บทที่ 430 ชิบะ ชินอิจิ ท้าสู้จริง!
บทที่ 430 ชิบะ ชินอิจิ ท้าสู้จริง!
“จริงเหรอคะ?” หลิวเทาถามอย่างประหลาดใจ
“จริงที่สุด! สายตาพี่เฉียงเมื่อกี้ แทบจะทำให้ฉันนึกว่าพี่ตายไปจริงๆ เลยนะเทาเทา!” ถังเยี่ยนสำทับด้วยสีหน้าจริงจัง
เมื่อเห็นบทสนทนาเริ่มออกทะเล หลิวเทาจึงเกิดความสงสัยใคร่รู้ เธอเดินไปหาตากล้องเพื่อขอเปิดดูฟุตเทจที่เพิ่งถ่ายเสร็จไปเมื่อครู่
หลังจากได้เห็นภาพในจอมอนิเตอร์ หลิวเทาก็ถึงกับน้ำตาคลอเบ้าทันที ในฐานะนักแสดง เธอรู้ดีว่า ‘แววตา’ คือสิ่งที่แสดงออกได้ยากและซับซ้อนที่สุด หากต้องการแสดงความเศร้า คุณต้องดึงเอาเรื่องราวที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตออกมา เพื่อให้ดวงตามีประกายแห่งความรู้สึก
แต่สายตาที่หลินเฉียงมอบให้เธอนั้น มันไม่ใช่แค่การแสดง... แต่มันดูเป็นธรรมชาติอย่างที่สุด! ความรักที่ปู้จิงอวิ๋นมีต่อข่งฉือนั้นทั้งดุดัน ลึกซึ้ง และสิ้นหวัง ซึ่งแววตาที่หลินเฉียงส่งออกมานั้น พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อเธอมากแค่ไหน
“สามีคะ...” หลิวเทาเดินเข้าไปหาหลินเฉียงแล้วเรียกเบาๆ
“มีอะไรครับ?” หลินเฉียงหันมาเห็นขอบตาที่แดงก่ำของเธอ
“เปล่าค่ะ... แค่อยากถามอะไรหน่อย” หลิวเทาสูดลมหายใจลึก “ตอนที่แสดงเมื่อกี้ คุณกำลังคิดถึงตัวละครข่งฉือ หรือคิดถึงฉัน... หรือว่าคิดถึงผู้หญิงคนอื่นกันแน่คะ?”
แม้เธอจะเดาว่าหลินเฉียงแค่เป็นตัวของตัวเอง แต่มันก็เป็นเพียงการคาดเดา หลิวเทาเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก เธอไม่เคยคิดจะแข่งกับผู้หญิงคนไหนของเขา แต่เธอก็หวังลึกๆ ว่าจะมีที่ว่างพิเศษในหัวใจของหลินเฉียง
“แน่นอนว่าต้องคิดถึงคุณสิครับ!” หลินเฉียงเข้าใจความหมายนั้นทันที เขากุมมือเธอไว้แน่นแล้วตอบอย่างหนักแน่น
หลิวเทารู้สึกตื้นตันจนแทบจะโผเข้ากอดเขาถ้าไม่ติดว่ามีคนอยู่เยอะ
“ที่รัก... ที่คุณเคยบอกว่าอยากได้ ‘กระต่ายเจ้าเล่ห์’ ...” หลิวเทากำลังจะกระซิบความนัยบางอย่าง ทว่าเร่อปา ถังเยี่ยน และไป๋ลู่ กลับแอบยื่นหูเข้ามาฟังใกล้ๆ
“ทำอะไรกันคะเนี่ย!” หลิวเทาหน้าแดงซ่าน
“พี่เทา พูดต่อเลยค่ะ ทำเหมือนพวกเราไม่มีตัวตนก็ได้!” ไป๋ลู่ยิ้มร่า
ถังเยี่ยนหัวเราะคิกคัก “เทาเทา จะอายทำไม เรื่องที่เธอจะพูดน่ะ เร่อปาเคยทำมาหมดแล้ว!”
เร่อปาถลึงตาใส่ “พี่ถัง อย่าลากหนูไปเกี่ยวสิคะ!”
มีเพียงไป๋ลู่คนเดียวที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก “พูดเรื่องอะไรกันคะ? กระต่ายอะไรนะ?”
