บทที่ 25 มาถึงเมืองหลิงอู่

บทที่ 25 มาถึงเมืองหลิงอู่

เมื่อมองจากเรือวิญญาณลงมายังแคว้นชางหลิง อันเป็นที่ตั้งของสำนักปี้เซียว พื้นที่เบื้องล่างแลดูเขียวขจี

ที่นี่ ฤดูร้อนฝนตกชุกและร้อนอบอ้าว ส่วนฤดูหนาวนั้นแห้งแล้งและหนาวเหน็บ

เจียงหนิงรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นภูมิอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่น

ตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนมิถุนายน อากาศร้อนอบอ้าว หากพวกเขาไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร ป่านนี้คงเหงื่อท่วมตัวไปแล้ว

พอเข้าเดือนกรกฎาคม อากาศก็จะค่อยๆ เย็นลง

คำกล่าวที่ว่า "กรกฎาลาไฟ" แสดงให้เห็นว่าสำนวนของบรรพบุรุษนั้นเปี่ยมไปด้วยภูมิปัญญาและประสบการณ์

เจียงหนิงมองดูเสิ่นจินฮวนที่นั่งขัดสมาธิฝึกขัดเกลากายาด้วยเคล็ดวิชาหายใจอยู่ที่ท้ายเรือ

เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความชื่นชม

ด้วยความขยันหมั่นเพียรระดับเสิ่นจินฮวน ต่อให้อยู่บนโลก นางก็คงจะเป็นระดับหัวกะทิของวงการวิชาการอย่างแน่นอน

เนื่องจากพวกเขากำลังจะออกไปข้างนอก การสวมชุดศิษย์สายตรงอาจเปิดเผยฐานะได้ง่ายเกินไป

วันนี้เด็กสาวสวมชุดยาวสีชมพูพีช คาดเอวคอดกิ่วด้วยเข็มขัดสีเขียวหยก

นางดูเหมือนลูกท้อสุกปลั่ง นุ่มนวลและอมชมพู โดยมีใบไม้สีเขียวสองใบประดับอยู่ที่ฐาน

เด็กสาวไม่มีเสื้อผ้าแบบนี้ และสำนักปี้เซียวก็ไม่ได้ขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป เจียงหนิงจึงไปขอยืมมาจากเย่ซีที่หออำนวยการ

เย่ซีแก้ขนาดชุดและมอบให้เสิ่นจินฮวนโดยไม่คิดเงิน

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้นางกินดีอยู่ดีหรือเปล่า

หน้าอกของเด็กสาวดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

เจียงหนิงลองตรึกตรองดู วัยนี้ก็เป็นวัยกำลังโตจริงๆ นั่นแหละ

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม

เจียงหนิงมองลงมาจากที่สูง เห็นเมืองที่สร้างจากเหล็กทมิฬตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดินในระยะไกล

เขาเอ่ยเบาๆ "ฮวนฮวน เราใกล้ถึงเมืองหลิงอู่แล้ว"

เมืองหลิงอู่อยู่ห่างจากสำนักปี้เซียวไม่ไกลนัก

และเป็นเมืองเดียวในรัศมีหลายร้อยลี้ที่เรียกได้ว่าเป็นเมืองแห่งผู้บำเพ็ญเพียร

ภายในเมืองหลิงอู่มีตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรใหญ่สามตระกูล แต่ละตระกูลมีบรรพชนระดับแก่นทองคำคอยดูแล ทำให้พวกเขาสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงในแคว้นชางหลิงได้

มิฉะนั้น เมืองเช่นนี้คงถูกกองกำลังอื่นยึดครองไปนานแล้ว

สำนักต่างๆ เช่นสำนักปี้เซียว ก็มีความสัมพันธ์ทางการค้ากับสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลิงอู่เช่นกัน

ในฐานะที่เป็นเมือง ย่อมเป็นแหล่งรวมผู้คนร้อยพ่อพันแม่

ที่นี่เป็นหนึ่งในแหล่งรวมตัวของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ สมบัติล้ำค่าบางอย่างที่หาไม่ได้ในสำนัก อาจพบเจอได้ที่นี่

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระไม่ได้อ่อนแอไปเสียทุกคน บางคนอาจประสบวาสนาปาฏิหาริย์ และไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบแม้กระทั่งผู้ที่อยู่ในขอบเขตแก่นทองคำ

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นจินฮวนก็ออกจากสมาธิ

นางชะโงกหน้ามองไปในระยะไกลด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็เห็นเมืองสีดำทมิฬที่โอ่อ่าตระการตาจริงๆ!

