นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 226 - สกายวอคเกอร์

“กำลังแสกน กรุณารอสักครู่.. ยินดีต้อนรับอีกครั้ง ‘เทเลอร์ โกลดิ้ง’ คุณเป็นสมาชิกขององค์กรเรียบร้อยแล้ว... หือ? คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? หา!” เสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกกลายเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ราวกับมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำ คนผู้นั้นไม่ได้มีท่าทางผิดปกติอะไร แต่ยกมือออกมาตบเข้าที่ปุ่มด้านข้างของกล่องอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว ทำให้เสียงของ AI นั่นเงียบลงไปอย่างทันควัน

และเหมือนจะรู้สึกตัวว่าเดวิดกำลังจ้องมองอยู่ เขาแค่ยักไหล่ให้ “เจ้า AI ที่ควบคุมอุปกรณ์นี่อยู่เป็นพวกหัวร้อนน่ะ..เอาล่ะ..ถึงตานายแล้ว!”

เดวิดพยักหน้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กับกล่องอุปกรณ์นั้นมากขึ้น เท่าที่เขาเห็นจนถึงตอนนี้ มันไม่มีเล่ห์กลอะไรแอบแฝงอยู่ ดังนั้น เดวิดยื่นข้อมือซ้ายที่มีป้ายประจำตัวไปแตะกับหัวอ่านนั่นอย่างช้า ๆ..

“กำลังแสกน กรุณารอสักครู่.. ‘เดวิด ซินเทค’ ยินดีต้อนรับสู่ ‘ปีศาจแห่งความมืด’ ข้อมูลของคุณได้รับการบันทึกเรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้คุณสามารถรับภารกิจ ของรางวัล และข้อมูลข่าวสารจากองค์กรได้โดยตรง คุณสามารถใช้ระบบส่วนตัวเชื่อมโยงกันองค์กรได้อย่างอิสระ... ส่วนคุณ อย่างคิดนะว่าฉันจำไม่ได้ ว่าคุณเพิ่งทำ...”

ปัง!

กล่องอุปกรณ์ถูกมือข้างนั้นตบเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ดูจะรุนแรงกว่าคราวก่อนไม่น้อย แต่ผลของมันเหมือนกัน เสียงของ AI เงียบไปทันที

เดวิดได้แต่ยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่กับที่ งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไม่น้อย ชั่วเวลาเพียงไม่นานนัก ตอนนี้เขากลายเป็นสมาชิกของชมรมลับที่ผิดกฎของทางสถาบันไปแล้ว

“เอาล่ะ! ตอนนี้นายก็เป็นพวกเดียวกับเราแล้ว กลายเป็นครอบครัวเดียวกัน และพวกเราจะไม่ควรปิดบังตัวตนกับคนในครอบครัวด้วย” หลังจากกล่าวจบ คนผู้นั้นก็ยกมือขึ้นเปิดฮูดที่ปิดบังใบหน้าของตัวเองออก และนั่นทำให้เดวิดที่กำลังมองตามอย่างสนใจเกิดอาการอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าตัวเองกำลังต่อสู้และสนทนาอยู่กับนักเรียนชาย เดวิดเพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิดไปตอนนี้เอง ถ้าดูจากอายุแล้วนี่น่าจะเป็นนักเรียนคนหนึ่งจริง แต่ไม่ใช่ผู้ชาย คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเข้าเป็นนักเรียนหญิง แถมยังเป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยงามน่ารัก ถ้าไม่นับว่าเธอฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีเยี่ยมเกินไป หน้าตาของเธอนั้นถือว่าเกินเกณฑ์มาตรฐานของโลกนี้แน่นอน

ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีเยี่ยม! ใช่ รูปร่างของเธอไม่ต่างจากนักเพาะกายระดับแชมป์โลกเลย ต้นแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่น มันเล็กกว่าต้นขาของเดวิดเพียงนิดเดียวเท่านั้น

“เธอเป็นผู้หญิง!?” เขาหลุดปากถามออกมา แน่นอนว่าเป็นการหลุดปากด้วยอาการตะลึง

“แน่นอน! เป็นผู้หญิง!” สาวน้อยตัวใหญ่หัวเราะคิกคักออกมา ก่อนจะแนะนำตัวเอง

“ฉันชื่อ ‘ซาร่า ลาสสัน’ แต่นายเรียกฉันว่า ‘ซี’ ก็พอแล้ว ก่อนอื่นคงต้องขอโทษที่ทำตัวลับ ๆ ล่อนะ” ระหว่างที่พูด ซาร่าก็ชี้มือกลับไปที่ยอดตึกที่เธอเคยซุ่มอยู่ในตอนแรก ตอนนี้บนดาดฟ้านั่นดูเละเทะไปหมดแล้ว