อีกด้านหนึ่ง
ในขณะที่กลุ่มของหลินเฉียงกำลังครื้นเครง ชิบะ ชินอิจิ ก็เดินไปหาหลิวเหว่ยเฉียง
“คุณว่าไงนะ? คุณอยากจะ ‘สู้จริง’ ในฉากต่อจากนี้เหรอ?” หลิวเหว่ยเฉียงถามอย่างแปลกใจ
“การสู้จริงจะช่วยขับเน้นบารมีของสงป้าออกมาได้ดีที่สุด! พอบวกกับสเปเชียลเอฟเฟกต์ในภายหลัง มันจะสมบูรณ์แบบมาก!” ชิบะอธิบาย
หลิวเหว่ยเฉียงเป็นคนเขี้ยวลากดิน มีหรือจะดูไม่ออกว่าชิบะกำลังหาทางแก้แค้นหลินเฉียงหลังจากโดนข่มในบทพูด! แต่ครั้งนี้ชิบะกำลังหาที่ตายชัดๆ หลินเฉียงเคยสยบเจิ้นจื่อตันในจุดเดือดและยังเคยคว่ำคนสิบคนในงานประกาศรางวัลเฟยเทียนมาแล้ว!
ท้าสู้จริงกับเขาเนี่ยนะ?
สมองกลับหรือเปล่า?
“ชิบะคนนี้คงคิดว่าสายดำดั้ง 6 คาราเต้อะไรนั่นมันไร้เทียมทานสินะ? วิชาพวกนั้นก็แตกแขนงมาจากเส้าหลินบ้านเราทั้งนั้นแหละ!” หลิวเหว่ยเฉียงนึกดูแคลนในใจ ยิ่งจำคำพูดดูถูกของชิบะได้ เขาก็ยิ่งอยากเห็นหลินเฉียงสั่งสอนหมอนี่ให้เข็ด!
“ตกลง ผมอนุญาตให้สู้จริง แต่ต้องถามความสมัครใจของประธานหลินก่อน”
“เขาคงไม่ขี้ขลาดจนไม่กล้ารับคำท้าหรอกมั้ง?” ชิบะเหยียดยิ้ม
เมื่อหลิวเหว่ยเฉียงไปแจ้งเรื่องนี้ หลินเฉียงย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
พริบตาเดียว ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วกองถ่าย
“อะไรนะ? ชิบะท้าประธานหลินสู้จริง?”
“หมอนั่นบ้าไปแล้วเหรอ? อยากหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ”
“นึกว่าอัดฟางจงซินได้แล้วจะเก่งที่สุดในโลกหรือไง?”
“เตรียมดูชิบะร้องไห้ได้เลย!”
ทีมงานพากันหัวเราะเยาะ พลางส่งสายตาเวทนาไปที่ชิบะ จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ แต่ด้วยความมั่นใจในวิชาคาราเต้ เขาจึงไม่ได้สนใจอะไร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา การถ่ายทำเริ่มขึ้น
“เจ้ายังฝึกฝ่ามือขจัดเมฆาไม่สำเร็จแม้แต่ท่าเดียว! วันนี้ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าไปสบายเร็วขึ้นหน่อยก็แล้วกัน!” เสียงของสงป้าดังกัมปนาท
หลินเฉียงในบทปู้จิงอวิ๋นยืนห่างออกไปสิบเมตร แววตาคมกริบ ออร่ารอบตัวดูน่าเกรงขาม
“หึ!” หลินเฉียงคำรามพร้อมวาดฝ่ามือซัดออกไป
ตูม!
ทันใดนั้น โลงศพไม้ที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าพุ่งเข้าใส่ชิบะ!
ตามคิวที่วางไว้ ทีมพร็อพจะใช้สลิงดึงโลงศพให้ลอยไปหยุดตรงหน้าชิบะ เพื่อให้ชิบะใช้ ‘พลังปราณ’ ซัดกลับมา แต่ทว่า... ไม่รู้ว่าเป็นความผิดพลาดของทีมงานหรือพลังกดดันบางอย่าง โลงศพนั้นพุ่งมาด้วยความเร็วสูงและไม่หยุดนิ่งเมื่อถึงตัวชิบะ!
ปัง!
ชิบะที่มัวแต่คิดแผนจะแกล้งหลินเฉียงหลบไม่พ้น เขาโดนโลงศพกระแทกเข้าอย่างจังจนร่างกระเด็นไปกองกับพื้นและสลบเหมือดไปในทันที!