บทที่ 38 พี่มี่คะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

ผู้กำกับหยางเต้าปาดเหงื่อที่หน้าผาก

สายตาของเกาหยวนหยวนเมื่อกี้มันน่ากลัวมาก จนเขานึกว่าสองนางเอกตัวแม่จะเปิดศึกตบกันอีกรอบเสียแล้ว ในจังหวะที่เขาลนลาน เขาจึงรีบตะโกนสั่ง "คัต!" ทันที

โชคดีที่ฉากต่อไปเป็นตอนที่จิวจี้เยียกทำร้ายเตี่ยเมี่ยง ซึ่งต้องมีการตัดสลับมุมกล้องอยู่แล้ว การสั่งคัตตรงนี้จึงไม่ใช่ปัญหา

ในละคร จิวจี้เยียกเกลียดเตี่ยเมี่ยงเข้ากระดูกดำ ทั้งคู่เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้

ในความเป็นจริง ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน

อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ การแสดงของทุกคนในฉากนี้จึงดูสมจริงอย่างเหลือเชื่อจนแทบไร้ที่ติ

"อะแฮ่ม พักกองกันก่อนครับ ฉากต่อไปเป็นฉากบู๊นะ" หยางเต้ารีบตัดบท

...

กาลเวลาล่วงเลยไป การถ่ายทำ ดาบมังกรหยก ก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย

หลังจากผ่านไปเดือนกว่าๆ เมื่อฉากสุดท้ายเสร็จสิ้น หยางเต้าก็ประกาศปิดกล้องละครเรื่อง ดาบมังกรหยก อย่างเป็นทางการ

"ทุกคนครับ คืนนี้เจอกันที่งานเลี้ยงปิดกล้องที่โรงแรมหลงเสียงตอนหกโมงเย็น ตรงเวลาด้วยนะ!" หยางเต้าประกาศเสียงดัง

งานเลี้ยงปิดกล้องดำเนินไปอย่างราบรื่น

คืนนั้น เกาหยวนหยวนแอบมุดเข้าหาหลินเฉียงถึงเตียงและเริ่มเป็นฝ่ายรุกก่อนอย่างเร่าร้อน

วันรุ่งขึ้น ทั้งคู่ก็ต้องแยกย้ายกันไป

แม้เกาหยวนหยวนจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่หลินเฉียงก็รู้ดีว่าเธอต้องกลับไปสะสางเรื่องกับจ้าวโย่วถิงเพื่อเตรียมตัวหย่าขาดจากกัน

ส่วนหลินเฉียง, หยางมี่ และเร่อปา ก็นั่งเครื่องบินกลับสู่ปักกิ่ง

ตลอดการเดินทาง หยางมี่ทำปั้นปึ่งใส่เขาและแสดงท่าทีเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

หลินเฉียงที่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุคืออะไรก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ผู้หญิงน่ะ... สปอยล์มากไปก็ไม่ดี ถ้าไม่เชื่อฟังจริงๆ ก็ต้องใช้ 'ไม้เด็ด' จัดการให้หลาบจำ!

"พี่เฉียง ไส้แกะร้านนี้หอมมากเลยนะคะ พี่อยากลองชิมไหม?" ในที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส เร่อปาหยิบอาหารที่เธอแพ็กมาเองวางเต็มโต๊ะตัวเล็กไปหมด

"ไส้แกะเหรอ? ของดีจากเขตตะวันตกสินะ?" หลินเฉียงไม่เคยกินมาก่อน แต่พอลองชิมดูเขากลับพบว่ามันอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว

"เร่อปา ถ้าเธอไม่คุมปากตัวเองบ้าง เกิดหุ่นพังขึ้นมาแล้วใครจะอยากได้เธอ!" หยางมี่พูดพลางขมวดคิ้ว

เร่อปาแลบลิ้นปลิ้นตา แอบชำเลืองมองหลินเฉียงพลางคิดในใจ 'ก็ยังมีคนอยากได้ฉันอยู่คนหนึ่งนี่นา พี่เฉียงบอกว่าเขาชอบตอนฉันมีน้ำมีนวลมากกว่า ฮิๆ...'

