บทที่ 290 กวาดล้างหมู่บ้านตระกูลไป๋! 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์!

"มันยังไม่ตายเหรอ?"

ทหารตระกูลไป๋เบิกตาค้าง ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก!

"แกน่ะแหละที่ต้องตาย!"

หลินเฉียงแค่นยิ้ม ล็อกเป้าไปที่ทหารคนที่ยิงจรวดใส่เขา แล้วเหวี่ยงประตูเหล็กในมือออกไปราวกับขว้างแผ่นแป้ง

ประตูเหล็กฉีกกระชากอากาศ ส่งเสียงหวีดร้องแหลมคมบาดหู

ตูม!

ร่างของชายคนนั้นถูกตัดขาดครึ่งท่อนที่เอวในพริบตา!

"หนีเร็ว!"

เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่มีใครเหลือขวัญกำลังใจจะสู้ต่ออีกแล้ว

ทุกคนต่างร้องเรียกหาพ่อแม่ วิ่งหนีกันจลาจล ในนาทีนี้พวกเขาเพียงหวังว่าพ่อแม่จะให้ขามาเพิ่มอีกสักสองข้าง!

"คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ?"

หลินเฉียงเลิกคิ้ว ตัดสินใจเลิกเล่นกับพวกมดปลวกเหล่านี้เสียที

หลินเฉียงปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา!

"18... ฝ่ามือ... พิชิต... มังกร!"

หลินเฉียงคำราม ลมปราณนับพันปีในร่างพุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ในชั่วพริบตาเขาซัดฝ่ามือพิชิตมังกรออกไป 8 กระบวนท่าซ้อน!

หลินเฉียงผู้มีลมปราณถึง 1,300 ปี ปลดปล่อย 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร—นี่คือสิ่งที่แม้แต่ตำนานยุทธภพคนไหนก็ไม่มีทางทำได้!

ทุกครั้งที่ฝ่ามือถูกซัดออกไป มังกรโปร่งแสงขนาดมหึมาสองตัวจะปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

8 กระบวนท่า มังกรทั้งหมด 16 ตัว!

มังกรทั้ง 16 ตัวพันตูพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านตระกูลไป๋

หลังจากวนเวียนอยู่สองรอบ มังกรทุกตัวก็แผดเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่น หัวมังกรบิดเบี้ยวด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราด อ้าปากสีเลือดกว้าง ก่อนจะพุ่งดิ่งลงกระแทกพื้นดินเบื้องล่าง!

บึ้ม!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับขีปนาวุธข้ามทวีปตกลงมา พลิกแผ่นดินหมู่บ้านตระกูลไป๋จนราบพณาสูรในพริบตา!

ภายใต้อำนาจทำลายล้างของ 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร 99% ของคนในหมู่บ้านตายตกไปทันที

"หืม? ยังมีคนแอบอยู่ในห้องใต้ดินอีกเหรอ?" หลินเฉียงเปิดใช้งานเนตรธรณี กวาดตามองรอบๆ และประหลาดใจที่พบว่ายังมีหนูรอดชีวิตอยู่!

วึ่บ!

หลินเฉียงหายตัวไปจากจุดเดิม

เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขามาหยุดอยู่ที่หน้าทางเข้าห้องใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลไป๋

ห้องใต้ดินนี้ลึกลงไปใต้ดินประมาณสามเมตร พร้อมมาตรการป้องกันแน่นหนา ชัดเจนว่าออกแบบมาเพื่อให้ทนทานต่อการโจมตีระดับนิวเคลียร์

ห้องใต้ดินแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก สื่อตะวันตกมักรายงานว่าเศรษฐีหลายคนสร้างไว้เผื่อเกิดสงครามนิวเคลียร์ในอนาคต ตระกูลไป๋ที่รวยมาจากการโกงกินคงกลัวโดนล้างแค้นจึงสร้างเตรียมไว้เช่นกัน

