นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 310 - ซิมโฟนี

เท้าของเดวิดชะงักลงไปเล็กน้อยเมื่อสายตากวาดไปมองเจอใบหน้าที่คุ้นเคยของนักเรียน 2 คน แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ และเลือกที่จะเดินหลบมุมไปนั่งอยู่ที่โต๊ะว่าง สายตาสอดส่ายมองหาเด็กเสิร์ฟเพื่อจะสั่งอะไรมากิน

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครว่างเลย บรรยากาศในร้านดูวุ่นวายเป็นอย่างมาก บนเวทีด้านหน้า นักเต้นสาวสวยที่อยู่ในชุดบิกินีกำลังยักย้ายส่ายเอวอยู่อย่างยั่วยวน มันเรียกเสียงเป่าปากและเสียงตะโกนเร่งเร้าให้ถอดชุดดังออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ลูกค้าส่วนใหญ่กำลังจ้องขึ้นไปบนนั้นอย่างหื่นกระหาย แต่ก็มีบางส่วนง่วนอยู่กับสาวสวยข้างกาย เด็กเสิร์ฟผู้หญิง 2 คนกำลังยืนหัวเราะคิกคักอยู่กับลูกค้าผู้ชายที่โต๊ะแห่งหนึ่งอยู่

ระหว่างที่เขากำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี กลิ่นน้ำหอมที่แรงจนฉุนก็ลอยมาเข้าจมูกของเดวิด มันรุนแรงเสียจนคิ้วนั้นขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้สึกตัว และก่อนที่จะได้ทำอะไร หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นที่แทบจะปิดอะไรไม่ได้ ก็ถือวิสาสะนั่งลงบนตักของเขา พร้อมกับเอ่ยทักทายออกมาอย่างยิ้มแย้ม

“ว่าไงสุดหล่อ! จะสั่งอะไรดีจ้ะ ฉันก็อยู่ในเมนูด้วยนะ สั่งได้!” เธอเป็นเด็กเสิร์ฟ เป็นสาวสวยหน้าตาดีคนหนึ่ง ยิ่งด้วยเครื่องสำอางที่แต่งเอาไว้อย่างเต็มที่ในแสงสลัว ๆ ของบาร์แห่งนี้ เธอดูเหมือนจะสวยและยั่วยวนขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลย

แต่การมีสาวสวยที่ยังไม่รู้จักมานั่งตัก และโน้มตัวใช้ริมฝีปากกระซิบพูดที่ข้างหู มันทำให้เดวิดรู้สึกอึดอันเล็กน้อย เขาใช้มือจับแขนที่นุ่มนิ่ม ยกตัวของเธอขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยปากออกไปเบา ๆ “เอาเครื่องดื่มมาก่อน เอาเป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ก็แล้วกัน ส่วนเธอ? คงต้องรอตรวจสอบคุณภาพเสียก่อน”

นั่นเรียกเสียงหัวเราะคิกคักออกมาจากปากของเด็กเสิร์ฟสาวได้ไม่น้อย “ฮิฮิ! แหม! ดูท่าทางจะขี้อายเสียด้วย ได้เลยพ่อรูปหล่อ ตกลงเป็น ‘ซิมโฟนี’ เหยือกหนึ่งนะ รอสั่งครู่เดี๋ยวเครื่องดื่มจะมาเสิร์ฟ”

เมื่อกล่าวจบ เธอก็ยักย้ายส่ายสะโพกเดินหลบฝ่ามือของลูกค้าคนอื่น ๆ ไปที่เคาน์เตอร์บาร์ แน่นอน! ไม่มีทางที่เธอจะหลบได้ทั้งหมดอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องปกติของที่นี่ ไม่มีเสียงบ่นหรือตวาดอะไรออกมา นอกจากสายตาที่หันมามองค้อนเจ้าของมือเล็กน้อยเท่านั้น

เดวิดรออยู่เพียงไม่กี่นาที สาวสวยคนเดิมก็เดินกลับมาพร้อมกับเหยือกเครื่องดื่มขนาดใหญ่และแก้วอีก 2 ใบ รอยยิ้มอันยั่วยวนยังปรากฏพรายอยู่บนใบหน้า หลังจากวางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ เธอก็ก้มลงหยิบเหยือกขึ้นริน ‘ซิมโฟนี’ อย่างตั้งใจ เนินเนื้อที่ขาวราวกับหยวกกล้วยบนหน้าอกคู่นั้นตรงอยู่กับสายตาของเดวิดแบบไม่พลาดแม้แต่องศาเดียว

หลังจากหรี่ตาจ้องจนเห็นว่าเดวิดไม่ได้ละสายตาไปจากหน้าอกของตัวเองเลย เมื่อรินเหล้าเสร็จ สาวเสิร์ฟคนสวยก็ขยับมานั่งลงบนตักของเขาทันที มือหนึ่งยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ด้วยสายตาที่ยั่วยวน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “พ่อหนุ่มรูปหล่อ เพิ่งเดินทางมาที่นี่อย่างนั้นหรือ? ทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยล่ะ” หลังจากกล่าวจบ แก้วในมือเธอก็ถูกยกดื่มจนหมดภายในครั้งเดียว

เดวิดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถามกลับ “นี่เธอไม่ต้องทำงานหรือไง?” แล้วเขาก็ยกแก้วขึ้นกระดกลงไปจนหมดเช่นกัน

กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าทำผิดพลาด ก็ตอนที่ความร้อนแรงจากเครื่องดื่มนั่นเริ่มเผาไหม้ตั้งแต่จากลำคอลงไปจนถึงท้อง เจ้า ‘ซิมโฟนี’ นี่ช่างร้อนแรงเหลือกำลัง มันเหมือนกับเดวิดเพิ่งกลืนลาวาร้อน ๆ ลงไปไม่มีผิด เขาต้องควบคุมจังหวะการสั่นไหวของกล้ามเนื้อเพื่อควบคุมความร้อนนั้นทันที และมันได้ผล สีหน้าของเดวิดบิดเบี้ยวไปแวบเดียวก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

สาวเสิร์ฟที่นั่งอยู่บนตักมีความประหลาดใจไม่น้อยกับการที่สีหน้าของเดวิดไม่แสดงอาการผิดปกติอะไรออกมามากนัก เธอหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนมากกว่าเดิม “ก็ทำอยู่ไง นี่แหละงานของฉัน แถมวันนี้ยังโชคดีด้วย ได้นั่งอยู่เป็นเพื่อนกับคนรูปหล่อ”

“อ้อ! ฟลอยด์”

“หือ? หมายถึงอะไรค่ะ?” สาวสวยเอียงคอถามอย่างสงสัย

“ฉันชื่อฟลอยด์ และเธอเข้าใจไม่ผิด ฉันเพิ่งเข้าเมืองมาวันนี้เอง เธอนี่เดาเก่งเหมือนกันนะ”

“อ้อคุณฟลอยด์ เรียกฉันว่า ‘เรดธอร์น’ ก็ได้ ส่วนเรื่องที่ว่าคุณเป็นคนจากที่อื่น นั่นดูออกง่ายจะตาย การแต่งตัวก็ไม่เหมือนกันแล้ว แถม 2-3 วันมานี้มีคนหน้าใหม่เข้ามาหลายคนเลยทีเดียว แล้ววันนี้คุณก็ไม่ใช่คนแรงด้วย” เธอตอบออกมาพร้อมกับบิดตัวหันกลับไปรินเครื่องดื่มให้ตัวเองแล้วเดวิดอีกแก้ว เช่นเคย เธอดื่มเหล้าที่ร้อนแรงนั่นลงคอไปแบบทีเดียวหมดอีกครั้ง

เดวิดรับแก้วเหล้ามาถือไว้ ก่อนจะเริ่มเอ่ยถามเพื่อเก็บข้อมูลอย่างช้า ๆ “อืม? อย่างนั้นหรือ? แสดงว่าเธอก็คงจะงานยุ่งไม่น้อยเลยสิ มีคนหน้าใหม่ ๆ มาให้ทำความรู้จักเรื่อย ๆ แบบนี้” สายตาที่มองแก้วเหล้าในมือนั้นมีความลังเลเล็กน้อย เหล้านี่ร้อนแรงเกินไป และแทบจะสัมผัสไม่ได้ถึงรสชาติอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อคิดจะล้วงข้อมูลจากสาวเสิร์ฟคนนี้ เขาก็ได้แต่เลยตามเลยแล้ว

เป็นครั้งที่ 2 ที่เดวิดสัมผัสได้ถึงความร้อนลวกที่ไหลผ่านลำคอลงไป คราวนี้เขาเตรียมใจเอาไว้แล้ว มันทำให้ไม่ต้องสั่นไหวกล้ามเนื้อเพื่อช่วยบรรเทาความร้อนแรงนั่นเป็นพิเศษ ความร้อนแค่นี้ เดวิดทนได้!

แต่เขาก็ทำผิดพลาดอีกครั้ง ความร้อนที่เกิดขึ้นมากกว่าแก้วแรกเกือบ 2 เท่า และมันแผ่กระจายออกไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงกล่ำ ริมฝีปากต้องขบกันแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องครวญครางออกมา มันคงจะเป็นเรื่องน่าอายไม่น้อยแน่ ๆ ถ้าเกิดเหตุการณ์อย่างนั้นขึ้น

สายตาของสาวเสิร์ฟคนสวยเบิกกว้างมากขึ้นแล้ว เธอรู้ดีว่าผลของเหล้าแก้วที่ 2 นั้นเป็นอย่างไร ความร้อนแรงจะสะสมขึ้นเป็น 2 เท่า เหล้าซิมโฟนีนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ความร้อนแรงของมันจะเพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามจำนวนแก้วที่ดื่มลงไป คนธรรมดาไม่มีทางทนความร้อนแรงแบบนี้ได้แน่ ไม่ต้องพูดถึงดีกรีที่รุนแรงเป็นอย่างยิ่งเลย