หลินเฉียงยิ้มอย่างใจเย็นแล้วยื่นไส้แกะไปตรงหน้าหยางมี่ "ท่านประธานหยาง เลิกฟอร์มจัดเถอะครับ สนใจสักคำไหม?"

หยางมี่มองไส้แกะที่ส่งกลิ่นหอมหวลแล้วเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่

พูดตามตรงคือเธอเริ่มหิวแล้วจริงๆ แต่เพิ่งจะดุเร่อปาไปเมื่อกี้ จะให้กลับลำมาแย่งเด็กกินมันก็น่าอายเกินไปไหม?

"ไม่! ฉันไม่หิว!" หยางมี่ปฏิเสธเสียงแข็ง โดยเฉพาะคำว่า 'หิว' เธอเน้นเสียงเป็นพิเศษ

หลินเฉียงเข้าใจความหมายแฝงนั้นได้ทันควัน

หยางมี่จงใจเหน็บแนมเรื่องที่เขาไปนัวเนียกับเกาหยวนหยวนเมื่อคืนแน่ๆ

'น้ำลายสอขนาดนั้นยังจะบอกไม่หิวอีก เดี๋ยวเถอะ... จะดูซิว่าใครจะเก่งกว่ากัน!'

หลินเฉียงมองทะลุปรุโปร่งแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขานั่งกินต่อกับเร่อปาอย่างมีความสุข

หยางมี่แค่นเสียงหึแล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

เธอลูบท้องที่ว่างเปล่าของตัวเองพลางรู้สึกสับสน

เธอไม่รู้ว่าทำไมพักนี้เธอถึงกินเก่งขึ้นมาก ปกติเธอกินข้าวแค่ถ้วยเล็กๆ ก็อิ่มแล้ว แต่ตอนนี้กินไปตั้งเยอะก็ยังรู้สึกไม่อิ่มสักที! ถ้าไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาตรงเวลาทุกเดือน เธอคงนึกว่าตัวเองท้องไปแล้ว!

และไม่ใช่แค่เธอคนเดียว เร่อปาก็เป็นเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่เร่อปาไม่เคยคุมอาหาร หิวเมื่อไหร่ก็กินเมื่อนั้นโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

แต่ที่ทำเอาเธอพูดไม่ออกคือ เร่อปากินดุเหมือนพายุเข้าทุกวัน แต่ถ้าน้ำหนักไม่ขึ้นเลย แถมหุ่นยังเพรียวบางเหมือนเดิมเป๊ะ

หยางมี่หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลินเฉียง!

ในช่วงที่ผ่านมา หลินเฉียงแอบให้พวกเธอทาน 'ผลไม้มังกรเทียน' อยู่บ่อยครั้ง การทานผลไม้นี้จะช่วยชำระล้างไขกระดูกและเปลี่ยนสภาพร่างกายให้แข็งแรงขึ้น เมื่อร่างกายแข็งแรงและมีการเผาผลาญดีขึ้น ย่อมต้องการพลังงานมากขึ้น จึงไม่แปลกที่จะกินเก่งขึ้นเป็นธรรมดา! อย่างหลินเฉียงที่มีกายาหยางขั้นสุดยอด ถ้าเขากินแบบไม่กั๊ก เขาสามารถกินวัวได้เป็นสิบตัวเลยทีเดียว

บางครั้งหลินเฉียงยังแอบคิดว่าถ้าเขาไปเป็นสตรีมเมอร์สายกิน พวกดาราดังๆ พวกนั้นคงสู้เขาไม่ได้แน่นอน แต่เขาก็เลือกที่จะทานอาหารสามมื้อตามปกติเหมือนคนทั่วไป เพราะการกินบางครั้งมันก็คือความรื่นรมย์ของชีวิต

สิบนาทีต่อมา

"ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" หยางมี่ทนแรงยั่วยวนของอาหารไม่ไหวเลยหาข้ออ้างปลีกตัวออกไป

หลินเฉียงตบมือเบาๆ มองตามแผ่นหลังที่สวมกระโปรงสีม่วงรัดรูปสุดเซ็กซี่ของหยางมี่ไปพลางหัวเราะหึๆ แล้วแอบเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ

...

