บทที่ 43 การเปิดตัวตอนแรก! ฉากบุกชิงดาบสุดระทึกของ "ดาบมังกรหยก"!

โรงอาหารสำนักงานใหญ่เจียสิง

หลินเฉียง, หยางมี่ และเร่อปา กำลังรับประทานมื้อเที่ยงด้วยกัน เมื่อเห็นคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยการสบประมาทบน เว่ยป๋อ หยางมี่และเร่อปาก็มีสีหน้าเคร่งเครียด

"พี่เฉียง ละครของเราจะแป้กจริงๆ เหรอคะ?" เร่อปาถามด้วยความกังวล

"ช่องแมงโก้ทีวี ตั้งใจส่งเรื่อง ‘พลิกฟ้าท้าลิขิต’ มาฉายชนกับเราชัดๆ!" หยางมี่พูดด้วยใบหน้าซีดเผือด

เนื่องจากช่วงวันหยุดวันชาติคือช่วงเวลาทอง ของการออกอากาศ การแข่งขันจึงดุเดือดมาก เพื่อเลี่ยงการปะทะโดยตรง ลั่วซิวหยวนจึงจงใจเลื่อนวันพรีเมียร์ให้เร็วขึ้นเป็นวันที่ 28 กันยายน แต่ใครจะนึกว่าช่องหูหนานจะเลื่อน ‘พลิกฟ้าท้าลิขิต’ มาชนวันเดียวกันเป๊ะ! ดูเหมือนพวกเขาจะจงใจเล่นงานเราโดยเฉพาะ

"ทำไมพวกเขาต้องทำขนาดนี้ด้วย?" หลินเฉียงถามอย่างสงสัย

"ไม่กี่วันก่อน หูหนานทีวีส่งคนมาที่เจียสิงเพื่อขอซื้อลิขสิทธิ์ ดาบมังกรหยก แต่ข้อเสนอของพวกเขาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมยังบอกว่าจะเอาไปฉายช่วงหลังเที่ยงคืนอีกต่างหาก"

"ไอ้หมอนั่นวางมาดกร่างใส่ฉันจนฉันโมโหไล่ตะเพิดออกไปน่ะสิ" หยางมี่เล่าอย่างอารมณ์เสีย

หลินเฉียงยิ้มบางๆ ตอนนี้หูหนานทีวีคือยักษ์ใหญ่ของวงการโทรทัศน์ในประเทศ ละครหลายเรื่องแทบจะคลานเข่าเข้าไปอ้อนวอนขอให้ได้ฉายช่องพวกเขา คนพวกนี้จึงเคยตัวกับนิสัยขี้เบ่ง

"ผลลัพธ์มันยังไม่แน่นอนหรอกครับ" หลินเฉียงกล่าวอย่างใจเย็น "รอคอยดูเรตติ้งตอนแรกก่อนเถอะ"

...

ในขณะเดียวกัน ภายในกลุ่มแชทลับของผู้บริหารเจียสิง

"เราควรจะทำเรื่อง ‘พลิกฟ้าท้าลิขิต’ ตั้งแต่แรก การได้รับความปฏิบัติที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้ เรตติ้งเน่าแน่นอน"

"ประธานหยางไม่ยอมฟังคำเตือนเลย ทำไมต้องยอมตามใจหลินเฉียงขนาดนั้น?"

"อุตส่าห์สะสมฐานแฟนคลับมาจากเรื่อง ‘ป่าท้อสิบหลี่’ แท้ๆ คราวนี้คงทำพังหมดแน่"

"ความล้มเหลวของเรื่องนี้อาจส่งผลกระทบต่อการนำเจียสิงเข้าตลาดหลักทรัพย์ในอนาคตเลยนะ!"

"ความคิดที่เอาไปฉายช่องผีสิงนั่นก็เป็นไอเดียหลินเฉียง หมอนี่จงใจจะทำลายเจียสิงหรือเปล่า?"

"ควรจะขายได้ 120 ล้าน แต่เขากลับขายแค่ 80 ล้าน แถมช่องเจียงซูจะมีปัญญาทำเงินค่าโฆษณาถึง 1 ล้านหยวนใน 20 วันหรือเปล่าก็ไม่รู้ ครั้งนี้เราขาดทุนยับเยินแน่!"

ผู้บริหารหลายคนแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง พวกเขากังขาในการตัดสินใจของหลินเฉียงมาตั้งแต่ต้น และคอมเมนต์ในเน็ตก็ยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่พวกเขาคิดนั้น ‘ถูกต้อง’

...

