นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 275 - การทดสอบ

เรือเหาะค่อย ๆ ลดระดับความสูงลงอย่างช้า ๆ ตัวเรือสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมันลงจอดแตะพื้นของลานจอดขนาดใหญ่ในสถาบันแทมเบรีย

หลังจากนั้นไม่นานเดวิดก็เดินออกมาจากห้องโดยสารด้วยสายตาที่ดูว่างเปล่ามึนงง เขาแทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาถึงที่หน้าห้องพักได้อย่างไร เพราะในหัวนั้นเต็มไปด้วยความคิดที่สับสนวุ่นวายอยู่เต็มไปหมด

เมื่อเข้ามาในห้องพักตัวเองได้ เดวิดทรุดตัวลงนั่งอยู่บนเตียง คิ้วยังขมวดแน่นติดกัน สายตายังคงว่างเปล่า สติและสมาธิทั้งหมดยังตกอยู่ในภวังค์ ความคิดของเขานั่นล่องลอยไปไกล คำนวณทุกความเป็นไปได้ คำนวณทุกความเสี่ยง เดวิดกำลังคิดว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหน? ตัวเองยังเหลือเวลาอยู่อีกนานเท่าไร?

ในที่สุด สายตาก็เริ่มกับมาแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นได้อีกครั้ง มันแสดงถึงการตัดสินใจที่หนักแน่น เขาไม่มีทางรอคอยชะตากรรมอยู่เฉย ๆ แน่

‘ฉันต้องแข็งแกร่งมากขึ้นกว่านี้ ราชามนุษย์หมาป่าแล้วจะเป็นยังไง? คิดว่าฉันจะนอนรออยู่เฉย ๆ ให้แกมาจัดการง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทางเสียหรอก ฉันจะต้องแข็งแกร่งให้มากพอที่จะรับมือกับแกได้ ฉันต้องทำได้ ไม่ว่าเจตนาของแกจะคืออะไร? ฉันต้องรอด!!” นี่เป็นคำสัญญาที่เดวิดให้ไว้กับตัวเอง ดูเหมือนว่าในตอนนี้เขามีเรื่องที่จะต้องทำอย่างเร่งด่วนเสียแล้ว

ตั้งแต่ที่ได้ยินเฮเซลเอ่ยชื่อราชามนุษย์หมาป่าออกมา ตั้งแต่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตในตำนานตนนี้อาจจะเป็นคนที่ช่วยเหลือเขา เดวิดก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก และหลังจากนั้นเขาก็คิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องนี้เท่านั้น

‘ราชามนุษย์หมาป่า อัลฟ่า เคน’ หนึ่งในปีศาจร้ายโบราณที่ทรงพลัง มีชีวิตที่เป็นตำนานอยู่ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมานี้ แม้จะไม่มีหลักฐานหรือข้อพิสูจน์อะไรที่ยืนยันได้อย่างแน่ชัด แต่เรื่องราวที่เล่าขานกันมาต่อเนื่องมากที่สุด คือเขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่โชคดีมาก สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะ และวิวัฒนาการยกระดับตัวเองขึ้นไปสู่จุดสุดยอดแห่งความแข็งแกร่งได้ ไม่ใช่ผู้ฝึกฝนที่ยกระดับของตัวเองผ่านกระบวนการตามวิธีปกติ

และถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ปีศาจร้ายโบราณตนนี้ไม่เลือกที่จะอยู่ฝ่ายเดียวกับมนุษย์ แต่เลือกที่จะอยู่ข้างเดียวกันกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ตั้งตัวเองเป็นศัตรูกับเหล่ามนุษยชาติทั้งมวล ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกแบบนั้น

บางเรื่องราวเล่าขานว่าเขาเป็นมนุษย์ชุดแรก ๆ ที่รอดชีวิตมาจากกระบวนการวิวัฒนาการ บางเรื่องราวเล่าขานว่าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่สามารถปลดล็อคสติปัญญาของตัวเองได้ มีเรื่องราวเล่าขานมากมากเกี่ยวกับเขา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทุกเรื่องราวเล่าขานออกมาตรงกัน ราชามนุษย์หมาป่าเป็นศัตรูของมนุษยชาติ!

