บทที่ 22 ละครใหม่ "ดาบมังกรหยก"! หยางมี่: ที่คุณอยากเล่นบทเตียบ่อกี้ เพราะเกาหยวนหยวนใช่ไหม?

ภายในห้องทำงาน

หลินเฉียงเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของหยางมี่ หลังจากเขาพูดจบ ดวงตาของหยางมี่ก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ไม่มีทาง!” หยางมี่ปฏิเสธเสียงแข็ง

“เดิมพันก็คือเดิมพันครับ” หลินเฉียงยืนกราน

หยางมี่พูดไม่ออก: “พวกผู้บริหารรอประชุมกันอยู่นะคะ เราค่อยกลับไปต่อกันคืนนี้ไม่ได้เหรอ...?”

หลินเฉียงส่ายหน้า “ไม่ครับ ตรงนี้ตื่นเต้นกว่าเยอะ”

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินเฉียงเดินเข้าห้องประชุมของเจียสิงด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า ตอนนี้สัญญาเดิมพันผลประกอบการใกล้จะลุล่วง และสถานการณ์ของบริษัทก็กำลังไปได้สวย แม้พวกผู้บริหารจะรอมานานนับชั่วโมง แต่ก็ไม่มีใครแสดงท่าทีหงุดหงิดเลย

เมื่อเห็นหลินเฉียงก้าวเข้ามา ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าเขาเซ็นสัญญากับบริษัทเรียบร้อยแล้ว จึงพากันเข้ามาทักทายอย่างอบอุ่น

“พี่เฉียง มาทางนี้ค่ะ!” เร่อปากวักมือเรียกอย่างร่าเริง

“เร่อปา ต่อไปเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วนะ” หลินเฉียงยิ้ม

เร่อปาพยักหน้าหงึกๆ “พี่เฉียง พี่สุดยอดมากเลย! แค่คืนเดียวมีคนติดตามเพิ่มตั้ง 8 ล้านคนแน่ะ!”

หลินเฉียง: “หึๆ เธอก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

เร่อปาทำปากยื่น: “สู้พี่ไม่ได้หรอกค่ะ”

พวกเขานั่งคุยกันได้พักใหญ่แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของหยางมี่ เร่อปาจึงถามด้วยความสงสัย “พี่เฉียง พี่มี่ไปไหนแล้วล่ะคะ?”

“ก็นั่นไง” หลินเฉียงชี้ไปทางประตูหลัง หยางมี่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางกระเผลกๆ ดูเก้ๆ กังๆ อย่างบอกไม่ถูก

เร่อปารีบเข้าไปประคองทันที “พี่มี่ เป็นอะไรไปคะ?”

หยางมี่ค้อนใส่หลินเฉียงแวบหนึ่งก่อนจะตอบอย่างเซ็งๆ “ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่ลื่นล้มในห้องน้ำน่ะ”

เร่อปารู้สึกสงสารจับใจ “ทำไมไม่ระวังเลยล่ะคะ มาค่ะ นั่งลงก่อน”

ใบหน้าสวยของหยางมี่มืดมนลง เธอรีบส่ายหน้าทันควัน: “ไม่... พี่ไม่นั่ง งานสำคัญกว่า”

ภายใต้สายตาของทุกคน หยางมี่ฝืนทนยืนเป็นประธานการประชุม เธอประกาศเรื่องการเซ็นสัญญาของหลินเฉียง ก่อนจะหยิบปึกเอกสารออกมาแจกจ่าย

“นี่คือทรัพยากรด้านภาพยนตร์และละครที่บริษัทมีสิทธิ์เข้าถึงในตอนนี้ ทุกคนลองดูนะคะ” หยางมี่กล่าว

ความจริงเจียสิงมีลิขสิทธิ์เหล่านี้ไว้นานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้บริษัทประสบปัญหาหนักจนไม่มีงบประมาณพอจะสร้างเรื่องใหม่ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป ความสำเร็จของ ป่าท้อสิบหลี่ ทำให้บริษัทมีชื่อเสียงและระดมทุนได้ง่ายขึ้น

หลินเฉียงหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน พบว่าส่วนใหญ่เป็นละครโทรทัศน์เกือบทั้งหมด ไม่มีภาพยนตร์เลย ซึ่งสอดคล้องกับทิศทางของเจียสิงที่ยังไม่กล้าเสี่ยงกับวงการหนังที่ซับซ้อน เขาพลิกดูบทประมาณสิบเรื่อง ส่วนใหญ่เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน มีเพียงสองเรื่องที่คุ้นหูคือ ดาบมังกรหยก ของกิมย้ง และ พลิกฟ้าท้าลิขิต

หยางมี่ถึงขั้นใช้วงกลมสีแดงแต้มไว้ที่เรื่อง พลิกฟ้าท้าลิขิต เพราะมันมีส่วนคล้ายกับ ป่าท้อสิบหลี่ ตรงที่เป็นแนวแฟนตาซีเทพเซียนที่สร้างจากนิยายยอดฮิต ชัดเจนว่าเจียสิงต้องการเกาะกระแสความดังของหลินเฉียงเพื่อก๊อปปี้ความสำเร็จเดิม!

‘พลิกฟ้าท้าลิขิตงั้นเหรอ?’ หลินเฉียงแอบยิ้มขื่นในใจ

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้จักเรื่องนี้ดี ในโลกก่อนของเขาละครเรื่องนี้มันคือหายนะชัดๆ ทั้งบทที่เปลี่ยนจนเละเทะ เทคนิคพิเศษราคาถูก และการแสดงที่ไม่ได้เรื่อง ไม่มีทางที่ละครแบบนี้จะดังได้แน่!

หลินเฉียงปฏิเสธบทพระเอก ‘เฉินฉางเซิง’ ในใจทันที เขาไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สร้างมาต้องพังทลาย และที่สำคัญ ทักษะ ‘จิตใจบริสุทธิ์’ และ ‘ความลังเล’ ของเขาในตอนนี้มันเข้ากับบทพระเอกเรื่องอื่นมากกว่า

“ฉันคาดหวังกับเรื่อง พลิกฟ้าท้าลิขิต มาก ทุกคนคิดยังไงคะ?” หยางมี่ยืนบนเวทีด้วยสีหน้าจริงจัง แผ่ออร่าประธานสาวผู้เย็นชาและทรงอำนาจออกมา ต่างจากตอนอยู่กับหลินเฉียงในห้องทำงานลิบลับ

“มันเป็นไอพีใหญ่ แถมเป็นแนวเทพเซียน ฉันว่าดังแน่ค่ะ!”

“ถ้าเราทำเรื่องนี้ต่อ เราจะเลียนแบบความสำเร็จของ ป่าท้อสิบหลี่ ได้เลย!”

“หลินเฉียงกำลังดังมาก ถ้าให้เขาเป็นพระเอก กระแสต้องมาเต็มแน่ครับ!”

เหล่าผู้บริหารต่างเห็นพ้องต้องกัน

หยางมี่พยักหน้ารับ แต่เธอยังไม่ตัดสินใจทันที เธอหันไปถามหลินเฉียง “หลินเฉียง คุณคิดยังไง?”

คำถามนี้ทำเอาพวกผู้บริหารงงไปตามๆ กัน ในสายตาพวกเขา หลินเฉียงเป็นเพียงดาราสังกัดบริษัท ทำไมประธานต้องฟังความเห็นเขาขนาดนี้?

“ผมว่าเรื่อง พลิกฟ้าท้าลิขิต ไม่รอดครับ!” คำพูดของหลินเฉียงทำเอาทุกคนช็อก รวมถึงหยางมี่ด้วย!

“ทำไมล่ะ?” หยางมี่ถามอย่างไม่เข้าใจ

“นิยายเรื่องนี้ดีก็จริง แต่บทที่ดัดแปลงมามันแย่มาก มันแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย ผมว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นหายนะครับ” หลินเฉียงตอบ “เทียบกันแล้ว ผมกลับเชื่อมั่นในเรื่อง ดาบมังกรหยก มากกว่า”

“ดาบมังกรหยก งั้นเหรอ?” หยางมี่มองหลินเฉียงด้วยสายตาแปลกๆ ขณะที่คนอื่นๆ เริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด

“หลินเฉียง คุณเพิ่งเข้าวงการอาจจะยังไม่รู้ ยุคทองของหนังกำลังภายในมันจบลงไปนานแล้ว ตลาดตอนนี้ซบเซามากนะ”

