บทที่ 170 งูพิษที่น่าสละสลวยและสยดสยองที่สุด!

หลังจากฉกหลิวซือซือแล้ว งูหัวสามเหลี่ยมตัวนั้นไม่ได้โจมตีซ้ำ แต่มันกลับบิดตัวและขดตัวอยู่ใกล้ๆ อย่างคุกคาม

หยางมี่หวาดกลัวจนตัวสั่น แต่เมื่อเห็นเพื่อนรักโดนงูพิษฉก ความเป็นห่วงในสวัสดิภาพของอีกฝ่ายทำให้เธอรวบรวมความกล้าจากไหนไม่รู้ คว้าเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ขว้างใส่เจ้าอสรพิษตัวนั้นทันที

"ไปให้พ้นนะ!" หยางมี่กรีดร้อง

การขว้างด้วยความลนลานย่อมไม่ถูกเป้าหมาย แต่มันก็ทำให้งูตัวนั้นตกใจไม่น้อย ร่างยาวเกือบสองเมตรของมันกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะเลื้อยหายลับเข้าไปในพงหญ้าอย่างรวดเร็วราวกับล่องหน!

งูไปแล้ว แต่ทั้งสามสาวก็ยังขวัญเสียไม่หาย

"ซือซือ เธอโอเคไหม?" ถังเยียนได้สติเป็นคนแรกและรีบเข้าไปประคองหลิวซือซือ ทั้งสามคนไม่กล้ายืนอยู่ที่เดิมจึงช่วยกันพยุงหลิวซือซือเดินห่างออกมาสิบกว่าก้าว

"เกิดอะไรขึ้น?"

"มีเรื่องอะไรกัน?"

ความวุ่นวายดึงดูดความสนใจของคนทั้งกองถ่ายที่รีบวิ่งกรูเข้ามา

"ประธานหยาง เกิดอะไรขึ้นครับ?" ผู้กำกับหลี่กั๋วลี่รีบวิ่งมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ซือซือโดนงูพิษฉกค่ะ!" ใบหน้าของหยางมี่ซีดเผือด เธอหันไปมองน่องของหลิวซือซือและพบว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที น่องทั้งแถบก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำปนม่วง และเจ้าตัวเริ่มมีอาการเพ้อไม่ได้สติ

"ซือซือ! ซือซือ! อย่าขู่ฉันแบบนี้สิ!" ถังเยียนพยายามเรียกชื่อหลิวซือซือไม่หยุด แต่อีกฝ่ายตอบสนองเพียงเสียง "อืม" เบาๆ ในลำคอ พร้อมกับรูม่านตาที่เริ่มขยาย

แม้หลี่กั๋วลี่จะไม่รู้เรื่องการแพทย์ แต่เมื่อเห็นสภาพนี้ใจเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"งูชนิดไหน? ทำไมพิษมันถึงร้ายแรงขนาดนี้?" หลี่กั๋วลี่หน้าซีดเหงื่อท่วมกาย

"ฉันเคยเห็นงูแบบนี้ในสารคดีสัตว์โลก... ฉันคิดว่ามันคือ 'งูไทปัน' ค่ะ" หยางมี่พูดเสียงสั่น

"อะไรนะ? งูไทปันเหรอ?"

"ไทปันคือสายพันธุ์งูที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในบรรดางูบก! การฉกแต่ละครั้งสามารถปล่อยพิษที่เข้มข้นพอจะฆ่าผู้ใหญ่ได้ถึง 100 คนในคราวเดียว ถ้าโดนฉกแล้วไม่ได้รับเซรุ่มภายใน 5 นาที... ไม่รอดแน่!"

"จะเป็นไทปันได้ยังไง? ปกติมันอยู่แค่ในออสเตรเลียไม่ใช่เหรอ?"

"เพราะสภาวะโลกร้อนและไฟป่าครั้งใหญ่ที่ออสเตรเลียเมื่อไม่กี่ปีก่อน ทำให้สัตว์หลายชนิดอพยพย้ายถิ่นฐาน เมื่อเร็วๆ นี้ที่กวางจูก็มีคนโดนงูชนิดนี้ฉกแล้วเสียชีวิตทันทีถึง 3 คน!"

เมื่อได้ยินว่าหลิวซือซือโดนฉก ทีมงานรีบโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินทันที แต่พอรู้ว่าเป็นงูไทปัน ทุกคนก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในย่านชานเมือง ต่อให้รถพยาบาลใช้ความเร็วสูงสุด ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาทีกว่า จะมาถึง แต่ดูจากสภาพของหลิวซือซือตอนนี้... เธออาจจะอยู่ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ

"ซือซือ!" ถังเยียนสะอื้นไห้อย่างหนัก เธอใช้เศษผ้าพันน่องที่บาดเจ็บไว้เพื่อหวังจะชะลอพิษ แต่มันแทบไม่มีผลเลย!

"รีบพาเธอขึ้นรถเดี๋ยวนี้! ทุกวินาทีมีค่า!" หลี่กั๋วลี่ลนลาน

"เร็วเข้า! พลิกตัวซือซือขึ้นรถ!"

"ใครก็ได้มาช่วยกันหน่อย!"

"เกิดอะไรขึ้น?" จังหวะนั้นเอง หลินเฉียงเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด เมื่อเห็นความโกลาหลเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

"ที่รัก! ซือซือโดนงูไทปันฉก! ช่วยเธอด้วย ช่วยเธอที!" หยางมี่ร้องไห้โฮพลางปิดหน้า การปรากฏตัวของหลินเฉียงเปรียบเสมือนแสงสว่างสุดท้ายในความมืดมิด!

หลินเฉียงเคยบอกว่าเขาคือ "หมอเทวดา"! ถึงตอนนั้นเธอจะนึกว่าเป็นเรื่องตลอก แต่ยาทิพย์ที่เขาเคยให้และบรรยากาศลึกลับรอบตัวเขาทำให้เธอมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้ไปโรงพยาบาลไม่ทันแล้ว มีเพียงหลินเฉียงเท่านั้นที่จะพลิกสถานการณ์นี้ได้!

"งูไทปัน?" หลินเฉียงไม่รู้จักงูชนิดนี้ แต่เขาไม่เสียเวลาคิดนาน รีบเข้าไปดูอาการหลิวซือซือทันที

เพียงแค่ 2 นาทีหลังจากโดนฉก ริมฝีปากของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ และน่องข้างขวาตรงจุดที่โดนฉกกลับกลายเป็นสีม่วงแดงก่ำจนน่ากลัว!

"พิษแรงมาก!" หลินเฉียงอุทานด้วยความประหลาดใจ

"คุณหลิน รีบพาสซือซือส่งโรงพยาบาลเถอะครับ! รถพยาบาลกำลังมา ถ้าเราสวนทางกันอาจจะยังมีโอกาสรอด!" หลี่กั๋วลี่รีบเร่งเพราะกลัวว่าหลินเฉียงจะทำให้การรักษาล่าช้า

"ไม่ทันแล้วครับ" หลินเฉียงส่ายหัวนิ่งๆ