“ฉันยอมรับคำขอโทษ” เดวิดที่ควบคุมสติของตัวเองได้แล้วตอบกลับ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ สวยงามบนร่างกายของเธอไม่หยุด มันเป็นสายตาที่ถ้ามีคนภายนอกมองเข้าเห็น อาจสงสัยได้ว่าเดวิดกำลังชอบเด็กผู้หญิงคนนี้อยู่เลยทีเดียว

“เท่าที่เห็น ดูเหมือนว่าเธอจะเลือกผสานยีนของวานรเหล็กกล้าเข้ากับตัวเองใช่มั้ย?” เดวิดกล่าวออกมาในที่สุด สายตาเริ่มหลุดมาจากร่างกายของเธอได้

“ฮ่าฮ่า เรื่องพวกนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังดีกว่า มา! ตามมา! พวกเราไปฉลองกันดีกว่า” ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซาร่าคว้าข้อมือของเดวิดไห้เริ่มเคลื่อนไหวตามตัวเองไปทันที

การคว้าจับของเธอทำให้คิ้วของเดวิดนั้นกระตุกเล็กน้อย สาวน้อยคนนี้มีแรงเหลือเฟือมากเกินไป การจับง่าย ๆ แบบนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งได้แล้ว เธอต้องไม่ใช่เฟสเซอร์ที่เพิ่งตัดแต่งพันธุกรรมมาเพียงชนิดเดียวแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่แข็งแกร่งมากถึงขนาดที่ทำให้เขาขัดขืนลำบากแบบนี้

และนั่นทำให้เดวิดต้องเดินตามซาร่าไปอย่างว่าง่าย

“ตามมาให้ทัน พยายามอย่าพลัดหลงไปไหนล่ะ!”

เมื่อเดินมาถึงริมดาดฟ้า เธอหันมากล่าวเตือนเดวิดง่าย ๆ ก่อนที่จะกระโดดลงไปจากยอดตึกแห่งนี้ในลักษณะพุ่งหลาวเอาหัวลง เมื่อคิดถึงความสูงที่มากกว่า 20 เมตรจากพื้นดิน เขาได้แต่รีบเดินไปชะโงกดูอย่างเป็นห่วงและสงสัยเล็กน้อย สาวน้อยร่างใหญ่คนนี้จะจัดการกับความสูงขนาดนี้ได้อย่างไร?

แต่แค่เขาเพิ่งชะโงกหัวพ้นของของดาดฟ้าออกไป ร่างของเธอก็ลอยสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใต้เท้าทั้งคู่มีพลังงานขับเคลื่อนพวยพุ่งออกมาเป็นลำยาว

“อ้อ! ชุดสกายวอคเกอร์!” เดวิดนึกขำตัวเองที่เป็นกังวลมากเกินไป เขากลัวว่าเธอจะสามารถกระโดดลงไปจากความสูง 20 เมตรนี้ได้โดยตรง ไม่ต้องมีเครื่องช่วยเหลือหรือพลิกแพลงกระบวนท่าอะไรเลย เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น อย่างน้อย ๆ เขาต้องกระตุ้นร่างกายให้อยู่ในสภาวะสามดาว ถึงจะพอมีโอกาสจัดการกับสาวน้อยคนนี้ได้

และเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มบังคับให้ตัวเองลอยพุ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้ว เดวิดก็กระโดดลงมาจากดาดฟ้านั่นบ้าง แต่เขาแค่กระโดดเอาขาลงมาอย่างธรรมดา พร้อมกับกระตุ้นชุดสกายวอลเกอร์ของตัวเองให้ทำงาน พื้นรองเท้าตรงบริเวณส้นเริ่มมีการเคลื่อนไหว มันจัดเรียงตัวใหม่จนกลายเป็นท่อ เป็นช่องทางในการปล่อยพลังขับเคลื่อนไอพ่นออกมา ในจังหวะที่เดวิดใกล้จะตกถึงพื้น มันก็เริ่มทำงานได้อย่างพอดิบพอดี