และสิ่งที่ทำให้เดวิดประหลาดใจที่สุด ในชั้นเรียนวิชาประวัติศาสตร์กล่าวเอาไว้ว่า ราชามนุษย์หมาป่าเสียชีวิตไปแล้ว

แต่ถ้าเฮเซลไม่ได้ผิดพลาดอะไร บทเรียนที่สอนกันอยู่ในสถาบันนั้นผิดพลาดแล้ว ปีศาจโบราณตนนี้ยังไม่ตาย

เดวิดสูดหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ พึมพำออกมาด้วยความมุ่งมั่น “ฉันต้องการแค่เวลา!!”

เขารู้ดีว่าตัวเองก็เป็นสัตว์ประหลาดคนหนึ่ง แม้ว่าจะยังไม่ได้ใช้ความพยายามเต็มที่อะไร ก็ยังสามารถพัฒนาความแข็งแกร่งตัวเองขึ้นมาได้จนถึงระดับนี้ได้ เมื่อมีวิกฤตการณ์อย่างนี้จ่ออยู่ที่คอหอย เขาที่ต้องมุ่งมั่นทุ่มเททุกอย่างลงไป น่าจะยกระดับตัวเองให้แข็งแกร่งได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้นไปอีก

สิ่งเดียวที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเดวิดตอนนี้ เขาต้องใช้เวลาขนาดไหนถึงจะสามารถเอาชนะสิ่งมีชีวิตที่มีพลังชีวิตเทียบเท่ากันดวงอาทิตย์เล็ก ๆ ได้?

.......................

เช้าวันต่อมา เดวิดเดินทางไปยังหอภารกิจเพื่อรายงานผล และรับภารกิจใหม่อีกครั้งทันที คราวนี้เขาเลือกภารกิจที่มีความยากและผลตอบแทนที่มากยิ่งขึ้นไปอีก

เพื่อที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เดวิดต้องการคะแนนจีโนจำนวนมหาศาล ทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับการยกระดับการฝึกฝนมรดกสืบทอดทั้ง 2 ชนิดของตัวเองขึ้นไป ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถหาซื้อมาได้ด้วยคะแนนจีโนที่มีอยู่ในตอนนี้

ใช่! เดวิดถือว่าเป็นนักเรียนปี 1 ที่รวยที่สุดในรุ่น แต่จากการคำนวณของเขา คะแนนจีโนที่มีสามารถใช้ได้ไม่ถึง 1 เดือนเท่านั้น เดวิดวางแผนที่จะสะสมคะแนนจีโนให้ได้มากที่สุด ก่อนจะเริ่มเก็บตัวเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองขึ้นไปให้ได้มากที่สุดในครั้งเดียว

และเขาปฏิบัติตามแผนการนี้อย่างเคร่งครัด เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนติดปีก เดวิดไม่ประสบปัญหาอะไรในการทำภารกิจทั้งสิ้น สิ่งที่เสียไปมากที่สุดคือเวลาเท่านั้น

1 เดือน.. 2 เดือน... 3 เดือนผ่านไปในพริบตา

ทรัพย์สินของเขาเพิ่มขึ้นจาก 350,000 คะแนนจีโนมาเป็น 1,500,000 คะแนนจีโน ด้วยการทำภารกิจแบบบ้าคลั่งจนนับจำนวนไม่ถูก และมันถึงเวลาที่ควรจะหยุดเพื่อเก็บตัวได้แล้ว

แต่เดวิดก็ยังหยุดไม่ได้ เพราะการทดสอบของสถาบันได้ประกาศกฎเกณฑ์ออกมาแล้ว!

