องนี้ยังรอได้ เพราะกำหนดการแต่งงานที่วางเอาไว้คือ 7 ปี มันยังอีกยาวไกลนัก

เดวิดยังไม่รู้เลยว่าปีหน้าตัวเองจะเป็นยังไง ไม่ต้องพูดถึงระยะเวลาที่ยาวนานขนาดนั้นเลย

.......................

“เอาล่ะ! แกกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน ฉันยังมีเรื่องที่จะต้องไปจัดการ” หลังจากร่อนลงในเขตสถาบัน ศาสตราจารย์อาวุโสไวท์ก็กล่าวออกมาเรียบ ๆ ก่อนจะลอยตัวหายไปโดยไม่รอคำตอบ

เดวิดได้แต่ถอนหายยาวออกมา ก่อนจะยิ้มกว้าง ในที่สุดเขาก็กลับมาถึงบ้านเสียที! แม้ว่าการอาศัยอยู่ในสถาบันจะไม่ได้สงบสุขมากนัก แต่มันก็เป็นเหมือนกับบ้านหลังแรกของเดวิดจริง ๆ มันเป็นสถานที่แรกที่เขาฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมา

ในเวลาไม่นานนัก เดวิดก็พาตัวเองกลับมานอนสลบอยู่บนเตียงในห้องพักอย่างมาความสุข....