บทที่ 460 ติดเทรนด์อีกครั้ง! หลินเฉียงกลายเป็นปรากฏการณ์ไปทั่วเอเชีย!

"อืม... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ..." อิชิฮาระ ซาโตมิ เม้มริมฝีปากล่างเบาๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น โยซึกิยูจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ที่รัก ขอบคุณนะที่เข้าใจ ว่าแต่ตอนนี้คุณอยู่ที่ชายหาดเหรอ? ดึกขนาดนี้แล้วรีบกลับบ้านเถอะนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

ติ๊ด!

อิชิฮาระไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กดวางสายทันที

...

วันรุ่งขึ้น

พายุสงบลงแล้ว แสงแดดสดใสสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

อิชิฮาระนอนกอดก่ายหลินเฉียงประดุจปลาหมึก หลินเฉียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นพลางเหลือบมองคราบสีแดงระเรื่อบนผ้าปูที่นอนแล้วตกอยู่ในภวังค์

อิชิฮาระหน้าแดงซ่าน รีบอธิบายตะกุกตะกัก "ความจริงแล้ว... ฉันกับโยซึกิยูเราไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ หรอกค่ะ"

จากนั้นอิชิฮาระก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ปรากฏว่าพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ฝ่ายโยซึกิยูย้ายไปอเมริกาตั้งนานแล้วจนขาดการติดต่อกันไปหลายปี เมื่อครอบครัวนั้นกลับมาญี่ปุ่น พ่อแม่จึงพยายามจับคู่ให้ ด้วยความที่อิชิฮาระทุ่มเทให้กับงานแสดงมาตลอดและเริ่มเห็นว่าอายุมากขึ้น เธอจึงลองคบหาดูใจกับเขา

ช่วงที่คบกันโยซึกิยูดูสุภาพเรียบร้อยมาก ทั้งคู่จึงตกลงจดทะเบียนสมรสกันเมื่อสามเดือนก่อนโดยมีพ่อแม่เป็นพยาน ทว่าด้วยตารางงานที่รัดตัว พวกเขาจึงยังไม่ได้จัดงานวิวาห์ และปัจจุบันยังแยกกันอยู่ ไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาอย่างเป็นทางการ!

เดิมทีพวกเขาวางแผนจะจัดงานแต่งหลังจากจบรายการนี้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เสือโคร่งตงเป่ยขึ้นเสียก่อน!

"ฉันไม่เคยนึกเลยว่าผู้ชายที่สาบานว่าจะรักและปกป้องฉันตลอดไป จะทิ้งฉันไว้กลางวงล้อมความตายแบบนั้น!"

"ครั้งนี้ฉันเห็นธาตุแท้ของเขาแล้ว ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ... ฉันจะหย่า!" อิชิฮาระกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

"หลินเฉียงคะ ถ้าคุณไม่รังเกียจที่ฉันเป็นแม่หม้าย... ฉันอยากอยู่กับคุณตลอดไป ฉันรู้ว่าคุณมีผู้หญิงคนอื่น และฉันจะไม่ไปรบกวนชีวิตพวกคุณ ฉันแค่ขอให้คุณแบ่งเวลามาหาฉันบ้าง แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ" เธอเอ่ยด้วยสายตาคาดหวัง

เธอรู้ดีว่าหลินเฉียงไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่หลังจากผ่านค่ำคืนที่ดื่มด่ำมาด้วยกัน เธอถูกเสน่ห์อันเหลือร้ายของหลินเฉียงสยบจนอยู่หมัด! ความรู้สึกที่โหยหานั้นมันยากจะลืมเลือนจริงๆ

"ตราบใดที่คุณไม่หักหลังผม ผมก็จะไม่มีวันทิ้งคุณครับ" หลินเฉียงกระซิบคำมั่นสัญญาอย่างลึกซึ้ง

ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนถึงเที่ยง ก่อนที่หลินเฉียงจะขอตัวลากลับ แม้ทริปงานจะจบลง แต่หลินเฉียงยังไม่คิดจะกลับจีนทันที เขาตั้งใจจะพาสาวๆ เที่ยวพักผ่อนในญี่ปุ่นต่อจริงๆ เสียที

"เดี๋ยวฉันไปส่งคุณที่ถนนนะคะ" อิชิฮาระยิ้มหวาน

ทว่าพอเดินมาถึงริมถนน รถคันหนึ่งก็เบรกเสียงดังสนั่นตรงหน้าพวกเขา โยซึกิยูลงมาจากเบาะหลังด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"คุณมาทำอะไรที่นี่?" อิชิฮาระถามด้วยความไม่พอใจ

"ผมได้ยินจากคุณพ่อคุณแม่ว่าคุณน่าจะอยู่ที่นี่เลยตามมา" โยซึกิยูหันไปมองหลินเฉียงแล้วถามอย่างหาเรื่อง "แล้วหมอนี่มาทำอะไรที่บ้านคุณ?"