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ร่อนลงจอด

ทั้งสามคนได้พักผ่อนที่บ้านอยู่สองสามวันก่อนจะเริ่มกลับเข้าสู่โหมดการทำงาน

ตอนนี้ งานขั้นตอนหลังการถ่ายทำ ของ ดาบมังกรหยก อยู่ในความดูแลของผู้กำกับหยางเต้า ส่วนพวกเขาต้องเตรียมตัวเดินสายโปรโมตละครเรื่องใหม่

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หลินเฉียงเริ่มออกรายการวาไรตี้กับหยางมี่และนักแสดงนำคนอื่นๆ รวมถึงจัดงานแฟนมีตติ้งหลายครั้งเพื่อสร้างกระแสก่อนละครออนแอร์

"อาเฉียงมีอารมณ์ขันมากเลย! อยากให้เขาออกรายการวาไรตี้บ่อยๆ จัง!"

"ฉันรักมหาเทพตงหัวของเขามาก! ตั้งตารอดู ดาบมังกรหยก เลยค่ะ!"

"ถึงฉันจะไม่ชอบแนวกำลังภายใน แต่ฉันก็จะซัพพอร์ตผลงานของอาเฉียงแน่นอน!"

บน เว่ยป๋อ แฟนคลับต่างพากันให้กำลังใจหลินเฉียงอย่างล้นหลาม

แม้เขาจะเดบิวต์ได้ไม่ถึงปีและมีผลงานแค่เรื่องเดียว แต่บทมหาเทพตงหัวก็ได้สร้างฐานแฟนคลับที่เหนียวแน่นให้เขาจริงๆ

อย่างไรก็ตาม คนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงส่วนน้อย ชาวเน็ตส่วนใหญ่ยังคงตั้งแง่และจิกกัดไม่เลิก

"อย่าพยายามเลย ยุคนี้ขนาดหมายังไม่ดูละครกำลังภายในเลยเหอะ!"

"นิยายกิมย้งน่ะดีจริง แต่เอามาทำเป็นละครทีไรก็เจ๊งทุกที ดาบมังกรหยก เวอร์ชันนี้ก็คงไม่ต่างกันหรอก!"

"ละครยังไม่ทันฉายก็ประโคมข่าวโปรโมตซะจนน่ารำคาญ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะกระแสจาก ป่าท้อสิบหลี่ คงไม่มีใครชายตามอง ดาบมังกรหยก หรอกมั้ง"

"เรื่องนี้เรตติ้งถึง 0.5% ก็เก่งแล้ว!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว ผู้คนจำนวนมากมองอนาคตของละครเรื่องนี้ในแง่ลบสุดๆ

...

สำนักงานใหญ่เจียสิง

ในห้องทำงานของหยางมี่ หลินเฉียงและอีกสองสาวมารวมตัวกัน

"พี่มี่คะ ตอนนี้กระแสในเน็ตของ ดาบมังกรหยก ก็ดูใช้ได้นะคะ" เร่อปามองข้อมูลในมือถือแล้วยิ้มบอก

"กระแสมันแค่ผิวเผินน่ะ ทั้งหมดมันเป็นอานิสงส์มาจาก ป่าท้อสิบหลี่ ต่างหาก"

"แต่พี่ได้ยินมาว่าเรื่อง พลิกฟ้าท้าลิขิต (Fighter of the Destiny) ก็ถ่ายเสร็จแล้วเหมือนกัน และดูเหมือนเขาจะวางโปรแกรมฉายชนกับเราพอดี นี่แหละคือปัญหาใหญ่" หยางมี่ขมวดคิ้วเครียด

เร่อปาพยักหน้ากำลังจะพูดบางอย่าง

ทันใดนั้น เธอเหลือบไปเห็นวิดีโอหนึ่ง และสีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นความตกใจสุดขีดทันที

"พี่มี่คะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

เร่อปาชี้ไปที่โทรศัพท์ของเธอแล้วอุทานเสียงหลง