………………

‘ภารกิจระดับสูงสุดแบบยาก - เป้าหมายในภารกิจ กำจัดมนุษย์กลายพันธุ์ ‘อีจุนยุก’

ระดับความแข็งแกร่งของเป้าหมาย – เทียบเท่ากับเฟสเซอร์ระดับ 3 ยีน

รางวัลของภารกิจ – ถ้าสังหารเป้าหมายได้ จะผ่านการทดสอบโดยได้คะแนนสูงสุดในชั้นเรียน

คำเตือน – แนะนำให้ตั้งทีมเพื่อปฏิบัติภารกิจร่วมกันอย่างน้อย 10 คน แต่ห้ามเกิน 15 คน การปฏิบัติภารกิจนี้จะสามารถทำได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น การทำซ้ำจะถือว่าไม่ผ่านการทดสอบอย่างอัตโนมัติ ถ้าต้องการที่จะปฏิบัติภารกิจด้วยตัวคนเดียว... แนะนำให้จ่ายหนี้ทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนเดินทาง’

นี่ไม่ใช่ภารกิจที่เดวิดเลือกด้วยตัวเอง มันเป็นภารกิจบังคับที่ออกให้โดยสถาบัน มันเป็นการทดสอบหลักที่นักเรียนปี 1 ทุกคนจะต้องผ่านให้ได้ ในตอนแรกที่เขาได้ยินเรื่องการทดสอบหลัก หรือการประเมินประจำปี เดวิดคิดว่าจะเป็นการสอบภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติอะไรสักอย่าง ไม่เคยคิดว่าจะต้องทำภารกิจเพื่อผ่านการประเมินเลย

หลังจากที่ส่งภารกิจสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว เขาทำเรื่องรับภารกิจทดสอบอย่างเป็นทางการทันที ตามข้อกำหนดที่ทางสถาบันตั้งเอาไว้ เดวิดมีเวลา 1 เดือนในการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ

‘กลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า นี่ก็หลายเดือนแล้วที่ไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องพักเลย พักผ่อนให้เต็มที่สักคืนสองคืน ก่อนออกไปทำภารกิจน่าจะดีกว่า’ เดวิดพึมพำอยู่ในหัว ก่อนที่จะมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องพักของตัวเองทันทีที่ก้าวออกมาจากหอภารกิจ เขาไม่มีความกังวลกับการทดสอบแบบนี้เลย มันก็แค่ภารกิจอีกชิ้นเท่านั้น สิ่งที่น่าเป็นกังวลก็คงแค่เรื่องว่าจะปิดบังความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างไรมากกว่า

.........

ในตรอกเล็ก ๆ อันเงียบสงบ มันอยู่ในเมืองที่ห่างไกลจากสถาบันมากพอสมควร

สาวน้อยนัยน์ตาสีเขียวออกแรงดึงดาบยาวออกจากร่างของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง ตอนนี้ดวงตาของเขากำลังเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เลือดทะลักออกมาจากปากไม่หยุด ที่หน้าอกมีบาดแผลขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ มันตรงกับตำแหน่งหัวใจของเขาพอดี

สาวน้อยคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเตะร่างที่ไร้ลมหายใจให้ไถลออกไปไกลตัว ก่อนจะเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมขึ้นมาเพื่อตรวจสอบ สัญญาณเตือนว่ามีข้อความสำคัญถูกส่งเข้ามาเพิ่งดังขึ้นเมื่อสักครู่นี้เอง

“ภารกิจทดสอบ? น่าสนใจจริง ๆ” ดวงตาของเธอทอประกายเจิดจ้าขึ้น แต่ก่อนที่จะทันได้ปิดหน้าต่างโฮโลแกรมลง เสียงสัญญาณเตือนว่ามีข้อความเข้าก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“หืม? เจ้าหมอนั่นกลับมาแล้ว? ยอดเยี่ยมมาก!” รอยยิ้มอันชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาทันทีที่เธออ่านข้อความจบ

........