"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ!" อิชิฮาระตอบกลับอย่างเย็นชา

โยซึกิยูชะงักไป รีบเปลี่ยนท่าทีนึกถึงความผิดที่ตัวเองทิ้งเมียวีรบุรุษเมื่อวาน "ที่รัก คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

"คุณหลิน ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยภรรยาผมไว้เมื่อวาน! ถ้าไม่รังเกียจ คืนนี้ผมขอจองห้องวีไอพีที่โรงแรมห้าดาวเลี้ยงมื้อค่ำเพื่อเป็นการตอบแทนนะครับ" โยซึกิยูรีบปั้นหน้าสุภาพหวังจะกู้คะแนนคืนจากเมีย

หลินเฉียงส่ายหัว: "ไม่เป็นไรครับ ซาโตมิขอบคุณผม 'เรียบร้อย' แล้ว"

"ขอบคุณแล้ว?" โยซึกิยูทวนคำอย่างงงๆ แต่ก็สรุปเอาเองว่าอิชิฮาระคงเลี้ยงข้าวขอบคุณหลินเฉียงไปแล้วเมื่อวาน เขาหารู้ไม่ว่า "ขอบคุณ" ของหลินเฉียงนั้นหมายถึงอะไร!

"คืนนี้ช่วยนัดคุณพ่อคุณแม่ของคุณมาด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุย" อิชิฮาระสั่งเสียงเฉียบขาด

"ได้จ้ะ" โยซึกิยูดีใจ นึกว่าเมียจะคุยเรื่องงานแต่ง แต่หลินเฉียงรู้ดีว่าเธอกำลังจะไปเคลียร์เรื่องหย่า!

"ผมไปก่อนนะ" หลินเฉียงเอ่ยลา

"หลินซัง คุณไม่มีรถใช่ไหม? ให้ผมไปส่งไหมครับ?" โยซึกิยูเสนอตัวหวังทำคะแนนต่อหน้าเมีย

"เอาสิครับ" หลินเฉียงไม่ปฏิเสธ

ครู่ต่อมา หลินเฉียงกลับถึงโรงแรม

ในห้องนั้น หยางมี่และพวกสาวๆ กำลังคุยกันอย่างตื่นเต้นเรื่องแผนการเที่ยวต่อ ส่วนเรื่องที่หลินเฉียงหายไปทั้งคืน ทุกคนต่างรู้คำตอบดีแต่ก็ไม่มีใครพูดถึง

"พี่เฉียง ได้ตามข่าวบ้างไหมคะ? ตอนนี้ชื่อพี่ติดเทรนด์อันดับหนึ่งไปทั่วเอเชียเลยนะ!" ไป๋ลู่โพล่งขึ้น

หลินเฉียงเปิดเวยป๋อดูและพบว่ากระแส "อู๋ซงตีเสือ" ในชีวิตจริงนั้นถล่มทลายกว่าที่คิด

"ว้าว! อู๋ซงตัวจริงในยุคปัจจุบัน! เหลือเชื่อที่สุด!!"

"บ้าคลั่งมาก! มิน่าล่ะหลินเฉียงถึงมีข่าวกับดาราสาวไม่ซ้ำหน้าในทุกเรื่องที่ถ่าย พรสวรรค์เขาของจริง!"

"อัดเสือโคร่งตงเป่ยจนมันร้องเอ๋ง... ถ้าเขาไปชกมวยที่อเมริกา ใครจะหยุดเขาได้?"

"ญี่ปุ่น VS จีน? ไม่ต้องเทียบให้เสียเวลาเลย ดูไอ้โยซึกิยูที่วิ่งหนีเมียสิ น่าขายหน้าชะมัด!"

"ดูสายตาที่อิชิฮาระมองหลินเฉียงสิ แทบจะละลายลงไปกองกับพื้น! พนันได้เลยว่าไม่เกิน 7 วัน เธอโดนสยบแน่นอน!"

หลินเฉียงยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจว่า ไม่ต้องรอถึง 7 วันหรอกครับ เพราะเมื่อคืนจบไปหลายยกแล้ว