เวลาผ่านไปจนถึงวันออกอากาศตอนแรก

เย็นวันนั้น หลินเฉียง, หยางมี่ และเร่อปา มารวมตัวกันที่ห้องทำงานเพื่อรอดูตอนแรกของ ดาบมังกรหยก

เตียบ่อกี้หนุ่มผู้สง่างาม, เตี่ยเมี่ยงผู้แสนซนและร้อนแรง, เสี่ยวเจียวผู้อ่อนโยน, และจิวจี้เยียกที่เปลี่ยนจากใสซื่อเป็นโหดเหี้ยมภาพเหล่านี้ปรากฏสู่สายตาผู้ชม

"เพลงประกอบเพราะมาก!"

"นี่คือประเภท ‘เพลงเพราะแต่หนังห่วย’ หรือเปล่านะ?"

"ดูจากไตเติลเปิดเรื่อง การแต่งหน้าและคอสตูมดูดีมากนะ ให้ฟิลลิ่งกำลังภายในแบบเพียวๆ เลย"

"อยากรู้ว่าบทจะดัดแปลงยังไง หวังว่าจะไม่เละเหมือนอุ้ยเสี่ยวป้อนะ"

ในโลกนี้ หนังกำลังภายในคือแนวเฉพาะกลุ่มแม้หลินเฉียงจะโปรโมตหนักมาก แต่ยอดคนดูตอนเปิดตัวทางทีวีวันแรกกลับไม่มากนัก นอกจากแฟนนิยายตัวจริงแล้ว ก็มีเพียงแฟนคลับเดนตายของหลินเฉียงและดารานำที่เข้ามาซัพพอร์ต ต่างจากเรื่อง ‘พลิกฟ้าท้าลิขิต’ ที่ฉายทางช่องหูหนานและได้ดาราดังอย่าง ‘ลู่หาน’ มาดึงดูด ทำให้ยอดคอมเมนต์บนหน้าจอถล่มทลายกว่าหลายเท่า!

เมื่อเพลงเปิดจบลง ภาพบนจอโทรทัศน์ก็ปรากฏเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างสุดลูกหูลูกตา ซึ่งมีกองทัพมองโกลตั้งค่ายอยู่

"หลายปีมานี้ เกิดการกบฏขึ้นทั่วเจียงหนาน!"

"ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้าไปปราบกบฏเหล่านั้น"

"เซ่งคุน ‘ฝ่ามืออสนีบาตผสมธาตุ’ ท่านรับใช้ข้ามาหลายปี ฝึกฝนทหารมานับพันวันเพื่อใช้งานในยามนี้ ท่านมีกลยุทธ์อันชาญฉลาดอันใดจะเสนอหรือไม่?"

ภายในกระโจม ‘เจ็ดอ๋อง’ พ่อของเตี่ยเมี่ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

จางกั๋วลี่ ในบทเซ่งคุน สวมชุดคลุมสีดำ แววตาเย็นชาแสดงท่าทีเคารพต่อหน้าเจ็ดอ๋อง

"ท่านอ๋อง เป็นเวลาหลายร้อยปีมาแล้วที่มีคำกล่าวว่า... ดาบฆ่ามังกรคำสั่งฟ้า ปกครองทั่วหล้า ใครกล้าไม่ฟัง!"

"ดาบฆ่ามังกรคือสมบัติที่ชาวยุทธทุกคนโหยหา ข้าได้ปล่อยข่าวออกไปแล้วว่า จวนเจ็ดอ๋องจะอาศัยข้ออ้างเรื่องเครื่องบรรณาการ ให้สองเฒ่าเสียนมิงคุ้มกันดาบฆ่ามังกรไปยังเมืองหลวง"

"หากเป็นเช่นนั้น เมื่อมีการชิงดาบเกิดขึ้น ย่อมจุดชนวนความขัดแย้งในยุทธภพจนเกิดเป็นพายุโลหิตแน่นอน!"

