บทที่ 17 อายุของเขาเพียงแค่สิบแปดปี!

"แข็งแกร่งเหลือเกิน..." ร่างของหัวหน้ากลุ่มสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

"เกรงว่าพลังระดับนี้... ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 1.5 ก็ยังอาจพ่ายแพ้!"

"จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าผู้มีพระคุณของเราจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!"

"ขนาดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ก็คงไม่น่าจะทรงพลังขนาดนี้กระมัง?"

ในเวลานี้ สายตาของทุกคนที่มองไปยังซูเฟิงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา!

นอกเหนือจากการที่เขาช่วยชีวิตพวกเขาไว้ เหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่าคือพลังอำนาจที่ซูเฟิงได้แสดงออกมา! มันช่างน่าตื่นตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

ด้วยระดับเพียง 0.9 เขากลับสามารถสังหาร 'ราชาหมาป่า' ระดับ 0.9 ท่ามกลางวงล้อมของสมุนนับร้อยตัวได้!

ราชาหมาป่าที่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธระดับ 0.9 ทั่วไปจะดวลเดี่ยวด้วยยังยากที่จะเอาชนะ แต่ซูเฟิงกลับพุ่งฝ่าฝูงหมาป่าเข้าไปปลิดชีพมันได้สำเร็จ!

เรียกได้ว่าเป็นการสังหารในดาบเดียว!

นี่คือวีรกรรมที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง!

ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความตกตะลึง

มีเพียงคนเดียวคือน้องสาวผู้ได้รับการปกป้อง เธอมองแผ่นหลังของซูเฟิงด้วยแววตาประหลาดใจลึกซึ้ง

"แต่จะว่าไป ทำไมผู้มีพระคุณถึงยืนนิ่งอยู่แบบนั้นล่ะ?" ใครบางคนตั้งข้อสังเกต

"ไม่รู้สิ หรือเราควรจะเข้าไปขอลายเซ็นดีไหม?"

"ถึงเมื่อกี้ปากฉันจะเสียไปหน่อย แต่ตอนนี้คนที่ฉันนับถือที่สุดก็คือผู้มีพระคุณคนนี้นี่แหละ!"

"ฉันด้วย!"

กลุ่มผู้ฝึกยุทธเริ่มตื่นเต้นและเตรียมจะเดินเข้าไปหาซูเฟิงเพื่อขอลายเซ็น

วูบ!

ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศ และร่างของซูเฟิงก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่

เอ๊ะ?!

ผู้มีพระคุณหายไปไหนแล้ว?

เขาเคลื่อนที่เร็วมาก! เร็วเสียจนพวกเขามองตามไม่ทัน!

"สม... สมกับเป็นผู้มีพระคุณ ความเร็วระดับปีศาจชัดๆ! ไปมาไร้ร่องรอย..."

"ใช่ เมื่อกี้ยังไม่ทันมองให้ชัดเลย เขาก็หายไปแล้ว"

ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความทึ่ง ผู้มีพระคุณช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน! แม้แต่ฝีเท้ายังรวดเร็วปานสายฟ้า!

มีเพียงหญิงสาวเท่านั้นที่ยืนงุนงง ใน 'สัมผัสวิญญาณ' ของเธอ ซูเฟิงเหมือนจะหายวับไปดื้อๆ!

เขาไม่ได้เคลื่อนที่ออกไป แต่เหมือนจางหายไปในอากาศ

"แปลกจริง..." เธออดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงเบา

เสียงของหญิงสาวทำให้กลุ่มผู้ฝึกยุทธได้สติกลับมา

"อ้าว น้องสาว เป็นอะไรหรือเปล่า?"

"จริงด้วย เมื่อกี้พวกหมาป่าไม่ได้ทำร้ายเธอใช่ไหม?"

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ ไร้ซึ่งความปรารถนาแอบแฝง

หลังจากได้ร่วมเป็นตายกันมา หญิงสาวก็เข้าใจแล้วว่าคนกลุ่มนี้เพียงแค่ต้องการจับกลุ่มกับเธอเพื่อความปลอดภัยเท่านั้น

พวกเขาไม่ได้มีความคิดไม่ดีต่อเธอเลย

ตรงกันข้าม พวกเขากลับให้เกียรติเธอมาก!