“อีกอย่าง แม้กิมย้งจะมีชื่อเสียงในโลกนิยาย แต่ที่ผ่านมายังไม่มีค่ายไหนเอามาทำเป็นละครแล้วรอดเลย ดูอย่างเรื่อง อุ้ยเสี่ยวป้อ เวอร์ชันจางอี้ซานที่เพิ่งฉายไปสิ เจ๊งยับเยินเลยนะ” พี่จางผู้ช่วยสาวรีบเสริม

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ในโลกคู่ขนานนี้กิมย้งเป็นนักเขียนที่เริ่มเขียนนิยายตอนอายุห้าสิบปี ผลงานของเขาจึงออกมาช้ากว่าโลกเดิมของหลินเฉียงถึง 30 ปี ทำให้เขาไม่ได้โด่งดังในยุคทองของกำลังภายใน และพอตลาดเริ่มอิ่มตัว ผลงานชั้นยอดของเขาจึงถูกมองข้าม

“คนอื่นทำไม่ดี ไม่ได้หมายความว่าผมจะทำไม่ได้นี่ครับ” หลินเฉียงยืนกราน

ทักษะ ‘จิตใจบริสุทธิ์’ และ ‘ความลังเลใจ’ มันช่างเข้ากับคาแรคเตอร์ของ ‘เตียบ่อกี้’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ บทนี้มันเกิดมาเพื่อเขาชัดๆ!

“หลินเฉียง เชื่อฉันเถอะ เล่นเป็นเฉินฉางเซิงดีกว่าเตียบ่อกี้เยอะ!”

“เรื่อง ดาบมังกรหยก น่ะเหรอ ขนาดหมายังไม่ดูเลย!”

เหล่าผู้บริหารเริ่มส่งเสียงค้าน ถ้าเป็นดาราคนอื่นคงโดนด่าเปิงไปแล้ว แต่กับหลินเฉียงที่กำลังเป็นบ่อเงินบ่อทองของบริษัท และมีความสัมพันธ์พิเศษกับหยางมี่ พวกเขาจึงทำได้แค่ทัดทานเบาๆ

“เฮ้อ...” หยางมี่ถอนหายใจ แม้เธอจะคิดเหมือนคนอื่น แต่ในเมื่อเซ็นสัญญาให้สิทธิ์หลินเฉียงตัดสินใจเลือกบทเองไปแล้ว เธอจะทำอะไรได้?

“ฉันขอประกาศว่า ละครเรื่องต่อไปของบริษัทคือ ดาบมังกรหยก ค่ะ” หยางมี่ประกาศเสียงเฉียบขาด เธอคิดในใจว่าถ้าละครเรื่องนี้เรตติ้งเจ๊ง หลินเฉียงคงจะได้บทเรียนและยอมฟังเธอมากขึ้นในอนาคต อีกอย่างต้นทุนการทำหนังกำลังภายในมันต่ำกว่าแนวเทพเซียนเยอะ เจียสิงในตอนนี้มีกำลังพอที่จะยอมขาดทุนได้

หลังจากสรุปแผนงานเสร็จ การประชุมก็จบลง หลินเฉียงและเร่อปาเดินออกมาพร้อมกัน แต่หยางมี่กลับมีท่าทางลังเลเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“มีอะไรจะพูดเหรอครับ?” หลินเฉียงยิ้มถาม

หยางมี่อดรนทนไม่ไหวจึงโพล่งออกมา “ที่คุณอยากเล่นเรื่อง ดาบมังกรหยก เป็นเพราะเกาหยวนหยวนใช่ไหม?”

“หือ? หมายความว่ายังไงครับ?” หลินเฉียงงงเป็นไก่ตาแตก บทเตียบ่อกี้มันไปเกี่ยวอะไรกับเกาหยวนหยวน?

“ยังจะมาทำเป็นไขสืออีก!”

“ค่ายซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นหนึ่งในผู้ลงทุนหลักของเรื่องนี้ และเกาหยวนหยวนก็เป็นดาราในสังกัดนั้น...”

“ที่สำคัญคือ พวกเขาคอนเฟิร์มแล้วว่า เกาหยวนหยวนจะรับบทเป็น ‘จิวจี้เยียก’!”

