บทที่ 325 สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง ขัดขืนเพิ่มโทษทวีคูณ!
บทที่ 325 สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง ขัดขืนเพิ่มโทษทวีคูณ!
“แม่คะ ดูแขนหนูสิ!” เมื่อเห็นท่าทางไม่ค่อยเชื่อของหลิวเสี่ยวลี่ หลิวอี้เฟยก็รีบถลกแขนเสื้อขึ้นทันที
หลิวเสี่ยวลี่ลองเอื้อมมือไปสัมผัส และดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
แขนของหลิวอี้เฟยเรียบเนียนดุจหยกขาว ผิวพรรณผุดผ่องราวกับน้ำนมที่จับตัวเป็นก้อน ทั้งละเอียดอ่อนและไร้ที่ติราวกับเครื่องเคลือบชั้นดี!
“ฮิฮิ รอแป๊บนะแม่ หนูขอล้างหน้าก่อน” หลิวอี้เฟยหัวเราะคิกคักพลางรีบใช้โทนเนอร์เช็ดเครื่องสำอางบางๆ ออกอย่างรวดเร็ว
หลิวเสี่ยวลี่พิจารณาลูกสาวอย่างใกล้ชิดและพบว่า ตอนนี้หลิวอี้เฟยมีดวงตาที่เป็นประกาย ฟันขาวสะอาด ใบหน้าสดใสราวกับดอกท้อที่กำลังเบ่งบาน ช่างงดงามจนแทบหยุดหายใจ!
คุณต้องรู้นะว่า เหล่านางเอกสาวสวยที่เห็นในทีวีนั้น ออร่าที่เจิดจรัสล้วนเกิดจากการแต่งหน้าและฟิลเตอร์ในขั้นตอนการตัดต่อทั้งสิ้น ในความเป็นจริง ดาราสาวหลายคนตอนหน้าสดก็ไม่ได้ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปเลย!
แต่ตอนนี้ หลิวอี้เฟยแม้จะหน้าสดก็ยังดูงดงามเหนือคำบรรยาย ให้ผลลัพธ์ที่ดียิ่งกว่าการแต่งหน้าบวกฟิลเตอร์เสียอีก! ไม่สิ ผลลัพธ์มันเกินจริงไปกว่านั้นมาก!
ผิวของเธอไร้ร่องรอยด่างดำ ใบหน้าเนียนละเอียดราวกับชิ้นหยก ผิวพรรณแบบนี้คือความฝันของผู้หญิงทุกคนไม่ใช่หรือไง?
“แม่คะ ทีนี้เชื่อหนูหรือยัง?” หลิวอี้เฟยทำปากยื่น
หลิวเสี่ยวลี่พยักหน้าช้าๆ สายตาของเธอจดจ้องไปที่ยารักษาความเยาว์ในมือ
ปีนี้เธออายุ 46 ปีแล้ว ถึงแม้จะดูแลตัวเองดีแค่ไหน แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอร่วงโรยไปตามกาลเวลาเมื่อเทียบกับสมัยสาวๆ โดยเฉพาะผิวรอบดวงตา ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นริ้วรอยจางๆ ที่หางตา!
หลิวเสี่ยวลี่กลัวความแก่ แต่เธอก็ต้องยอมรับมัน เพราะมันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญ แต่ตอนนี้ ยารักษาความเยาว์นี้ดูเหมือนจะทำให้เธอกลับมาดูสาวขึ้นได้จริงๆ งั้นเหรอ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวเสี่ยวลี่จึงพิจารณายาเม็ดนั้นอย่างละเอียด หัวใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เธอลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลืนยารักษาความเยาว์ลงไปในอึกเดียว
ไม่นานนัก เธอก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกเดียวกับที่หลิวอี้เฟยเจอ หลิวอี้เฟยยิ้มหวานและรีบยกกระจกมาให้แม่อย่างรู้ใจ
หลิวเสี่ยวลี่จ้องมองตัวเองในกระจก รอยตีนกาหายไป ผิวพรรณกลับมาเต่งตึงอย่างเหลือเชื่อ ถึงแม้บุคลิกโดยรวมจะยังดูเป็นผู้ใหญ่ แต่รูปลักษณ์ภายนอกกลับดูเยาว์วัยอย่างน่าอัศจรรย์!
