บทที่ 9 เสิ่นจินฮวนขอสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตน

บทที่ 9 เสิ่นจินฮวนขอสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตน!

"ผู้อาวุโสหกอยู่หรือไม่?"

อวิ๋นชิงเหยาผลักประตูเข้ามา เห็นเสิ่นจินฮวนกำลังฝึกเคล็ดวิชาคลื่นครามเก้าทบอยู่ในลานเรือน

เมื่อเห็นเสิ่นจินฮวนสวมชุดศิษย์สายตรง อีกทั้งเนื้อตัวยังสะอาดสะอ้านกว่าแต่ก่อน คิ้วเรียวสวยของนางก็ขมวดมุ่น

ผู้อาวุโสหกบอกชัดเจนว่าจะพาเสิ่นจินฮวนกลับมาลงโทษ แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?

นี่มันดูเหมือนการให้รางวัลเสียมากกว่า

อวิ๋นชิงเหยาปรายตามองครู่หนึ่งก่อนจะละสายตา

วิชาคลื่นครามเก้าทบของนางบรรลุถึงทบที่เก้าแล้ว การฝึกฝนของเสิ่นจินฮวนในสายตานางจึงดูราวกับเด็กน้อยที่กำลังกวัดแกว่งแขนขาไปมาอย่างสะเปะสะปะ

ทันใดนั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นโอสถและสมุนไพรวิญญาณมากมายที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะหิน ดวงตาของอวิ๋นชิงเหยาพลันเป็นประกาย

ท่านน้าหลินไม่ได้โกหกข้า!

ผู้อาวุโสหกซื้อมาให้ข้าจริงๆ ด้วย!

นางรีบวิ่งตรงไปที่โต๊ะหิน หยิบจับสมุนไพรและขวดโอสถเหล่านั้นขึ้นมาดูอย่างมีความสุข

แน่นอนว่าเสิ่นจินฮวนเห็นอวิ๋นชิงเหยา

เพียงแต่นางไม่อยากจะเสวนากับคนผู้นี้

ในสำนักปี้เซียว อวิ๋นชิงเหยาคือศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของผู้คน และเป็นว่าที่เจ้าสำนักที่ทุกคนให้ความเคารพ

ในขณะที่นางเป็นเพียง "ตัวไร้ค่า" ที่แม้แต่อาจารย์ของตัวเองยังรังเกียจ

แม้จะทำสิ่งเดียวกัน...

เมื่ออวิ๋นชิงเหยาทำ มันคือสิ่งที่ทุกคนคาดหวังและชื่นชม

แต่เมื่อนางทำ มันกลับกลายเป็นการเลียนแบบที่น่าสมเพช

แม้จะทำผิดพลาดเหมือนกัน...

อวิ๋นชิงเหยาคือผู้กล้าหาญที่กล้ายอมรับความผิด

ส่วนนางคือคนหัวรั้นที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

นอกจากความแตกต่างทางสถานะและประสบการณ์ชีวิตที่ทำให้นางเกลียดอวิ๋นชิงเหยาแล้ว

สิ่งที่เเสิ่นจินฮวนเกลียดที่สุดคือความรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่าง "จอมปลอม"

เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นชิงเหยาเพลิดเพลินกับการ "สนับสนุน" จากทุกคน แต่กลับแสร้งทำตัวสูงส่งราวกับไม่อยากได้ใคร่ดี และทำเหมือนว่าทุกคนต่างหากที่ยัดเยียดทรัพยากรเหล่านั้นให้นาง

เสิ่นจินฮวนมองดูอวิ๋นชิงเหยานั่งลงบนม้านั่งหิน เปิดขวดหยกและยกขึ้นดมกลิ่นหอมของตัวยาภายในด้วยความทะนุถนอม

ความรู้สึกสูญเสียบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกกัดกินหัวใจนาง

นางเคยคิดเข้าข้างตัวเองว่าบุรุษผู้นั้นซื้อของเหล่านี้มา... เพื่อนาง

แต่ก็อย่างว่า ทรัพยากรล้ำค่าเช่นนี้จะมีไว้ให้คนอย่างนางใช้ได้อย่างไร?

นางช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

เสิ่นจินฮวนสูดจมูกเบาๆ

นางรู้สึกว่าเจียงหนิงในตอนนี้เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

เมื่อก่อนเจียงหนิงเกลียดนาง ทารุณนางอย่างเปิดเผย นางจึงไม่เคยคาดหวังสิ่งใด

แต่ตอนนี้... เขาทำดีกับนางเล็กน้อย พอทำให้ชีวิตของนางเริ่มจะมีความหวังขึ้นมาบ้าง เขาก็ผลักนางกลับลงไปในบ่อโคลนอีกครั้ง

เสิ่นจินฮวนตั้งหน้าตั้งตาฝึกวิชาคลื่นครามเก้าทบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อวิ๋นชิงเหยาเห็นดังนั้น

นางไม่พูดอะไร เพียงสาละวนอยู่กับ "ทรัพยากรของนาง" ต่อไป

เจียงหนิงที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ในเรือนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว

เขาเดินออกมา

ภาพที่เห็นคือดรุณีน้อยผู้สง่างามยืนอยู่กลางลาน

นางเอกของเรื่องช่างสมคำร่ำลือ หากความงามของเสิ่นจินฮวนคือความเย้ายวนชวนหลงใหล ความงามของนางเอกผู้นี้ก็คือความสูงส่งบริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาวที่ไม่แปดเปื้อนธุลีโลก

เมื่อเห็นเจียงหนิง อวิ๋นชิงเหยาก็วางขวดหยกในมือลง

"ผู้อาวุโสหก ท่านน้าหลินบอกว่าท่านซื้อของเหล่านี้มาเพื่อช่วยให้ข้าบรรลุการขัดเกลาร่างกายขั้นสมบูรณ์ ใช่หรือไม่?"

เมื่อสิ้นเสียงคำถามของอวิ๋นชิงเหยา

เสิ่นจินฮวนก็หยุดชะงักการฝึกวิชาลงเช่นกัน

สองดรุณี หนึ่งสง่างาม หนึ่งเย้ายวน ต่างจ้องมองไปที่เจียงหนิงเป็นตาเดียว

เพียงชั่วอึดใจ

เสิ่นจินฮวนเป็นฝ่ายละสายตาออกมาก่อน

นางยิ้มเยาะให้กับตัวเอง

เสิ่นจินฮวน เจ้าหวังอะไรอยู่?

ของพวกนี้ใช่สิ่งที่เจ้ามีวาสนาจะได้ครอบครองหรือ?

"ไม่ใช่"

คำตอบสั้นๆ เพียงสองพยางค์ของเจียงหนิง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นชิงเหยาแข็งค้าง นางเริ่มมีท่าทีลนลาน

เสิ่นจินฮวนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ด้วยความตะลึงงัน

เขาบอกว่า... ไม่ใช่

"ข้าซื้อของพวกนี้มาให้ฮวนฮวนใช้สำหรับการขัดเกลาร่างกาย"

ประโยคถัดมาทำลายความภาคภูมิใจในใจของอวิ๋นชิงเหยาจนย่อยยับ

ใบหน้างดงามของนางแดงซ่านด้วยความอับอาย

นางรีบกล่าวลาอย่างลุกลี้ลุกลน

"ผู้อาวุโสหก ท่านอาจารย์กำลังตามหาข้า ข้าขอตัวกลับก่อน"

เรือเหาะวิญญาณลำหนึ่งพุ่งทะยานผ่านยอดเขาที่หกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงหนิงรีบนับทรัพยากรบนโต๊ะอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดสูญหาย เขาถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ขืนมีอะไรหายไป เขาคงต้องตามไปทวงคืนจากอวิ๋นชิงเหยาให้วุ่นวาย

เจียงหนิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม "ทำไมไม่ดูแลทรัพยากรของเจ้าให้ดี? ไม่อยากขัดเกลาร่างกายแล้วรึ?"

เสิ่นจินฮวนไม่ตอบรับคำของเจียงหนิง เพียงแต่มุมปากของนางโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความสุข

ช่วงบ่าย

เจียงหนิงหาถังไม้ขนาดใหญ่มาวางไว้ในห้องพักข้างของเสิ่นจินฮวน

เขาใส่หญ้าโลหิตวิญญาณ หญ้าโลหิตมังกร และดอกสามตะวัน สมุนไพรวิญญาณทั้งสามชนิดลงไป

จากนั้นใช้พลังปราณบดขยี้โอสถโลหิตแข็งตัวและโอสถชำระไขกระดูกจนเป็นผง แล้วเทลงในถัง

น้ำใสในถังเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มทันตา

ฤทธิ์ยาอันรุนแรงเดือดพล่านอยู่ภายใน ทำให้น้ำในถังเดือดปุดๆ ราวกับกำลังถูกต้ม

เสิ่นจินฮวนชำเลืองมองด้วยความหวาดหวั่น

"ไม่ต้องกลัว"

เจียงหนิงยิ้มพลางกล่าว "ข้าปรุงน้ำยานี้ให้อยู่ในขีดจำกัดสูงสุดที่ร่างกายเจ้าจะรับไหว

แม้จะเจ็บปวดมาก แต่เส้นชีพจรอันบอบบางของเจ้าจะไม่ถูกฤทธิ์ยาทำลายอย่างแน่นอน"

เสิ่นจินฮวนพยักหน้า

จากนั้น เจียงหนิงก็ยื่น "ก้านต้นอ้อ" ให้ท่อนหนึ่ง

นี่คือ "หลอดดูด" ที่เจียงหนิงเตรียมไว้ให้เสิ่นจินฮวน

"นี่คือ?"

เสิ่นจินฮวนเงยหน้ามองเจียงหนิง

เจียงหนิงกระแอมไอแก้เขินแล้วอธิบาย "การแช่น้ำยาปกติแค่นั่งแช่เฉยๆ ก็พอ แต่เจ้าเคยคิดไหมว่า ส่วนที่อยู่เหนือคอขึ้นไปก็นับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไม่ใช่หรือ?