เดวิดไม่ได้พาตัวเองลอยขึ้นสูงไปบนฟ้ามากนัก เขาเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อควบคุมทิศทาง และบังคับให้ร่างกายลอยอยู่ในท่าเกือบจะขนานกับพื้นโลก หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าซาร่าอยู่ในทิศทางไหน เดวิดก็เร่งพลังของเครื่องยนต์ขับเคลื่อนให้พุ่งตามไปในทิศทางนั้นทันที

หลังจากที่คว้าแว่นตาสุดเท่ห์ออกมาใส่กันลมได้แล้ว เดวิดก็ตามมาทันเธอในเวลาไม่นานนัก

“พวกเราจะไปไหนกัน? ไปเจอกับสมาชิกคนอื่นหรือยังไง?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาเสียงเรียบ

“ไม่ใช่อยู่แล้ว! นายคิดว่าพวกเราจะเจอกันได้ง่าย ๆ ทุกวันอย่างนั้นหรือ? ภายใน 1 อาทิตย์พวกเราจะมีการนัดประชุมมาเจอหน้ากันแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และตามกำหนดการแล้ว มันยังเหลือเวลาอีก 4 วันก่อนจะถึงวันรวมตัว นายไม่ต้องสนใจหรือกังวลอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนักหรอก ทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการเป็นสมาชิกถูกส่งไปให้นายเรียบร้อยแล้ว แค่อ่านคู่มือแล้วก็ทำตามไปเรื่อย ๆ ไม่มีอะไรยากเย็น ส่วนตอนนี้! พวกเราจะไปหาเรื่องสนุกทำกันต่างหาก!!” หลังจากอธิบายจบ ซาร่าเปิดปากหัวเราะร่า พร้อมกับเร่งความเร็วของตัวเองขึ้นไปอีกครั้ง พลังงานขับเคลื่อนที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันผลักให้ตัวของเดวิดที่ตามมาเยื้อง ๆ อยู่ทางด้านหลังลอยเปลี่ยนทิศทางไปเล็กน้อย

นั่นทำให้เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะเร่งความเร็วตามเธอไปอย่างไม่มีทางเลือกอื่น

..............

การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานมากนัก พวกเขาทั้ง 2 คนเหาะเข้ามาอยู่ในย่านชุมชนอีกครั้งแล้ว และซาร่าหยุดการทำงานของชุดสกายวอคเกอร์ลงตรงหน้าอาคารหลังหนึ่ง มันดูออกได้ไม่ยากเลยว่าที่นี่เป็นร้านเหล้า ป้ายชื่อร้านเด่นหราและมีสีสันสดใสทีเดียว

เดวิดก็ทิ้งตัวตามเธอลงมาติด ๆ เขาหันหัวของตัวเองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา วันนี้เดวิดเจอกับสถานที่ที่คิดว่าจะไม่ได้เห็นในเขตพื้นที่ของสถาบันมา 2 ครั้งติดแล้ว ใครจะไปนึกไปฝันว่ามันจะมีแหล่งให้ความบันเทิงแบบนี้ในสถาบันที่มีการแข่งขันสูงขนาดนี้อยู่ด้วย วันนี้วันเดียวเขาได้เปิดหูเปิดตาเป็นอย่างยิ่งเลย

ตัวอาคารนั้นมีขนาดใหญ่โต ผิดกับประตูทางเข้าร้านอย่างสิ้นเชิง มันเป็นแค่เพียงช่องทางเดินเล็ก ๆ เท่านั้น มีชายร่างใหญ่ที่กล้ามเป็นมัด ๆ 4 คนกำลังยืนทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่อย่างเข้มงวด เดวิดที่เดินตามซาร่าเข้าไปอย่างติด ๆ พยายามวางท่าว่าคุ้นเคยกับสถานที่ พยายามไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างพิจารณาของยามร่างยักษ์ตรงหน้าประตู

“เล่นตามน้ำกับฉันไปเรื่อย ๆ ไม่จำเป็นไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตกลงมั้ย?” ซาร่าหันมาเตือนเดวิดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวมุ่งหน้าต่อไปอย่างมั่นใจ แขนทั้ง 2 ข้างของเธอนั้นกางออกมาจนสุด ตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก

“ลีออน! สตีฟ! มีโค!... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย!!”