"อื้ม ฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วง" หญิงสาวพยักหน้าตอบรับสั้นๆ

"จริงสิ! รีบไปเก็บกู้ซากราชาหมาป่าที่ผู้มีพระคุณสังหารไว้เร็ว!" หัวหน้ากลุ่มนึกขึ้นได้ทันที

"ผู้มีพระคุณคงรีบไปทำธุระจนลืมเก็บมันไปด้วย! พวกเราต้องรักษามันไว้ให้เขา แล้วค่อยฝากไว้ที่ฝ่ายจัดการสนามฝึกซ้อมทีหลัง"

"ใช่ๆ จะให้ผู้ฝึกยุทธคนอื่นมาฉกไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เหล่าผู้ฝึกยุทธรีบกรูกันเข้าไปที่ซากศพ

แคว่ก!

สติกเกอร์ผนึกถูกฉีกออก ชายคนหนึ่งเขียนข้อความลงบนนั้นว่า 'จองแล้ว: ของผู้มีพระคุณ' แล้วแปะทับลงไป

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่แตะต้องมันอีก

"ราชาหมาป่าตัวหนึ่งขายได้หลายพันเหรียญเชียวนะ!" หัวหน้ากลุ่มผู้ฝึกยุทธยิ้มกว้าง

"เราต้องเฝ้ามันไว้ให้ดีเพื่อผู้มีพระคุณ"

สมาชิกทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหัวหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมา!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

เงาร่างสามสายร่อนลงสู่พื้น!

หน่วยกู้ภัยประจำสนามฝึกซ้อมมาถึงแล้ว

พวกเขาคือผู้ฝึกยุทธสามคน ประกอบด้วยระดับ 1.5 หนึ่งคน และระดับ 1.4 อีกสองคน

"พวกคุณปลอดภัยดีไหม?" ผู้ฝึกยุทธระดับ 1.5 ที่เป็นหัวหน้าทีมเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ฮ่าๆ พวกเราสบายดีครับ ผู้มีพระคุณไล่ฝูงหมาป่าไปหมดแล้ว!" หัวหน้ากลุ่มผู้รอดชีวิตหัวเราะร่า

"ผู้มีพระคุณ? ไล่ฝูงหมาป่า?" ผู้ฝึกยุทธระดับ 1 ทั้งสามคนต่างยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ในสนามฝึกซ้อมแห่งนี้ นอกจากพวกเขาสามคนแล้ว ไม่มีผู้ฝึกยุทธระดับ 1 คนอื่นอยู่อีก

และต่อให้เป็นพวกเขา การจะรับมือกับฝูงหมาป่าขนาดนี้ ยังต้องร่วมมือกันทั้งสามคนถึงจะเอาอยู่!

แล้วผู้มีพระคุณที่คนพวกนี้พูดถึงคือใครกัน? ผู้ฝึกยุทธระดับ 2 งั้นเหรอ?

แต่ปัญหาคือ ผู้ฝึกยุทธระดับ 2 จะเข้ามาทำอะไรในสนามฝึกซ้อมระดับ 0?

"ช่วยให้ความร่วมมือกับเราหน่อยครับ เราจำเป็นต้องตรวจสอบเรื่องนี้" ผู้ฝึกยุทธระดับ 1.5 กล่าวเสียงเคร่ง

การตายอย่างกะทันหันของราชาหมาป่าดึงดูดความสนใจของพวกเขาเช่นกัน

"ได้เลยครับ!" กลุ่มผู้รอดชีวิตตอบรับอย่างตรงไปตรงมา

อีกอย่าง พวกเขาเพิ่งผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ สภาพจิตใจยังไม่พร้อมจะฝึกต่อในสนามแห่งนี้

ดังนั้น ภายใต้การนำของเจ้าหน้าที่ ทั้งหมดจึงมุ่งหน้ากลับไปยังทางเข้าออกสนามฝึกซ้อม

ณ ที่แห่งนั้น นอกจากจุดจำหน่ายตั๋วที่บันทึกข้อมูลของผู้ฝึกยุทธทุกคน...

ยังมีห้องรักษาความปลอดภัยตั้งอยู่ด้วย

ทุกคนเดินเข้าไปในห้องรักษาความปลอดภัย

ภายในห้องมีเก้าอี้จัดเรียงไว้สองแถว ตรงกลางห้องมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"เฮ้ เหล่าห้า ช่วยดึงภาพบันทึกเหตุการณ์ให้หน่อย" ผู้ฝึกยุทธระดับ 1.5 เดินเข้าไปหา

"ได้เลย พี่สาม อยากดูตรงไหนล่ะ?" เหล่าห้าเริ่มรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์

"ตรงจุดที่ราชาหมาป่าตาย" พี่สามสั่งการ

ไม่นาน ทุกคนก็มายืนมุงดูหน้าจอที่กำลังฉายภาพบันทึกเหตุการณ์ช่วงปะทะกับราชาหมาป่า

ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งซูเฟิงปรากฏตัวขึ้น

จากนั้นภาพก็ฉายให้เห็นซูเฟิงที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระพลิ้วไหวท่ามกลางฝูงหมาป่า ก่อนจะบั่นศีรษะราชาหมาป่าขาดสะบั้นในดาบเดียว!