ใบหน้าของหยางมี่ดูเย็นชา แต่คำพูดกลับแฝงไปด้วยความหึงหวงอย่างเห็นได้ชัด

“ผมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ นะครับ” หลินเฉียงส่ายหน้า เขาพยายามนึกดู ในโลกก่อนเกาหยวนหยวนก็เคยเล่นบทจิวจี้เยียกจริงๆ นั่นแหละ

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหลินเฉียงไม่ได้โกหก หยางมี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ขณะเดียวกันเธอก็เริ่มสับสนกับตัวเอง ทำไมเธอต้องไปแคร์ความสัมพันธ์ของเขากับเกาหยวนหยวนขนาดนี้?

ทำไมเธอต้องโมโหทุกครั้งที่เห็นเขาใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่น? ทั้งที่ตอนหลิวข่ายเวยมีข่าวฉาวกับดาราสาวหวังโอว เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด... หรือว่าเธอจะตกหลุมรักเด็กนี่เข้าจริงๆ แล้ว?

“ตอนนี้คุณเป็นดาราแล้ว อยู่ที่เดิมคงไม่สะดวก” หยางมี่สลัดความคิดสับสนทิ้งแล้วหันมาพูดกับหลินเฉียง “ฉันมีวิลล่าอยู่แถวบริษัทหลังหนึ่ง คุณไปอยู่ที่นั่นสิ มันเดินทางสะดวกดี”

หลินเฉียงหัวเราะหึๆ “พี่มี่ครับ พี่คิดจะสูบพลังผมให้หมดตัวเลยหรือไง?”

หยางมี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโวยวาย “คิดอะไรของคุณ! ฉันไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นด้วยสักหน่อย!”

หลินเฉียงยิ้มกริ่ม “อ้อ นึกว่าพี่จะย้ายมาอยู่กับผมซะอีก”

“ฝันไปเถอะ!” หยางมี่หน้าตึง

เร่อปาที่เดินตามหลังมาไม่รู้เรื่องความลับของทั้งคู่ ก็นึกว่าพวกเขาแค่หยอกล้อกันตามปกติ “พี่เฉียง พี่จะย้ายเข้าวันไหนคะ?”

“วันนี้ว่างพอดี กะว่าจะย้ายไปเลยน่ะ”

“ฮิๆ วันนี้ฉันก็ว่างเหมือนกัน เดี๋ยวไปช่วยพี่ทำความสะอาดนะคะ” เร่อปาอาสาอย่างร่าเริง หลินเฉียงพยักหน้าตกลง หยางมี่จึงส่งกุญแจให้เขาไป

...

หลังจากนั้น หลินเฉียงและเร่อปาก็ไปขนของและมุ่งหน้าไปยังวิลล่าที่หยางมี่บอก มันเป็นวิลล่าขนาดเล็กสไตล์คฤหาสน์ 2 ชั้น พื้นที่ใช้สอยประมาณ 300 ตารางเมตร รอบบ้านกว้างขวางเต็มไปด้วยแมกไม้และเถาวัลย์เขียวขจี เหนือประตูใหญ่มีคำว่า “คฤหาสน์น้ำหวานน้อย” ติดอยู่อย่างโดดเด่น

ที่นี่หยางมี่ไม่ได้มาอยู่นานแล้วเพราะติดถ่ายงาน แต่ก็มีคนมาทำความสะอาดประจำจึงค่อนข้างเป็นระเบียบ ทั้งคู่ช่วยกันถูพื้นจนมาถึงห้องนอนใหญ่ ซึ่งเดิมทีเป็นห้องของหยางมี่แต่ตอนนี้กลายเป็นของหลินเฉียง

อากาศข้างนอกร้อนระอุ แม้จะเปิดแอร์ในห้องนอนแล้ว แต่เร่อปาที่ออกแรงทำความสะอาดก็เหงื่อท่วมตัว วันนี้เธอสวมชุดจั๊มสูทผ้าบางสีฟ้าอ่อน เมื่อเหยื่อซึมโชก ผ้าจึงแนบไปกับผิว เผยให้เห็นสัดส่วนอันเย้ายวนราวกับปีศาจสาวออกมาทันที!