บทที่ 495 ลาภลอยมาเยือน? หลิวเสี่ยวหลิงถงถึงกับอึ้ง!

"อย่าไปหลงเชื่อพวกที่อ้างว่าเป็นวงในพวกนั้นเลย! พวกนั้นก็แค่พวกต้มตุ๋นที่กุเรื่องขึ้นมาเพื่อเรียกยอดวิวน่ะ!"

"ฉันทำงานอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ส่านซี ความจริงมันต่างจากที่พวกเขาลือกันโดยสิ้นเชิง"

"ผู้กำกับหลี่ยวนเคยเชิญอาจารย์หลิวมาเล่นบทซุนหงอคงจริง แต่ทั้งสองฝ่ายยังไม่เคยเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ"

"เมื่อไม่กี่วันก่อน หลินเฉียงกับอาจารย์หลิวมาออดิชั่นที่สถานี มีการประชันการแสดงในฉากเห้งเจียตัวจริงตัวปลอม"

"สุดท้ายหลินเฉียงแสดงได้ดีกว่าอาจารย์หลิว เขาจึงคว้าใจผู้กำกับไปได้"

"หลินเฉียงได้บทมาด้วยความสามารถของเขาเอง ไม่มีใครไปแย่งชามข้าวใครทั้งนั้น!"

ทันใดนั้น บัญชีที่อ้างว่าเป็น 'พนักงานสถานีส่านซี' ก็โพสต์ข้อความโต้กลับ ในตอนแรกไม่มีใครสนใจ แต่เมื่อบัญชีเวยป๋ออย่างเป็นทางการของสถานีโทรทัศน์ส่านซีมากดถูกใจข้อความนี้ มันจึงกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที

การที่หน่วยงานรัฐลงมามีส่วนร่วมน่าจะเพิ่มความน่าเชื่อถือได้มากกว่าพวก "เพื่อนสมัยเด็ก" หรือ "ลูกศิษย์นิรนาม" ทว่าชาวเน็ตจอมเกรี้ยวกราดกลับไม่ซื้อซ้ำยังด่าหนักกว่าเดิม

"ตลกชะมัด! หลินเฉียงแข่งกับอาจารย์หลิวในบทลิงแล้วชนะเนี่ยนะ? คิดว่าใครจะเชื่อเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้วะ?"

"ตอนนี้พวกคุณลงเรือลำเดียวกันแล้ว ลงทุนร่วมกัน ก็ต้องเข้าข้างกันสิ! อย่ามาแต่งเรื่องไร้สาระให้ขายหน้าเลย ชาวเน็ตเขาฉลาดพอ ไม่ได้ล้างสมองกันง่ายๆ หรอก!"

"ขอร้องล่ะ อย่ามาดูถูกสติปัญญาพวกเราเลย OK?"

"นี่คือมุกตลกที่ขำที่สุดที่ฉันเคยได้ยินในปีนี้!"

"จ้าง IO มาล้างมลทินเหรอ? จ้างมืออาชีพกว่านี้หน่อยสิ ทีมพีอาร์หลินเฉียงนี่ระดับต่ำตมขนาดนี้เลยเหรอ?"

"แน่จริงก็ปล่อยคลิปออกมาสิ! ให้พวกเราดูหน่อยว่าซุนหงอคงของหลินเฉียงมันจะเจ๋งขนาดไหน!"

ชาวเน็ตนับล้านต่างพากันเยาะเย้ยถากถาง

ปักกิ่ง อพาร์ตเมนต์ธรรมดาแห่งหนึ่ง

หลิวเสี่ยวหลิงถงเอนกายบนเก้าอี้โยก ใบหน้าเคร่งขรึมขณะมองสายฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง

"แม่งเอ๊ย! ฉันเป็นพรานล่าเหยี่ยวมาทั้งชีวิต ครั้งนี้กลับโดนนกกระจอกจิกตาจนบอด!"

พอนึกถึงตอนที่เขาแพ้หลินเฉียงอย่างหมดรูปในการออดิชั่น หลิวเสี่ยวหลิงถงก็ยิ่งเดือดดาล การพ่ายแพ้นั้นไม่น่าอายเท่าการแพ้ให้เด็กเมื่อวานซืนที่เขาดูแคลน แถมยังแพ้ในวิชาชีพที่เขาถือว่าเป็น "เบอร์หนึ่ง" ของโลก!