ทางเข้านั้นแข็งแรงมาก แต่สำหรับหลินเฉียง มันบอบบางยิ่งกว่ากระดาษ

เขาเตะประตูทางเข้าจนพังพินาศแล้วเดินลงไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

ในขณะเดียวกัน ลึกลงไปในห้องใต้ดิน ไป๋เหอไท่และเจี้ยซื่อเว่ยที่หนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิดกำลังตัวสั่นงันงกด้วยความขวัญเสีย

พวกเขาเห็นความผิดปกติผ่านกล้องวงจรปิดในบ้าน จึงรีบหนีลงมาที่นี่

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา หลินเฉียงก็ปลดปล่อย 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร เสียงคำรามที่น่าขนลุกนั้นทำให้พวกเขาสั่นไปถึงกระดูก!

"ไอ้หมอนี่มันมาจากไหน? โลกนี้มีตัวประหลาดแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ?"

ใบหน้าไป๋เหอไท่ซีดขาวราวกับคนตาย เขาจำหลินเฉียงได้ทันทีที่เห็นภาพ

ในตอนแรก แววตาเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต คิดว่าถึงเวลาล้างแค้นให้ลูกชายคนรองแล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาทำให้เขาโยนความคิดล้างแค้นทิ้งไปทันที!

อย่างที่เขาว่า คนตายฟื้นไม่ได้...

"ก็แค่เสียลูกชายไปคนเดียว เขายังไม่แก่ ยังมีเงิน ยังมีเมียเพิ่มได้อีกเยอะในอนาคต!"

"แต่ถ้าต้องเสียชีวิตตัวเองไป ทุกอย่างก็คือศูนย์!"

"ประธานไป๋ ไอ้คนนี้มันเป็นใครกันแน่? คุณไปล่วงเกินยอดคนระดับนี้ไว้ตอนไหน?" เจี้ยซื่อเว่ยหัวเสียอย่างหนัก

เขามาที่นี่เพื่อคุยธุรกิจกับไป๋เหอไท่ แต่กลับต้องมาซวยติดร่างแหไปด้วย

"บ้าเอ๊ย ข้าจะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นใคร!" ไป๋เหอไท่ครางออกมา

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าประหลาดก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกล ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวและเห็นหลินเฉียงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

"พวกคุณสองคนดวงแข็งดีนะ ที่ยังรอดชีวิตอยู่" มุมปากหลินเฉียงยกยิ้มเล็กน้อยพร้อมหัวเราะหึๆ

รอยยิ้มที่ดูธรรมดานี้กลับส่งไอเย็นเยือกไปถึงสันหลังของไป๋เหอไท่ จนขนลุกไปทั้งตัว

"แก... แก... แกเป็นใครกันแน่?" ไป๋เหอไท่ถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ" หลินเฉียงส่ายหน้าอย่างสงบนิ่ง "ที่สำคัญคือ ฉันมาที่นี่เพื่อฆ่าแก!"

ไป๋เหอไท่ถอยกรูด ขาอ่อนจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น "อย่าฆ่าข้าเลย! ข้า... ข้ามีเงิน! ใช่ ข้าให้เงินแกได้!"

"ในห้องใต้ดินนี้มีตู้เซฟขนาดใหญ่ บรรจุทรัพย์สมบัติที่ตระกูลไป๋สะสมมาตลอดยี่สิบปี!"

"แค่ปล่อยข้าไป ข้าจะยกเงินทั้งหมดให้แก!"

ตู้เซฟงั้นเหรอ?

หลินเฉียงแค่นยิ้ม

เนตรธรณีของเขามีพลังมองทะลุเขาเห็นความลับนี้มาตั้งนานแล้ว

สำหรับคนอื่น การเปิดเซฟต้องใช้รหัส

แต่สำหรับหลินเฉียงน่ะเหรอ?

เขาก็แค่กระชากมันออกมาด้วยกำลังเพียวๆ ทำไมต้องใช้รหัสให้เสียเวลา?

"ตลอดหลายปีมานี้ แกฆ่าเพื่อนร่วมชาติของฉันไปกี่คนแล้ว? ตอนนี้แกมาอยู่ในมือฉันแล้ว แอก็ยังอยากจะมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?"