สิ่งก่อสร้างบางแห่งภายในเมืองสูงเสียดฟ้า บางแห่งประดับประดาด้วยอัญมณีแพรวพราว และอาคารบางหลัง เพียงแค่จ้องมองก็ทำให้รู้สึกสะท้านไปถึงดวงจิต

ริมฝีปากเล็กๆ ของเสิ่นจินฮวนเผยอค้างด้วยความตื่นตะลึง

"ท่านอาจารย์ เราจะพักอยู่ที่เมืองนี้สักพักหรือเจ้าคะ?"

"อืม"

สายลมร้อนพัดผ่านใบหน้าของเจียงหนิง เมื่ออารมณ์ดี ทุกอย่างก็ดูดีไปหมด

นี่คือเมืองที่เขาเลือก เหมาะมากสำหรับการเสาะหาโอสถที่ช่วยส่งเสริมการบำเพ็ญเพียรระดับแก่นทองคำ และหาวิธีช่วยเสิ่นจินฮวนขัดเกลากายา

บางพื้นที่ของเมืองนี้มีค่ายกลรวบรวมวิญญาณด้วย แม้จะเทียบไม่ได้กับสำนักใหญ่อย่างปี้เซียว

แต่ความเข้มข้นของพลังปราณก็สูงกว่าเมืองเล็กๆ อื่นๆ มากโข

เมืองหลิงอู่ดูเหมือนจะอยู่ใกล้ แต่แม้จะเดินทางด้วยเรือวิญญาณ ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยามกว่าจะถึง

เมื่อเข้าใกล้เมืองหลิงอู่ เจียงหนิงสัมผัสได้ถึงม่านพลังป้องกันที่ครอบคลุมตัวเมือง เมื่อเขาลองตรวจสอบ สัมผัสวิญญาณหลายสายก็พุ่งเป้ามาที่เขาทันที

เจียงหนิงถอนสัมผัสวิญญาณกลับและบังคับเรือวิญญาณลงจอด

เมืองหลิงอู่มีกฎห้ามบินภายในเขตเมือง

หลังจากลงจอด บรรยากาศของเมืองก็ดูมีชีวิตชีวาทันตา

ผู้บำเพ็ญเพียรต่างขี่สัตว์พาหนะ หรือไม่ก็ควบคุมอาวุธวิญญาณในการเดินทาง

ยังมีผู้ที่เดินเท้าอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับเจียงหนิงและเสิ่นจินฮวน

เสียงพูดคุยแลกเปลี่ยนดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

"ไปกันเถอะ!"

เจียงหนิงลูบศีรษะเสิ่นจินฮวน จูงมือน้อยๆ ของนาง แล้วเดินเข้าเมือง

เมื่อเข้าเมือง พวกเขาจ่ายหินวิญญาณระดับต่ำสองก้อนให้ทหารยาม และได้รับป้ายหยกสลักคำว่า "หลิงอู่" สองอัน

เจียงหนิงส่งอันหนึ่งให้เด็กสาว

นี่คือป้ายประจำตัวของเมืองหลิงอู่ ในอนาคตจะทำอะไรในเมืองนี้ต้องแสดงป้ายนี้เพื่อยืนยันตัวตน

หินวิญญาณระดับต่ำเหล่านี้ไม่ใช่ค่าธรรมเนียม แต่เป็นเงินมัดจำ

หากตัดสินใจออกจากเมืองหลิงอู่และไม่กลับมาเป็นเวลานาน สามารถคืนป้ายที่ร้านค้าใดก็ได้ในเมืองเพื่อรับเงินมัดจำคืน

ร้านค้าเหล่านั้นจะนำเงินไปจ่ายภาษีให้เมืองหลิงอู่ตามเวลาที่กำหนด และถือโอกาสแลกป้ายที่รับคืนมากลับเป็นหินวิญญาณ

หลังจากเข้าเมือง ความพลุกพล่านก็ยิ่งทวีคูณ

เสิ่นจินฮวนที่ถูกเจียงหนิงจูงมือเดิน มองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ตลอดสองข้างทางของถนนที่ปูด้วยหินสีเขียวคราม ไม่ได้มีเพียงร้านค้าที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แต่ยังมีแผงลอยของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระตั้งอยู่มากมาย

เสิ่นจินฮวนรู้สึกทึ่งกับเมืองแห่งผู้บำเพ็ญเพียรแห่งนี้มาก

เจียงหนิงบีบฝ่ามือน้อยๆ ของเด็กสาวเบาๆ

"ไปกันเถอะ เราจะไปเช่าเรือนพักกันก่อน แล้วค่อยออกมาเดินเล่น"

"อื้อ!"