ใบหน้าของเซ่งคุนดูชั่วร้ายและน้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก

"ใช้ดาบฆ่ามังกรเป็นเหยื่อล่อให้ชาวยุทธฆ่าฟันกันเอง แล้วเราค่อยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์... ช่างเป็นแผนที่ล้ำลึกนัก"

"แต่การเอาดาบวิเศษที่ใช้ปกครองแผ่นดินไปปล่อยให้ชาวยุทธใช้เป็นอาวุธต่อต้านราชวงศ์หยวน ถือเป็นความผิดมหันต์สำหรับข้า"

"เซ่งคุน ทำไมไม่ใช้ดาบปลอมล่อพวกมันล่ะ?" เจ็ดอ๋องขมวดคิ้ว

"ชาวยุทธล้วนเป็นสุนัขจิ้งจอกและหมาป่าที่เจ้าเล่ห์ ดาบปลอมมิอาจเรียกความเชื่อถือจากพวกมันได้"

"และหากเกิดความขัดแย้ง ยุทธภพทั้งแถบจะอ่อนแอลงอย่างมาก ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของท่านอ๋อง การชิงดาบฆ่ามังกรกลับมาในภายหลังย่อมง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก"

เซ่งคุนหัวเราะอย่างชั่วร้ายพลางอธิบาย

การโต้ตอบของทั้งสองคนเป็นการปูเรื่องสู่พายุโลหิตที่กำลังจะเกิดขึ้น ความน่าติดตามและฉากเปิดที่ทรงพลังทำให้ผู้ชมหลายคนเริ่มตื่นเต้น

"ฮ่าๆ พล็อตเดินเร็วมาก! จะเปิดฉากด้วยการฆ่าแกงกันเลยเหรอ?"

"ตัวร้ายสองคนนี้ฉลาดเป็นกรดเลยแฮะ อยากรู้จริงๆ ว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไง"

แม้ ดาบมังกรหยก จะสร้างจากนิยาย แต่คนดูทางทีวีส่วนใหญ่ยังไม่เคยอ่านต้นฉบับ พวกเขาจึงถูกดึงดูดด้วยความสงสัยอย่างรวดเร็ว

และเป็นไปตามคาด...

ฉากตัดสลับมาที่ขบวนเดินทางซึ่งเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเสียงกลองและฆ้องดังสนั่น หญิงสาวสวยนับสิบเต้นรำไปตามทาง ขณะที่ชายฉกรรจ์นับสิบช่วยกันลากรถม้าข้ามทุ่งหญ้าไปอย่างช้าๆ

"ฆ่า!!!"

ทันใดนั้น กลุ่มชาวยุทธก็พุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง เกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างทหารและนักสู้ ในตอนแรกชาวยุทธดูดุดันมากจนกองทัพต้องถอยร่น ยอดฝีมือหลายคนบนหลังม้าพุ่งตรงไปยังรถม้าที่บรรจุดาบฆ่ามังกร

ทันใดนั้น พลังปราณอันทรงพลังระเบิดออกมา แช่แข็งเหล่านักสู้และม้าให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในพริบตา!

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่น ประติมากรรมน้ำแข็งเหล่านั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

สองเฒ่าเสียนมิงเปิดตัวอย่างอลังการ!

ทั้งสองมีวรยุทธลึกล้ำ พุ่งเข้าใส่ฝูงชนและซัดฝ่ามือออกไปไม่ยั้ง ทุกฝ่ามือที่สัมผัสจะแช่แข็งศัตรูทันที! จากนั้นพวกเขาจะถ่ายเทพลังปราณเข้าไปในน้ำแข็งจนเกิดการระเบิด สับเปลี่ยนศัตรูและม้าให้กลายเป็นเศษซากกระจายไปทั่วทุ่งหญ้า

วิธีการฆ่าที่โหดเหี้ยม กลยุทธ์ที่เด็ดขาด และฉากต่อสู้ที่อลังการทำเอาคนดูหน้าจอโทรทัศน์ถึงกับลืมหายใจ!

"สองเฒ่าเสียนมิงแม่งโครตเท่! ฝ่ามือเดียวแช่แข็งทั้งคนทั้งม้า โหดสัส!"

"สเปเชียลเอฟเฟกต์น้ำแข็งดูสมจริงมาก!"

"ฉันรักสิ่งนี้! ในที่สุดก็ได้ดูฉากบู๊ที่ดูแข็งแรง ไม่ใช่พวกฉากต่อสู้ปวกเปียกเหมือนรำไทย!"

"ฉากบู๊อลังการมาก เหนือกว่าละครกำลังภายในทั่วไปในท้องตลาดอย่างน้อย 90% ถ้ายังรักษามาตรฐานนี้ได้ เรื่องนี้มีสิทธิ์ปังยาวๆ แน่นอน"

คอมเมนต์ชื่นชมเริ่มไหลบ่าเข้ามาเต็มหน้าจออย่างต่อเนื่อง