ด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้น เรดธอร์นตัดสินใจตอบคำถามของเดวิดเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

“ก็ไม่ยุ่งมากนักหรอก ฉันชอบคนรูปหล่อใส ๆ เหมือนกับคุณนี่แหละ แต่พวกเขาคออ่อนกันมากเลย ดื่มเหล้าไปแก้วเดียวก็ล้มพับไปหมดแล้ว”

แล้วเธอก็ยักไหล่พร้อมกับรอยยิ้มหวาน เอื้อมมือมารับแก้วเปล่าไปจากมือของเขาอย่างว่องไว

เดวิดพยักหน้ารับรู้เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามต่อออกมาด้วยท่าทางปกติ “หือ? เหล้านี้แรงไม่น้อยอยู่เหมือนกันนะ คงจะโทษพวกเขาไม่ได้หรอก แต่จากที่เธอพูดมา แสดงว่ามีคนหน้าใหม่มาที่นี่เยอะอย่างนั้นเลยหรือ? มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน อาทิตย์นี้หรือว่าอาทิตย์ที่แล้ว?” เขาตะล่อมเข้าใกล้จุดหมายไปเรื่อย

จากการคำนวณของเดวิด ภารกิจนี้ถูกปล่อยออกมาพร้อมกับข้อมูลที่บอกว่าเป้าหมายปรากฏตัวอยู่ในบริเวณนี้ เขาต้องการคำยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง และพนักงานที่อยู่แถวนี้เป็นประจำอย่างเธอเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดี เดวิดตั้งใจจะค่อย ๆ ถามไปไม่ให้กระโตกกระตากนัก

แล้วดวงตาของเขาก็ต้องกระตุก สาวสวยคนนี้เพิ่งรินเจ้า ‘ซิมโฟนี่’ ให้อีกแก้ว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากจะคุยหรือตอบคำถามมากนัก ตั้งหน้าตั้งตาจะมอมลูกค้าให้เมาอย่างเดียวเลย

เดวิดลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจเสี่ยงดูสักตั้ง ในเมื่อเลือกเดินทางนี้แล้ว มันก็คงต้องไปให้สุด อันที่จริง เขายังไม่มีวิธีอื่นอยู่ในหัวเลยเหมือนกัน

หลังจากรับแก้วเหล้ามาจากมือของสาวสวย เดวิดก็ยกมันเทลงคอไปอย่างไม่รีรอ แม้ว่ามันจะร้อนแรงอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับไม่ไหว นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่ผิดพลาด เดวิดไม่รู้ว่าความร้อนของ ‘ซิมโฟนี’ นี้สะสมเพิ่มเป็นทวีคูณในร่างกาย หลังจากดื่มเข้าไป เขาต้องใช้เวลาจัดการกับความร้อนที่พุ่งกระจายจนดวงตาและใบหน้าแดงกล่ำ เหงื่อเริ่มไหลหยดออกมาเป็นเม็ด ๆ อยู่หลายนาทีเลยทีเดียว กว่าที่จะสงบความร้อนที่อาละวาดอยู่ทั่วร่างกายลงได้

แต่สมองของเดวิดมันร้อนจนเหมือนจะสุกไปแล้ว เขาเริ่มรู้สึกว่าความคิดของตัวเองไม่แจ่มใสเหมือนเดิม ลมหายใจที่ปล่อยออกมานั้นแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่นี่เป็นอาการที่ทำให้สาวสวยที่นั่งอยู่บนตักเบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะผ่านแก้วที่ 3 มาได้

ดวงตาคู่นั้นไม่มีความยั่วยวนเหลืออยู่อีกแล้ว เธอโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และไม่ได้เป็นการตอบคำถามของเดวิดเลยแม้แต่นิดเดียว “มีคนเพียง 5 คนเท่านั้นที่ดื่มซิมโฟนีลงไป 3 แก้วแล้วไม่สลบลงไปเพราะความร้อนแรงของมัน คุณเป็นคนหนึ่งในนั้น”

เสียงของเธอหยุดลงไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาต่อ “แล้วคุณรู้มัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเกิดมีคนดื่มได้ 5 แก้ว?”

เดวิดยังรู้สึกมึนงงกับความร้อนและฤทธิของแอลกอฮอล์อยู่ มันทำให้เขาถามออกไปอย่างอัตโนมัติ “เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”

“คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้ ทั้งคืน...” เสียงของเธอนั้นเปลี่ยนเป็นยั่วยวน และจงใจเป่าลมหายใจร้อน ๆ ใส่หูของเดวิดอย่างท้าทาย..