นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 243 - แสดงความแข็งแกร่ง

นิคจ้องมองมือของตัวเองที่ถูกปัดออกอย่างแรงด้วยสายตาที่แข็งค้าง เขาไม่เชื่อว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นได้ การคว้าจับครั้งนี้ใช้แรงออกไปมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ ทั้งจังหวะและความเร็วสมบูรณ์แบบ แต่มันกลับถูกป้องกันเอาไว้อย่างง่ายดาย

ในฐานะเฟสเซอร์ เซลล์ในร่างกายของนิคนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก การลงมือของเขานั้นแฝงพลังพันธุกรรมไปด้วยอย่างเต็มเปี่ยม แม้แต่เฟสเซอร์ด้วยกันก็ไม่น่าจะมองตามได้ทัน โอกาสที่จะป้องกันได้นั่นต่ำมาก ไม่ต้องพูดถึงการปัดทิ้งง่าย ๆ อย่างนี้เลย

สายตาที่เขามองเขม่นไปที่เดวิดทอประกายประหลาดใจเล็กน้อย นิคประหลาดใจว่าทำไมเจ้าหมอนี่ถึงได้โชคดีขนาดนี้?

“นายคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร?” เดวิดถามขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างต่อเนื่อง

“นายพยายามจะโจมตีฉันในโรงอาหารกลางวันแสก  ๆ อย่างนั้นใช่มั้ย?” เขาเจตนากล่าวให้ดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของคนบริเวณนั้นให้หันมามองมากขึ้นอีก

สีหน้าของนิคเริ่มมืดดำ เสียงของเดวิดนั้นได้ผล กลุ่มนักเรียนเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเรื่องตรงนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว แต่หลังจากนั้นแค่แป๊บเดียว นิคก็เผยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่า! นายพูดอะไรอย่างนั้น? ทำไมฉันจะต้องโจมตีนายด้วยล่ะ แค่หาเรื่องคุยตามประสาเพื่อนรุ่นเดียวกันเท่านั้น”

การตอบสนองแบบนี้ทำให้เดวิดขมวดคิ้ว เท่าที่เขาจำได้ลาง ๆ เจ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ควรจะโง่กว่านี้ไม่ใช่เหรอ? มันเกิดอะไรขึ้น

ระหว่างกำลังสับสน นิคก็ลงมืออีกครั้งแล้ว คราวนี้เขาใช้พลังทั้งหมดออกมาอย่างเต็มที่ ไม่มีการออมแรงเอาไว้อีกต่อไป มือขวายื่นตรงออกมาหมายจะคว้าเข้าที่ไหล่ของเดวิดอีกครั้ง มันเร็วกว่าการคว้าจับครั้งแรกเป็นเท่าตัวเลย

และผลที่ออกมาก็แตกต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง มือไม่ได้ถูกปัดออกไป แต่มันก็ไม่สามารถจับเข้าที่ไหล่ของเดวิดได้ตามต้องการเหมือนกัน กลายเป็นว่ามือขวาของนิคตกอยู่ในมือซ้ายที่เดวิดยื่นขึ้นมากันเอาไว้อย่างง่าย มันแทบไม่ต่างจากการยื่นมือมาให้จับเองเลยด้วยซ้ำ

ดวงตาของเดวิดทอประกายเย็นชาออกมาอย่าชัดเจน ในเมื่ออยากจะหาเรื่องใส่ตัว เขาก็จะตอบสนองให้อย่างดีที่สุด ได้แต่หวังว่าคราวนี้เจ้าบ้านี่น่าจะจำเอาไว้เป็นบทเรียนบ้าง

ในตอนแรก นิคไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักนอกจากความประหลาดใจอย่างหนัก แต่หลังจากนั้น สีหน้าก็เริ่มแดงเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ในความรู้สึกของเขา มือของตัวเองกำลังถูกคีมเหล็กที่ทรงพลังหนีบอยู่ แถมยังเป็นเหล็กที่ถูกไฟเผาผลาญมาจนแดงฉานเลยด้วยซ้ำ และคลื่นความร้อนนั้นกำลังถาโถมหลั่งไหลผ่านแขนเข้ามาในร่างกายอย่างต่อเนื่อง มันร้อนรุ่มจนทำให้นิคเริ่มทนไม่ไหวแล้ว

เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ของตนกำลังเลวร้าย เขาไม่เหลือทางเลือกอื่นให้ใช้อีก นิคดิ้นรนด้วยการกระตุ้นความแข็งแกร่งทั้งหมดของร่างกายตัวเองออกมา เซลล์ทั้งหมดในร่างกายเริ่มทำงานอย่างหนักหน่วง มันส่งพลังผ่านเลือด แผ่กระจายไปยังกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ซึมซาบลงไปยังกระดูกและเส้นเอ็น ใช้ทุกอย่างที่มีออกมา ความตั้งใจมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ดึงมือให้หลุดออกมาจากคีมประลัยกัลป์นี่ให้ได้

แคร้ง!