เสิ่นจินฮวนมีความสุขมาก

เขาซื้อแผนที่เมืองหลิงอู่จากผู้บำเพ็ญเพียรอิสระในราคาหนึ่งหินวิญญาณระดับต่ำ

เจียงหนิงตั้งใจถือแผนที่ให้ต่ำลงหน่อย เพื่อให้เด็กสาวมองเห็นด้วย

"ท่านอาจารย์ กระดาษแผ่นเดียวนี้ราคาตั้งหนึ่งหินวิญญาณเลยหรือเจ้าคะ?"

"อืม... ก็ถือว่าใช้ได้ ถ้ามันมีค่าสำหรับเรา มันก็คุ้มราคา"

เจียงหนิงคิดเช่นนั้น

อย่างน้อยมันก็ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก และในแผนที่ยังระบุชื่อร้านค้าต่างๆ ไว้ด้วย ฉบับที่เขาได้มาเป็นฉบับเดือนมิถุนายน ซึ่งหมายความว่าแผนที่มีการอัปเดตทุกเดือน

"สำนักงานเช่าที่พักเมืองหลิงอู่... อยู่ตรงนี้"

เจียงหนิงชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่

นี่เป็นทรัพย์สินของทางการเมืองหลิงอู่ ทางการย่อมไม่ปล่อยธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ให้หลุดมือไปแน่

อย่าว่าแต่เรือนพักเลย แม้แต่กรรมสิทธิ์ร้านค้าข้างถนนก็เป็นของสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลิงอู่ คนอื่นมีสิทธิ์แค่เช่าเท่านั้น

ระหว่างทางไปสำนักงานเช่าที่พัก ทั้งสองคนแวะดูแผงลอยของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเป็นระยะๆ

เจียงหนิงคิดเล่นๆ ว่านี่มันโลกนิยาย พระเอกนางเอกมักจะเจอของดีมีค่าเวลามองดูแผงลอยพวกนี้ไม่ใช่หรือ?

เขาจะฟลุ๊คเจอของดีบ้างไหมนะ?

คงจะสนุกพิลึกถ้าเขาเจ แหวนที่มีวิญญาณพระเอกสิงอยู่

ทว่า เจียงหนิงถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องผิดหวัง

ระดับพลังของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ที่ขั้นขัดเกลากายา และพวกที่อยู่ขั้นกลั่นลมปราณก็ไม่เกินขั้นปลาย ของดีบนแผงอาจมีประโยชน์กับคนอื่น

แต่สำหรับเขาที่อยู่ขั้นแก่นทองคำแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ

เจียงหนิงหมดความสนใจหลังจากดูไปไม่กี่แผง

แต่เสิ่นจินฮวนกลับรู้สึกสนุก

แน่นอนว่าเด็กสาวไม่ได้สนใจของชิ้นใดเป็นพิเศษ นางแค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจไปเสียทุกอย่าง

"แม่นางน้อย ถูกใจชิ้นไหนบนแผงบ้างหรือไม่? ข้าอธิบายให้ฟังได้นะ"

เจ้าของแผงเห็นเสิ่นจินฮวนดูสนใจ จึงรีบเสนอขายทันที

เจียงหนิงหยุดเดินและส่งกระแสจิตบอกเสิ่นจินฮวนว่า "ถ้าเจ้าชอบชิ้นไหน ก็หยิบมาเถอะ ถือเป็นของขวัญจากอาจารย์"

เสิ่นจินฮวนชี้ไปที่รูปปั้นแมวโลหะหน้าตาน่าเกลียดตัวหนึ่งแล้วถามว่า

"นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ?"

"แม่นางตาถึงจริงๆ! นี่คือแมววิญญาณสัมฤทธิ์! เป็นหนึ่งในอาวุธวิญญาณที่ล้ำค่าที่สุดในแผงนี้เลยนะ!"

"มันทำอะไรได้หรือเจ้าคะ?"

"ถ้าเจ้าลูบหัวมัน มันจะส่งเสียงร้องเหมียวๆ นี่เป็นอาวุธวิญญาณประเภทเพื่อนแก้เหงาที่หายากมาก

คู่บำเพ็ญของเจ้าอาจทอดทิ้งเจ้าไป แต่ถ้าเจ้าซื้อมันไป ขอแค่เจ้าลูบหัว มันจะร้องเหมียวๆ ให้เจ้าฟังตลอดไป!"

เสิ่นจินฮวน: ... "ท่านอาจารย์ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

คนตีนเขานี่หลอกเก่งยิ่งกว่าอาจารย์เสียอีก!

ทั้งสองค่อยๆ เดินห่างออกมา ยังคงได้ยินเสียงตะโกนของเจ้าของแผงไล่หลังมา

"แม่นาง ถ้าไม่ชอบตัวนี้ ลองดูตัวอื่นก่อนสิ! ข้ายังมี..."