“แม่คะ ตอนนี้แม่ดูเหมือนอายุประมาณยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปดเองนะเนี่ย จริงไหมคะ?” หลิวอี้เฟยเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม
“อืม...” หลิวเสี่ยวลี่พยักหน้า
หลิวอี้เฟยอุทานอย่างตื่นเต้น “งั้นแม่ก็ดูเด็กลงไปเกือบยี่สิบปีเลยสิคะ!”
“ฟู่ว...” หลิวเสี่ยวลี่ถอนหายใจยาว ยารักษาความเยาว์นี้คือของขวัญปีใหม่ที่น่าเซอร์ไพรส์ที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับมาจริงๆ!
แต่ก็นั่นแหละ ทำไมหลินเฉียงถึงมอบของล้ำค่าขนาดนี้ให้เธอ แทนที่จะเก็บไว้ให้ผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขา?
“แม่คะ หนูว่าแม่ดูจะมีอคติกับหลินเฉียงเกินไปนะ ครั้งนี้เขาให้ของขวัญแม่ด้วยความเต็มใจ แม่ควรจะขอบคุณเขาให้ดีนะคะ” หลิวอี้เฟยรีบสำทับ
“จ้ะ แม่ควรจะขอบคุณเขาจริงๆ นั่นแหละ” หลิวเสี่ยวลี่พยักหน้าเห็นด้วย
เดิมทีเธอตั้งใจจะไปขอบคุณด้วยตัวเองในครั้งหน้าที่พบกัน แต่หลิวอี้เฟยก็คะยั้นคะยอไม่เลิก หลิวเสี่ยวลี่จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องโทรหาหลินเฉียง
ปลายสายรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
“พี่เสี่ยวลี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงของหลินเฉียงดังขึ้น
เมื่อไม่ได้ยินคำว่า “คุณน้า” หลิวเสี่ยวลี่ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก: “ฉันทานยารักษาความเยาว์ที่คุณให้มาแล้วนะคะ มันได้ผลดีมากจริงๆ ขอบคุณมากนะคะ! นี่คือของขวัญปีใหม่ที่มีค่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้รับเลยล่ะ!”
“ผมดีใจที่คุณชอบนะครับ” เสียงที่ราบเรียบของหลินเฉียงตอบกลับมา
หลิวเสี่ยวลี่นิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี: “สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าด้วยนะคะ”
หลินเฉียงหัวเราะหึๆ: “ฮิฮิ สุขสันต์วันปีใหม่เช่นกันครับ”
ทั้งคู่เงียบไปอึดใจหนึ่ง
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลิวเสี่ยวลี่ก็พูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอวางสายก่อนนะ”
หลินเฉียง: “ครับผม”
หลังจากวางสาย หลินเฉียงก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
บนโต๊ะอาหารในตอนนี้ หยางมี่, เกาหยวนหยวน, ถังเยียน, เร่อปา และหลิวซือซือผู้หญิงห้าคน สิบดวงตาต่างพากันจ้องเขม็งมาที่หลินเฉียงเป็นจุดเดียว!
ในนาทีนี้ แม้บนโต๊ะจะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศ แต่ทุกคนกลับเมินเฉย ความสนใจทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่หลินเฉียงคนเดียวเท่านั้น
“ที่รัก เกิดอะไรขึ้นคะ? อธิบายมาให้ชัดเจนเลยนะ” หยางมี่ถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง
ผู้หญิงทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเคยทานยารักษาความเยาว์มาแล้ว และรู้ซึ้งถึงสรรพคุณของมันเป็นอย่างดี พวกเขารู้ดีว่าหลินเฉียงไม่มีทางมอบยาวิเศษแบบนี้ให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้า
นอกจากคนๆ นั้นจะเป็นผู้หญิงของเขา!
และตอนนี้ หลินเฉียงกลับมอบยารักษาความเยาว์ให้หลิวเสี่ยวลี่! เป็นไปได้สูงว่าหลิวอี้เฟยเองก็น่าจะได้ไปเหมือนกัน!