พื้นโรงอาหารที่นิคยืนอยู่เริ่มได้ผลกระทบจากพลังที่เขาพยายามรีดออกมาแล้ว แรงกดที่ส่งลงไปเพื่อตั้งหลักให้มั่นทำให้พื้นมีร่องรอยปริแตก

แคร๊ก! แคร๊ก!

แต่ถึงอย่างนั้น มือของนิคก็ยังไม่สามารถสลัดหลุดออกมาได้ กระดูกมือเริ่มมีการแตกหักบ้างแล้วด้วยซ้ำ เหงื่อเริ่มผุดออกมาจากหน้าผากของเขาอย่างต่อเนื่อง พละกำลังของฝ่ายตรงข้ามมหาศาลเกินไป มันเทียบเท่าได้กับเฟสเซอร์คนหนึ่งเลยด้วยซ้ำ และที่น่ากลัวไปกว่านั้น คลื่นความร้อนที่แผ่พุ่งออกมา มันไม่ได้ต่างจากไฟโลกันต์เลยแม้แต่นิดเดียว

และในที่สุด ความพยายามของนิคก็เป็นผล ด้วยการระเบิดพลังออกมาทั้งหมดในครั้งเดียว เขาสามารถดึงมือของตัวเองให้หลุดออกมาได้ ด้วยฟันกรามที่กัดกันแน่น นิคคำรามออกมาเป็นการส่งท้าย “ดี! ดี! ดี! ถ้านายไม่อยากคุยวันนี้ ฉันก็จะไม่บังคับ! แต่แน่ใจได้เลยว่า นายต้องเสียใจแน่ที่ตัดสินใจแบบนี้”

เมื่อกล่าวจบประโยค และจ้องหน้าแบบขู่เข็ญอยู่ชั่วครู่ นิคก็หันหลังและเดินจากไป

ส่วนเดวิด! เขาส่ายหน้าเบา ๆ และเลือกที่จะหมุนตัวเดินไปอีกทางหนึ่ง แต่นั่นไม่ก่อนที่จะเห็นไนฮุนเดินถือถาดอาหารเช้าแหวกฝูงชนเข้ามาหา

“นายนี่มันเป็นตัวเรียกปัญหาจริง ๆ” เขาใช้มือเดียวยกโต๊ะที่ล้มคว่ำอยู่ให้ตั้งตรงขึ้นมาอีกครั้ง และวางถาดอาหารลงไป พร้อมกับดึงเก้าอี้มานั่งอย่างสบายอารมณ์

“ช่วยไม่ได้นี่นา ดูเหมือนว่าฉันจะมีแฟนคลับอยู่ไม่น้อยเลย” เดวิดยักไหล่ อารมณ์ของเขาไม่ดีเอาเสียเลย มื้อเช้านั้นยังไม่เสร็จสิ้นลงโดยสมบูรณ์ และตอนนี้มันไม่เหลืออะไรให้กินอีกแล้ว เดวิดกำลังลังเลว่าจะยอมเสียคะแนนจีโนเพื่อซื้อมากินเพิ่มดีหรือไม่?

“แล้วนายคิดว่าจะใช้วิธีนี้แก้ปัญหากับแฟน ๆ ไปเรื่อย ๆ อย่างนั้นหรือ?” ไนฮุนเอ่ยถามออกมา เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และตกใจกับความแข็งแกร่งที่เดวิดแสดงออกมาไม่น้อย เจ้าหมอนี่ไม่เห็นเฟสเซอร์อยู่ในสายตาจริง ๆ การแสดงออกในชั้นเรียนวิชาทักษะการต่อสู้ตอนนั้นไม่ใช่การหลงตัวเองเลย