“อืม? ภารกิจเดียวกัน แต่มีนักเรียน 100 คนอย่างนั้นหรือ? นี่ดูไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งกำลังเพลิดเพลินกับหน้าอกของสาวน้อยที่นั่งอยู่บนตักพึมพำขึ้น ระหว่างรอให้ลูกน้องของตัวเองสังหารกลุ่มโจรที่เป็นเป้าหมายของภารกิจ ข้อความจากทางสถาบันก็ถูกส่งเข้ามาพอดี หลังจากอ่านจบเขาก็มีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย และถัดจากนั้น เสียงสัญญาณก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ในที่สุดมันก็รู้จักอยู่กับที่เสียที ไอ้เจ้ากระต่ายหลายโพรงเอ้ย!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น สีหน้าเปลี่ยนแปลงเป็นเกรี้ยวกราด เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนสาวน้อยบนตักกลิ้งตกลงไปกองอยู่ที่พื้น

“เรียกทุกคนมารวมตัวกันเดียวนี้ พวกเราจะกลับสถาบันกันเดี๋ยวนี้เลย” เสียงตะโกนสั่งการลั่นออกไป เด็กหนุ่มคนนี้ไม่สนใจที่จะทำภารกิจต่อแล้ว

เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นในอีกหลายสถานที่ ข้อความเตือนว่าเดวิดกลับมาอยู่ที่สถาบันแล้วถูกส่งออกไปหาผู้รับจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว น่าประหลาดใจ เด็กหนุ่มใสซื่อไร้เดียงสาอย่างเดวิดสร้างมิตรหรือศัตรูไว้เป็นจำนวนเท่าไรกันแน่... น่าประหลาดใจจริง ๆ

....................

เช้าวันต่อมา เดวิดก็ได้รับข้อความเช่นกัน อาจารย์ของเขาบอกให้ไปหาที่ห้องทำงานทันทีที่มีเวลาว่าง และอย่างไม่มีทางปฏิเสธ หลังจากทำธุระส่วนตัวและกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เดวิดก็เดินทางไปตามคำสั่งทันที เขาใช้เวลาไม่นานนักในการพาตัวเองมายืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่

แต่ก่อนที่เดวิดจะได้เคาะประตูลงไปอย่างไร้ความปราณี เสียงพูดคุยของคนจำนวนหนึ่งแว่วมาเข้าหูของเขาเสียก่อน มันทำให้มือชะงักลงอย่างอัตโนมัติ

“มีแขกอยู่อย่างนั้นหรือ? งั้นค่อยมาใหม่ดีกว่า” หลังจากขมวดคิ้วเล็กน้อย เดวิดก็ยักไหล่และหมุนตัวกลับทันที

“เข้ามา!” เสียงของศาสตราจารย์อาวุโสไวท์ดังออกมาจากห้องทำงาน และมันทำให้เดวิดที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปสะดุ้งโหยง เขารีบหันซ้ายหันขวาดูว่ามีกล้องซ่อนอยู่ตรงไหนกันแน่

“บอกให้เข้ามา! หรือว่าอยากจะยืนอยู่ตรงนั้นตลอดไป” เสียงที่แสดงว่ากำลังจะหมดความอดทนของศาสตราจารย์อาวุโสดังขึ้นมาอีกครั้ง

เดวิดเปิดประตูอย่างแผ่วเบาและค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไป พร้อมกับกล่าวแก้ตัวออกมาทันที “ผมนึกว่าอาจารย์พูดอยู่กับคนอื่นน่ะครับ” และอย่างเป็นลูกศิษย์ที่ดี เขารีบถอยตัวออกไปยืนที่มุมห้อง ไม่เดินเข้าไปรบกวนการสนทนาของอาจารย์กับแขกของเขาเลย

“นี่ไง ‘เดวิด’ ลูกศิษย์ส่วนตัวของผม เดวิด! นี่คือศาสตราจารย์ที่เธอมีปัญหาด้วย”

เสียงแนะนำเรียบ ๆ ของศาสตราจารย์อาวุโสไวท์ทำให้เดวิดขนหัวลุกไปหมดแล้ว...