หลินเฉียงพุ่งตัวไปข้างหน้า มือขวาจิกออกเหมือนกรงเล็บพยัคฆ์

คัมภีร์เก้าอิมกรงเล็บกระดูกแตก!

จากนั้นเขาก็แทงเข้าไปและกระชากออกมา!

ไตสองข้างปรากฏอยู่ในมือของเขา!

"อีกอย่าง ต่อให้ฉันฆ่าแก ฉันก็ยังได้เงินอยู่ดี!"

หลินเฉียงบีบมือแน่น ขยี้ไตสองข้างนั้นจนแหลกเหลวเป็นเศษเนื้อ

หลายปีมานี้ ไป๋เหอไท่สั่งตัดไตชาวจีนนับไม่ถ้วนเพื่อผลประโยชน์ที่แปดเปื้อนเลือด

เขาคงไม่เคยคิดเลยว่า...

กงเกวียนกำเกวียนมันมีจริง!

ในวินาทีนี้ บูมเมอแรงนั้นพุ่งกลับมาปักอกเขาเข้าอย่างจัง!

ในช่วงลมหายใจสุดท้าย ไป๋เหอไท่ที่สติกำลังเลือนลาง มีเพียงความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวยุคสมัยของสี่ตระกูลใหญ่จบสิ้นลงแล้ว!

หลังจากสังหารไป๋เหอไท่ หลินเฉียงก็หันไปมองเจี้ยซื่อเว่ย

เจี้ยซื่อเว่ยกำลังอาเจียนอย่างหนักจนแทบจะขย้อนน้ำดีออกมา

วิธีการฆ่าที่โหดเหี้ยมผิดมนุษย์ของหลินเฉียงทำให้เขาขวัญกระเจิง

"พี่ชาย... ไม่สิ ท่านลูกพี่ ได้โปรด... ปล่อยผมไปเถอะ!"

"ผม... ผม... ผมก็เป็นคนจีนเหมือนกันนะ!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยือกของหลินเฉียง เจี้ยซื่อเว่ยรีบอ้อนวอนขอชีวิต เขารีบดึงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋า: "นี่คือบัตรบัญชีลับของธนาคารสวิส ในนี้มีเงิน 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รหัสคือ XXXXXX"

เพื่อแสดงความจริงใจ เจี้ยซื่อเว่ยรีบบอกรหัสออกมาทันที

"แกคือ... เจี้ยซื่อเว่ย?" หลินเฉียงชายตามองและถามเสียงเรียบ

แม้เขาจะไม่เคยเจอเจี้ยซื่อเว่ยตัวจริง แต่คลิปงานศพของเบิ่งหยาจวือมีเกลื่อนเน็ต

เขาเคยเห็นเจี้ยซื่อเว่ยปรากฏตัวในคลิปเหล่านั้นตอนนั่งดูข่าว

"ใช่ครับ ใช่! ผมคือเจี้ยซื่อเว่ย พวกเดียวกันครับ!" เจี้ยซื่อเว่ยดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อเห็นว่าหลินเฉียงจำเขาได้

"ฉันเคยได้ยินว่าเบิ่งหยาจวือเอาเงินมาลงทุนในธุรกิจคอลเซ็นเตอร์ที่พม่า ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง!"

"ฉันเป็นคนฆ่าเบิ่งหยาจวือเอง เพราะงั้นธุรกิจของเขาก็มาอยู่ในมือแกหมดแล้วสินะ?"

หลินเฉียงกล่าวอย่างไร้กังวล

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนหน้าเจี้ยซื่อเว่ยก็มลายหายไปในทันที

ฆ่าเบิ่งหยาจวือ?

คนที่ฆ่าเบิ่งหยาจวือไม่ใช่ 'หลินเฉียง' ดาราชื่อดังจากจีนแผ่นดินใหญ่คนนั้นหรอกเหรอ?

ซี้ด!

หรือว่าจะเป็น...?!