“ก็ถ้าเข้ามาหาด้วยวิธีแบบนี้ จะให้ฉันทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อวอนหาเรื่องเอง จะให้ฉันใจร้ายไม่ตอบสนองได้ยังไง?”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะสร้างศัตรูเลยนะ เดวิด!” น้ำเสียงของไนฮุนมีความกังวลเล็กน้อย สีหน้าของเขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนที่จะวางช้อนและหันมามองหน้าเดวิดอย่างจริงจัง

“ทำไม? มันมีอะไรอย่างนั้นหรือ?” เดวิดถามออกมาอย่างเมินเฉย เขารู้ว่าไนฮุนต้องมีเรื่องอะไรที่สำคัญจะบอกแน่

“นายไม่ได้ยินข่าวลืออะไรมาบ้างเลยเหรอ?” ไนฮุนเอ่ยถาม

“ข่าวลือ? เรื่องอะไร?” สีหน้าของเดวิดเริ่มแสดงถึงความสนใจขึ้นมาแล้ว

“ไม่ได้ยินใครคุยกันเรื่องภารกิจบ้างเลยหรือยังไง? ดูเหมือนว่ามันจะมีข้อกำหนดเพิ่มเข้ามา นักเรียนทุกคนต้องทำภารกิจให้สำเร็จอย่างน้อย  3 ชิ้นต่อเดือน ไม่เช่นนั้นก็จะได้รับบทลงโทษ” ไนฮุนกล่าวอธิบายออกมา

“หือ? ไม่เคยได้ยิน! นายรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” คิ้วของเดวิดเริ่มขมวดอีกครั้ง

“เกือบอาทิตย์แล้ว ตอนนี้พวกนักเรียนพากันไปรับภารกิจกันอย่างจ้าละหวั่นเลย หอภารกิจแทบจะแตกไปแล้วมั้ง คนส่วนใหญ่ต้องการรับภารกิจง่าย ๆ เอาไว้ก่อน โดยเฉพาะในการออกไปครั้งแรก ๆ แบบนี้” ไนฮุนหันกลับไปให้ความสนใจกับอาหารบนถาดอีกครั้ง แต่ยังไม่วายกล่าวเสริมออกมาอีก

“ได้ยินว่ารางวัลตอบแทนก็คุ้มค่าอยู่นะ” หลังจากนั้นก็ส่งชิ้นเนื้อเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

เดวิดยืนนิ่งคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “นายตั้งใจจะไปรับภารกิจเมื่อไหร่?”

“กินเสร็จ! จะรอไปด้วยกันมั้ย?” เขาหันมาตอบด้วยปากที่เต็มไปด้วยอาหาร

เดวิดกลอกตาไปมาทันที “นายคิดว่าจะให้ฉันนั่งรอดูนายกินจนเสร็จอย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปเองคนเดียวก็ได้” เดวิดคำรามออกมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที แต่ยังไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นโบกเป็นการบอกลาไนฮุนด้วย

........................

‘หอภารกิจ’ เป็นอาคารขนาดใหญ่ มีตัวหนังสือโฮโลแกรมติดแสดงชื่อเอาไว้อย่างเด่นชัดบนยอดบนสุดของตัวอาคาร เดวิดเคยเห็นอาคารหลังนี้แบบไกล ๆ มาหลายครั้งแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขายังไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก เดวิดไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาที่นี่เร็วขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

และตอนนี้เขายืนอยู่ที่หน้าทางเข้า กำลังวุ่นวายอยู่กับการมองนักเรียนจำนวนมากมายที่พากันเดินออกอย่างไม่ขาดสาย ที่เดวิดให้ความสนใจไม่ใช่เพื่อนนักเรียนด้วยกันเลย แต่มันเป็นทีมที่เดินสวนและเดินแซงเขาไปอย่างครึกครื้นหลายทีมนั่นต่างหาก จากกลิ่นอายแล้ว พวกเขาไม่ใช่นักเรียนใหม่แน่ ๆ

ถ้าดูจากอายุ คนพวกนี้น่าจะได้รับอนุญาตให้อยู่ในสถาบันต่อด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง และน่าจะอยู่ในนี้มา 3-4 ปีแล้ว ถ้าได้อยู่พัฒนาความสามารถในสถาบันอย่างต่อเนื่องยาวนานถึงขนาดนี้ ความแข็งแกร่งที่แสดงออกมานั้นไม่ถือว่าเกินความคาดหมายนัก

“แข็งแกร่งกันจริง ๆ” เดวิดพึมพำออกมา แม้ว่าจะคาดเดาความแข็งแกร่งได้ แต่มันก็ยังทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีนัก เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น