บทที่ 165 หลินเฉียง VS ฮั่วเจี้ยนหัว (ตอนที่ 2)!

ในทางกลับกัน เมื่อหันมามองหลินเฉียง

ผลงานการแสดงของเขาตั้งแต่เดบิวต์มานั้นนับนิ้วได้เลย แม้เขาจะสร้างตำนานด้วยบทเตีย่บ่อกี้ใน ดาบมังกรหยก จนคว้าเกียรติยศราชานักแสดงมาครองได้ แตารากฐานของเขาก็ยังดูบางเบากว่ามาก การปะทะกันระหว่างหลินเฉียงและฮั่วเจี้ยนหัวในครั้งนี้ จึงให้ความรู้สึกเหมือนราชาเทพหน้าใหม่ที่กำลังท้าชิงบัลลังก์กับราชาเทพองค์เก่าในนิยายแฟนตาซีไม่มีผิด!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกอย่างพร้อมสรรพ

หลี่กั๋วลี่ยืนอยู่หน้ามอนิเตอร์แล้วตะโกนสั่ง "เซียนกระบี่ 3 ฉากที่ 231 แอ็กชัน!"

ห่างออกไปไม่ไกล หยางมี่ ถังเยียน หลิวซือซือ และคนอื่นๆ ต่างเฝ้าดูอย่างตั้งใจ

"ถังถัง เธอว่าหลินเฉียงกับฮั่วเจี้ยนหัว ใครแสดงเก่งกว่ากัน?" หลิวซือซือถามด้วยความอยากรู้

ถังเยียนตอบโดยไม่ต้องหยุดคิด "แน่นอนว่าต้องหลินเฉียงอยู่แล้ว"

"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลิวซือซือเลิกคิ้วประหลาดใจ

ช่วงนี้เธอเข้าฉากกับหลินเฉียงบ่อยครั้ง และยอมรับว่าเขาที่มีรางวัลเฟยเทียนการันตีนั้นมีฝีมือฉกาจจริง ถ้าคู่ต่อสู้ของหลินเฉียงเป็นคนอื่น เธอคงคิดว่าหลินเฉียงกินขาด แต่คนคนนี้คือฮั่วเจี้ยนหัว ผู้ที่เคยครองตำแหน่งราชานักแสดงและมีชั่วโมงบินสูงกว่ามากนะ!

"มี่มี่ เธอเองก็คิดว่าหลินเฉียงจะข่มฮั่วเจี้ยนหัวได้เหรอ?" หลิวซือซือหันไปถามหยางมี่บ้าง

หยางมี่หัวเราะเบาๆ ไม่ตอบตรงๆ "เดี๋ยวเธอก็เห็นเอง"

ฮั่วเจี้ยนหัว? ราชานักแสดง?

ในบรรดาทุกคนที่นี่ หยางมี่คือคนที่รู้ซึ้งถึงฝีมือของหลินเฉียงดีที่สุด ตั้งแต่เขาเข้าวงการมา รวมเรื่องนี้ด้วยเขามีผลงาน 5 เรื่อง เธอร่วมงานกับเขาไปแล้วถึง 4 เรื่อง และถึงแม้จะไม่ได้เล่นเรื่อง จุดเดือด เธอก็ยังไปสังเกตการณ์ที่กองถ่ายอยู่บ่อยครั้ง

เธอประทับใจในพลังการแสดงของหลินเฉียงอย่างลึกซึ้ง ในผลงานเหล่านั้นหลินเฉียงต้องปะทะบทบาทกับนักแสดงรุ่นใหญ่ที่ฝีมือระดับปรมาจารย์ หรือแม้แต่นักแสดงระดับศิลปินแห่งชาติมาแล้วหลายคน แต่สุดท้ายคนเหล่านั้นกลับโดนรัศมีของหลินเฉียงกลบมิด! คนพวกนั้นแม้จะไม่ได้ตำแหน่งราชานักแสดง แต่ก็คลุกคลีอยู่ในกองถ่ายมาหลายสิบปี พลังและบารมีทางการแสดงไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย

แต่ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? หลินเฉียงยังคง "เอาอยู่" และข่มทุกคนได้ราบคาบ!!

ขณะที่สามสาวคุยกัน การถ่ายทำก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ริมทะเลสาบ ฮั่วเจี้ยนหัวในบทสวีฉางชิง สวมชุดคลุมขาวสะพาดกระบี่โบราณ ยืนหันหลังให้ฝูงชน

“เต้าหู้ขาว ฉันมาหาแล้ว!” จังหวะนั้น หลินเฉียงในบทจิ่งเทียน สวมชุดสีฟ้าอ่อนสะพายกระบี่ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเสียง ฮั่วเจี้ยนหัวในบทสวีฉางชิงก็ชักกระบี่ออกมาทันที เขาหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่หลินเฉียงพลางคำรามด้วยโทสะ

“บอกมา! นายอยากให้ฉันฆ่าอาจารย์ด้วยมือตัวเองงั้นเหรอ?! อยากส่งพวกท่านไปนิพพานนักใช่ไหม?!”

ฮั่วเจี้ยนหัวสมราคาเจ้าของรางวัลราชานักแสดง แค่บทพูดเดียวและการขยับตัวเพียงนิด เขาก็ถ่ายทอดความเกรี้ยวโกรธของสวีฉางชิงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดันและดุดัน หากนักแสดงคนไหนที่ประสบการณ์น้อยมาเจอสถานการณ์นี้เข้า คงมีสิทธิ์ยืนอึ้งพูดไม่ออกไปแล้ว

แต่หลินเฉียงกลับยังนิ่งสงบ ไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันนั้นเลยสักนิด

จิ่งเทียนในบทของหลินเฉียงเริ่มจากสีหน้ามึนงง จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปด้านข้าง เมื่อเห็นว่ากล่องอเมทิสต์ถูกเปิดออก ความตระหนกก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้า

"นายปล่อยเขาไปได้ยังไง?!" หลินเฉียงในบทจิ่งเทียนจ้องหน้าฮั่วเจี้ยนหัวแล้วเค้นเสียงถามกลับเสียงดัง

"นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามันเกิดจากความคิดชั่วร้ายของอาจารย์ทั้งห้าท่าน?! ถ้ากล่องถูกทำลาย อาจารย์ของฉันก็ต้องตายตกตามกัน!" ฮั่วเจี้ยนหัวจ้องมองหลินเฉียงด้วยสายตาเย็นเยียบ

หลินเฉียงในบทจิ่งเทียนนิ่งเงียบไป

"พูดมาสิ!!" ฮั่วเจี้ยนหัวคำรามลั่น