บทที่449 ด้วยคะแนนโหวตที่ท่วมท้นหลินเฉียงกำลังจะแพ้พ่าย?

"โอ้?งั้นเชียวเหรอ?"วาตานาเบะคุมะถามอย่างรู้เชิง

"ผมเคยเป็นตัวหลักของทีมมัธยมปลายในอเมริกาและหลังจากกลับมาญี่ปุ่นผมยังเคยเล่นในลีกอาชีพในประเทศอยู่หนึ่งปีบาสเกตบอลเป็นงานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดของผมและผมซ้อมชู้ตทุกวันมาหลายปีแล้วครับ"โยซึกิยูเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

วาตานาเบะคุมะจึงหันมามองหลินเฉียง:"หลินซังแล้วคุณล่ะครับ?คุณเคยมีประสบการณ์ในทีมโรงเรียนหรือลีกอาชีพบ้างไหม?"

"ผมก็แค่คนรักบาสเกตบอลสมัครเล่นธรรมดาๆครับและผมไม่ได้แตะลูกบาสมาสองปีแล้ว"หลินเฉียงกล่าวอย่างสบายๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้นแฟนคลับที่เคยเชียร์หลินเฉียงต่างก็รู้สึกผิดหวังทันทีทุกคนตอนแรกคิดว่าหลินเฉียงที่ตัวสูงกว่าโยซึกิยูคงไม่มีปัญหาในการถล่มเขาแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะตรงกันข้าม!คนหนึ่งเคยเล่นทีมโรงเรียนเล่นลีกอาชีพและซ้อมทุกวันส่วนอีกคนไม่ได้แตะลูกบาสมาสองปีเขาจะเอาอะไรไปสู้?!

"ก็นั่นน่ะสิบาสเกตบอลมันต้องซ้อมทุกวันถึงจะรักษาความแม่นได้ต่อให้เป็นเทพเจ้าบาสแต่ถ้าทิ้งไปนานขนาดนั้นฝีมือคงตกฮวบ!"

"ฮ่าๆหลินซังคุณถ่อมตัวเกินไปแล้วบาสเกตบอลเป็นกีฬาของคนตัวสูงและความสูงของคุณก็เป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญมาก!"

วาตานาเบะคุมะพยายามปั่นกระแสให้หลินเฉียงดูไม่แย่เกินไปไม่ใช่ว่าเขาหวังดีแต่เขารู้ว่าถ้าทำหลินเฉียงดูอ่อนเกินไปชัยชนะของโยซึกิยูก็จะไร้ความหมาย

"ต่อไปเราจะย้ายไปที่ขั้นตอนการโหวตทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าเว็บไซต์WWW...แล้วเลือกข้างได้เลย!"

"หลังจากจบกิจกรรมเราจะเริ่มจับฉลากรางวัลใหญ่100ล้านเยน!"

ประมาณสิบนาทีต่อมาการโหวตก็สิ้นสุดลงหลินเฉียงได้รับคะแนนโหวตประมาณ110,000คะแนนในขณะที่ตัวเลขของโยซึกิยูน่าตกใจมากเขามีผู้สนับสนุนถึง2.35ล้านคน!หลินเฉียงไม่ประหลาดใจเลยแม้ในแง่ความนิยมเขาจะถล่มโยซึกิยูขาดลอยแต่การดวลครั้งนี้มีเงินรางวัล100ล้านเยนเป็นเดิมพันถ้าใครชนะผู้โชคดี100คนจากฝั่งนั้นจะได้คนละ1ล้านเยน!คนญี่ปุ่นเกลียดโยซึกิยูแต่ไม่มีใครเกลียดเงิน!