ใช้ก้านต้นอ้อนี่ เวลาเจ้าดำลงไปทั้งตัว ต่อให้กลั้นหายใจไม่ได้ เจ้าก็ยังหายใจใต้น้ำได้

อาจารย์บอกแล้วว่าจะช่วยให้เจ้าบรรลุการขัดเกลาร่างกายขั้นสมบูรณ์ และอาจารย์รักษาคำพูดเสมอ"

เสิ่นจินฮวนถึงกับพูดไม่ออก

แต่ก็อดคิดตามไม่ได้ว่าสิ่งที่เจียงหนิงพูดมาก็มีเหตุผล

จริงด้วย ศีรษะก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การขัดเกลาก็ควรจะรวมศีรษะไปด้วยมิใช่หรือ?

แล้วทำไมที่ผ่านมาทุกคนถึงเอาศีรษะโผล่พ้นน้ำตอนแช่น้ำยาด้วยล่ะ?

เมื่อเห็นสีหน้าเลื่อมใสเล็กๆ ของแม่หนูน้อย เจียงหนิงก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

นี่แหละคืออานุภาพของการผสานวิถีเซียนเข้ากับความรู้สมัยใหม่!

"เริ่มกันเลย อาจารย์จะเฝ้าอยู่หน้าประตู ถ้ารู้สึกผิดปกติตรงไหน ให้รีบตะโกนเรียกทันที"

หลังจากกำชับเสร็จ เจียงหนิงก็เดินออกจากห้องไปนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าประตู และเริ่มโคจรเคล็ดวิชาคลื่นคราม

เขาจำเป็นต้องรีบบรรลุขั้นจินตาน (แก่นทองคำ) ให้เร็วที่สุด ถึงจะมีกำลังพอที่จะปกป้องตนเองและเสิ่นจินฮวนได้

ภายในห้อง

เสิ่นจินฮวนค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น

ไม่นานเรือนร่างบอบบางดุจหยกขาวก็ปรากฏแก่สายตา

ทว่าเรือนร่างนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ ซึ่งลดทอนความงดงามลงไปไม่น้อย

เสิ่นจินฮวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบ "หลอดดูด" แล้วกระโจนลงไปในถังใบใหญ่

ฤทธิ์ยาอันร้อนแรงกัดกินผิวหนังของเสิ่นจินฮวนจนแสบซ่าน

แต่นางไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่นางเคยเผชิญมา

ภายนอกห้อง

เสียงของเจียงหนิงดังผ่านมาทางกระแสจิต เสิ่นจินฮวนจึงได้ยินชัดเจนแม้จะอยู่ใต้น้ำ

"อดทนต่อความเจ็บปวด โคจรเคล็ดการหายใจของวิชาคลื่นครามเก้าทบ ปล่อยให้ฤทธิ์ยาซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านรูขุมขน แล้วใช้ลมหายใจดูดซับและชักนำมันไปทั่วร่าง!"

เสิ่นจินฮวนคาบก้านต้นอ้อไว้ในปาก

นางนั่งยองๆ จมลงไปในถังน้ำจนมิดศีรษะ

การหายใจลำบากขึ้นเล็กน้อย แต่โชคดีที่ยังสามารถโคจรลมปราณได้

เสิ่นจินฮวนปรับจังหวะการหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ค่อยๆ รู้สึกว่าความเจ็บปวดทางกายบรรเทาลง

นี่คือการปรับตัวของร่างกาย และเป็นผลจากการทำงานของเคล็ดวิชา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

เสิ่นจินฮวนพบว่ามีของเสียสีดำถูกขับออกมาทางรูขุมขน

วินาทีถัดมา ฤทธิ์ยาก็พุ่งเข้ากระแทกเส้นชีพจรของนางอย่างจัง

เจ็บ!

เจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าครั้งใดที่ผ่านมา!

เสิ่นจินฮวนรู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิต

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้นางอยากจะกระโจนหนีออกจากถังน้ำเดี๋ยวนี้ แต่เสิ่นจินฮวนกัดฟันข่มใจไว้

หากไม่สู้ตอนนี้ จะยอมให้คนอื่นดูถูกเหยียดหยามไปตลอดชีวิตหรือ?

เสิ่นจินฮวนขบฟันแน่น

ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเสิ่นจินฮวนแทบจะหมดสติ

นางจะตายไหม?

คงจะตายแน่ๆ ใช่ไหม?

"ฮวนฮวน? ตั้งสติไว้ ข้ารู้ว่ามันเจ็บปวดมาก แต่พรสวรรค์ของเจ้าเหนือกว่าอาจารย์ เจ้าต้องทำสำเร็จ บรรลุการขัดเกลาร่างกายขั้นสมบูรณ์ให้ได้!

เจ้าอยากจะตามหลังอวิ๋นชิงเหยาไปตลอดชีวิตอย่างนั้นรึ?"

คำพูดของเจียงหนิงเรียกสติของเสิ่นจินฮวนกลับคืนมาทันที

ใช่แล้ว นางจะตายไม่ได้ นางจะยอมแพ้ไม่ได้

นางต้องสู้เพื่อสิ่งนี้!