“เอ่อ... ก็ช่วงปีใหม่น่ะครับ ผมก็เลยให้ของขวัญปีใหม่พวกเขาไปเฉยๆ” หลินเฉียงพยายามอธิบายอย่างใจเย็นเพื่อกู้สถานการณ์
ถังเยียนจ้องเขม็ง: “แค่ที่พูดมาเนี่ยนะ?”
หลินเฉียงยิ้มบางๆ: “แล้วพี่คิดว่าจะมีอะไรมากกว่านี้ล่ะครับ?”
หลิวซือซือพูดอย่างนึกสนุกว่า “สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง ขัดขืนเพิ่มโทษทวีคูณนะจ๊ะที่รัก! คุณไม่ได้ไปหา ‘น้องสาว’ เพิ่มให้พวกเราอีกสองคนใช่ไหมคะ?”
เกาหยวนหยวนช่วยเสริมว่า “ที่รัก คุณตาถึงจริงๆ นะ! หลิวเสี่ยวลี่น่ะมีชื่อเสียงมากในแวดวงการลงทุนเลยล่ะ!”
“ทุกวันนี้มีแต่คนลือกันว่า เฉินจินเฟยยอมดันหลิวอี้เฟยขนาดนี้เพราะแอบเลี้ยงหลิวเสี่ยวลี่ไว้เป็นเมียน้อย”
“แต่ใครจะรู้ ความสำเร็จของเฉินจินเฟยอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็มาจากมันสมองของหลิวเสี่ยวลี่นี่แหละ”
“ไหวพริบการลงทุนของผู้หญิงคนนี้ แม้แต่ฉันยังต้องยอมรับเลย”
คำพูดนี้ทำเอาหลินเฉียงประหลาดใจ เขาเคยคิดมาตลอดว่าหลิวเสี่ยวลี่เป็นพวกฉลาดแกมโกงที่คอยเชิดเฉินจินเฟยอยู่เบื้องหลัง นึกไม่ถึงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่คิด?
แต่พอมาลองไตร่ตรองดูมันก็สมเหตุสมผล เฉินจินเฟยไม่ใช่พวกนักรบผู้ใสซื่อที่ไหน เขาตามจีบเธอมาตั้งหลายปีแต่ไม่สำเร็จ ทว่ากลับยอมทุ่มเงินมหาศาลดันหลิวอี้เฟย ถ้าสิ่งที่เกาหยวนหยวนพูดเป็นความจริง ทุกอย่างก็ลงตัว!
“พี่หยวนหยวน พี่ไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหนเหรอครับ?” หลินเฉียงถามด้วยความสนใจ
“ฮิฮิ ความจริงมันก็ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกค่ะ คนในวงการลงทุนระดับสูงเขารู้กันเกือบหมดแหละ” เกาหยวนหยวนยิ้ม
ทุกคนต่างมีสังคมของตัวเอง สาเหตุที่หลินเฉียง หยางมี่ และคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะพวกเขาฐานะไม่ถึง แต่เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในวงการนี้
เกาหยวนหยวนรับช่วงต่อบริษัทลงทุนที่หลินเฉียงมอบให้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน และเธอก็บริหารมันจนประสบความสำเร็จอย่างมาก ตอนนี้เธอเริ่มมีชื่อเสียงในวงการนักลงทุนของเซี่ยงไฮ้บ้างแล้ว นั่นคือเหตุผลที่เธอรู้เรื่องนี้
ในตอนนี้ เกาหยวนหยวนกำลังค่อยๆ สลัดภาพลักษณ์นักแสดงออกไป และเตรียมตัวที่จะเป็น 'นายทุน' อย่างเต็มตัว
“หยวนหยวน อย่าเพิ่งขัดสิ! กลับมาเรื่องเดิมของเราก่อน” ถังเยียนรีบดึงบรรยากาศกลับมา
หลินเฉียงถึงกับพูดไม่ออก เขาคิดว่าจะเนียนผ่านไปได้แล้วเชียว แต่ถังเยียนยังคงจิกไม่ปล่อย ผู้หญิงคนนี้... คืนนี้เขาต้อง 'สั่งสอน' เธอให้หนักเสียหน่อยแล้ว!
“ความจริงมันก็ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้นะครับ ผมกับพวกเขา...” ในขณะที่หลินเฉียงกำลังจะเปิดปากสารภาพ จู่ๆ เร่อปาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