"ซู๊ด...!"

พี่สามถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ!

"ไอ้หมอนี่มันตัวอะไรกัน? ปลิดชีพราชาหมาป่าในดาบเดียวเนี่ยนะ?!"

หากจะพูดให้ถูกคือ ซูเฟิงฟันออกไปสองครั้ง ครั้งแรกไม่เข้าเนื้อ แต่ครั้งที่สองคือการสังหารโหด!

ถ้านับแค่การโจมตีที่หวังผล ซูเฟิงก็คือ 'One-Shot Kill' ราชาหมาป่าตัวนั้นจริงๆ!

กลุ่มผู้รอดชีวิตที่ยืนดูอยู่ข้างหลังต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่

แม้พวกเขาจะเห็นเหตุการณ์จริงมากับตา แต่พอกลับมาดูซ้ำ มันก็ยังดูเหลือเชื่ออยู่ดี!

นั่นคือมนุษย์ที่มีระดับพลังเท่ากัน แต่กลับไล่ตัดหัวราชาหมาป่าราวกับหั่นผักปลา!

เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ!

"นี่... หรือว่าหมอนี่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 2 ที่แอบลักลอบเข้ามาในสนามฝึกซ้อมของเรา?" พี่สามไม่อยากจะเชื่อสายตา

พักเรื่องพลังทำลายล้างไว้ก่อน แค่ 'ท่าร่าง' ที่ซูเฟิงใช้นั่น เขายอมรับเลยว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ทำไม่ได้!

"รอเดี๋ยว ผมจะเช็กข้อมูลให้" เหล่าห้ารีบค้นหาข้อมูลในระบบอย่างเร่งด่วน

เพียงครู่เดียว

"เจอแล้ว!" เหล่าห้ากดปุ่ม Enter

ข้อมูลผู้ฝึกยุทธของซูเฟิงปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ในช่องระบุระดับผู้ฝึกยุทธ ตัวเลขที่โชว์หราอยู่คือ... ระดับ 0.9

"อะไรนะ? ทำไมถึงแค่ 0.9?" พี่สามร้องเสียงหลงอย่างไม่เชื่อสายตา

"ข้อมูลปลอมหรือเปล่า? เขาต้องซ่อนระดับพลังที่แท้จริงไว้แน่ๆ"

"ไม่หรอกพี่สาม หมอนี่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 0.9 ของจริง" สีหน้าของเหล่าห้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"พี่ก็รู้กฎของสนามฝึกซ้อมดีไม่ใช่เหรอ? ผู้ฝึกยุทธทุกคนต้องทดสอบระดับพลังก่อนเข้า"

"ระดับพลังนี้ ทางสนามฝึกซ้อมของเราเป็นคนทดสอบด้วยตัวเอง"

"ระดับเดิมของเขาคือ 0.6 ผมเป็นคนอัปเดตข้อมูลใหม่ให้เขาเองกับมือ"

"ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน"

"ว่าไงนะ?" พี่สามเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาตงิดๆ

ระดับ 0.9 จริงๆ เหรอเนี่ย?

"พี่สาม กฎก็คือกฎ ต้องทดสอบพลังก่อนเข้าเสมอ" เหล่าห้ากล่าวอย่างจนใจ

"ทำไมพี่ถึงคิดว่าเขาซ่อนพลังล่ะ?"

"ก็แหงสิ! เทียบกับวีรกรรมตัดหัวราชาหมาป่านั่น..." พี่สามแยกเขี้ยวยิงฟัน

"ให้ฉันเชื่อว่าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 2 ใช้วิชาลึกลับตบตาเรา ยังจะน่าเชื่อถือกว่าอีก!"

เหล่าห้า: "..."

"แต่พี่สาม ลองดูข้อมูลส่วนตัวของเขาดีๆ สิ" เหล่าห้าส่ายหน้าช้าๆ พลางชี้ไปที่หน้าจอ

"อายุของเขา... เพียงแค่ 18 ปีเท่านั้น!"