“กติกาง่ายๆครองบอลตัดสินด้วยการชู้ตจุดโทษจากนั้นดวลกันที่11แต้มใครทำแต้มได้จะได้บุกต่อเนื่องจนกว่าจะพลาด”

วาตานาเบะคุมะอธิบายกติกาจบเจ้าหน้าที่ก็นำแป้นบาสออกมาและมีผู้ตัดสินมืออาชีพสองคนเข้ามาคุมเกม

"หลินซังคุณชู้ตจุดโทษก่อนเลยครับ"โยซึกิยูแสร้งทำเป็นใจกว้างผายมือให้

"ตกลงผมก่อนก็ได้"หลินเฉียงไม่อยากเสียเวลากับรายละเอียดเล็กน้อยเขาหยิบลูกบาสเดินไปที่เส้นจุดโทษ

วูบ!

ลูกบาสถูกปล่อยออกไปวาดส่วนโค้งที่สวยงาม...ท่วงท่าของหลินเฉียงเท่มากประดุจโคบี้ไบรอันต์...แต่มันแฝงไปด้วยจิตวิญญาณแมมบ้าขนานแท้—*ปึ้ก!*ไม่ลง!

ต่อมาคือโยซึกิยูหมอนี่ไม่ได้โม้เขามีพื้นฐานที่ดีจริงๆท่าชู้ตของเขาเป็นแบบมาตรฐานNBAปัจจุบันส่วนโค้งสูงและนิ่งมาก...*สวบ!*ลูกบาสลงห่วงอย่างสวยงาม!

*แปะๆๆ!*เสียงปรบมือดังสนั่น

"ปรี๊ด!ปรี๊ด!"

ผู้ตัดสินให้สัญญาณเริ่มเกมโยซึกิยูหยิบลูกบาสเดินไปที่เส้นสามแต้มขณะที่หลินเฉียงยืนประจันหน้าเพื่อตั้งรับบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะหยางมี่และสาวๆพวกเธอรู้ดีว่าบาสไม่ใช่ทางของเขาและลูกจุดโทษเมื่อกี้ก็ทำเอาใจฝ่อไปตามๆกัน

"พี่เฉียงคงไม่โดนทำแต้มฝ่ายเดียวใช่ไหมคะ?"ไป๋ลู่เริ่มกังวล

ในการดวลเริ่มขึ้นแล้วโยซึกิยูเลี้ยงลูกโยกไปมาเขาพยายามใช้ท่าครอสโอเวอร์แบบไอเวอร์สันที่ทั้งกว้างและรวดเร็วคนธรรมดาทั่วไปคงโดนโยกจนหัวหมุนไปแล้วแต่หลินเฉียงยังคงยืนนิ่งในตำแหน่งตั้งรับที่สมบูรณ์แบบ

"ปฏิกิริยาเขาไวขนาดนี้เลยเหรอ?ไม่เหมือนคนไม่ได้เล่นมาสองปีเลย!"โยซึกิยูประหลาดใจแต่ไม่ลดละเขาเลี้ยงลูกเปลี่ยนทิศทางรัวๆหลินเฉียงมองคู่ต่อสู้ที่ทำท่าแฟนซีโชว์สเต็ปแต่ก้าวข้ามเขาไม่ได้สักทีจนรู้สึกขำความจริงเขาสามารถขโมยบอลได้ง่ายๆด้วยความไวระดับเขาแต่เขาเปลี่ยนใจ...

หลินเฉียงแสร้งทำเป็นเสียจังหวะป้องกันโยซึกิยูเห็นช่องโหว่จึงรีบเร่งเครื่องบุกเข้าใต้แป้นเขากระโดดสูงเตรียมท่าสแลมดังค์เพื่อจุดระเบิดเสียงเชียร์ทว่าจังหวะที่เขาลอยตัวหลินเฉียงที่ดูเหมือนจะตามไม่ทันกลับพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

หลินเฉียงกระโดดขึ้นฟ้าฟาดฝ่ามือที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าลงบนลูกบาสในมือโยซึกิยู!

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่นลูกบาสถูกหลินเฉียงตบประดุจลูกวอลเลย์บอลพุ่งกระเด็นขึ้นไปบนอัฒจันทร์ไกลกว่าสิบเมตร!โยซึกิยูที่ไม่ทันตั้งตัวกับแรงปะทะมหาศาลเสียสมดุลและร่วงลงพื้นอย่างหมดสภาพ!