เขามีความมั่นใจในบทซุนหงอคงของตัวเองสูงมาก จนถึงขั้นเคยประกาศว่า "เมื่อไหร่ที่คนนึกถึงซุนหงอคง คนแรกที่เขาต้องคิดถึงคือฉัน!" ถ้าเขาแพ้เพราะอำนาจเงินเขาคงทำใจได้ แต่นี่เขาแพ้เพราะฝีมือจริงๆ มันยิ่งทำให้น่าเจ็บใจ

ปัง ปัง ปัง!

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะอารมณ์บูดของเขา หลิวเสี่ยวหลิงถงลุกขึ้นเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด พบว่าเป็น 'หลี่จิง' ผู้จัดการส่วนตัวของเขา

"อาหลิว นายได้เช็คเวยป๋อหรือยัง?" หลี่จิงถามโพล่งขึ้นมาทันทีที่ก้าวเข้าห้อง

"เวยป๋อ? ฉันจะเช็คไปทำไม?" เขาขมวดคิ้ว

ปกติเขาไม่ค่อยเล่นโซเชียล มีบัญชีเวยป๋อไว้แค่ประดับบารมีและรับงานโฆษณาเล็กๆ น้อยๆ โดยให้ลูกสาวเป็นคนดูแลจัดการให้

"เรื่องใหญ่แล้ว! นายต้องรีบดูเดี๋ยวนี้เลย!!" หลี่จิงคะยันคะยอ

หลิวเสี่ยวหลิงถงหยิบมือถือขึ้นมาเข้าแอปเวยป๋อ ทันทีที่หน้าจอโหลดเสร็จ เขาถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่

ที่แถบแจ้งเตือนด้านล่าง มันเต็มไปด้วยจุดสีแดงนับไม่ถ้วน!

คอมเมนต์เอย ข้อความส่วนตัวเอย ยอดผู้ติดตามใหม่เอย... ทุกอย่างขึ้นสถานะ 999+!!!

เขางงเป็นไก่ตาแตก เพราะปกติบัญชีของเขาเงียบเหงาราวกับป่าช้า แม้คนทั้งประเทศจะรู้จักชื่อ หลิวเสี่ยวหลิงถง แต่นั่นคือชื่อเสียงเก่าๆ ในฐานะนักแสดงอาวุโสซึ่งถ้าเทียบเรื่องกระแสและความนิยมในโลกโซเชียล เขาเทียบดาราระดับสามในยุคนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เขาเคยพยายามเปลี่ยนภาพลักษณ์ ไปเล่นบทอื่นแต่ก็แป้กทุกเรื่อง จนต้องกลับมาขายบุญเก่ากับบทซุนหงอคงเพื่อประทังชีวิต ยอดผู้ติดตามเวยป๋อของเขาเคยนิ่งอยู่ที่ 500,000 คนมานานแสนนาน แต่ตอนนี้มันพุ่งพรวดไปถึง 3 ล้านคน และยังเพิ่มขึ้นวินาทีละนับร้อย!

ยอดติดตามที่เพิ่มขึ้น หมายถึง "เงิน" ที่จะไหลตามมา!

หลิวเสี่ยวหลิงถงที่เคยเหยียดพวกเน็ตไอดอลว่าไร้สาระ เริ่มรู้สึกใจสั่นเมื่อเห็นลาภลอยก้อนใหญ่ขนาดนี้

ปกติเขาออกอีเวนต์ครั้งหนึ่งได้เงินแค่หมื่นกว่าหยวน รับโฆษณาเวยป๋อก็ได้แค่หลักร้อยหลักพัน รายได้ทั้งปีรวมกันไม่กี่แสนหยวน ซึ่งแทบไม่พอใช้ชีวิตในเมืองหลวงอย่างปักกิ่ง นี่คือเหตุผลที่เขายังอยู่ห้องพักธรรมดาๆ แม้จะอ้างว่าตัวเอง "ติดดิน" แต่ความจริงคือเขา "จน" ต่างหาก! ใครมีเงินจะไม่ยอมอยู่บ้านหรู ขับรถสปอร์ตล่ะ?

เขาไม่ได้รักศิลปะจนไม่สนเงินทองหรอก ตอนถ่ายไซอิ๋วเมื่อก่อนที่ทนลำบากได้เพราะหวังว่าวันหนึ่งจะดังและรวย เขาถึงขั้นแย่งบทพี่ชายตัวเองมาเพราะเห็นโอกาสในบทซุนหงอคงนี้เอง

ในโลกนี้ศิลปินที่รักศิลปะจริงๆ น่ะมี แต่นั่นไม่ใช่ หลิวเสี่ยวหลิงถง แน่นอน