นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 215 - รักษาตัว

“มีของที่พอจะใช้ได้ด้วยแฮะ ขอบใจมากสาวน้อย! อ้อ เธอชื่ออะไรเหรอ?” เดวิดหันกล่าวขอบคุณไปที่มุมห้อง ก่อนจะถามออกไปตามมารยาท

“ฉันชื่ออัลวี” เสียงที่ดังขึ้นมานั้นสั่นเล็กน้อย และคำตอบก็สั้นกุด มันไม่เปิดช่องให้ชวนคุยอะไรต่อไปได้เลย เดวิดแค่หัวเราะออกมาเบา ๆ กับการตอบสนองของเธอ

“อัลวีใช่มั้ย? ยังไงก็ขอบใจที่ช่วยไปเก็บของมาให้นะ” หลังจากกล่าวต่อออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เดวิดก็หยิบขวดยาสีน้ำตาลนั้นมาเปิด และเทเม็ดยาลงบนฝ่ามือตัวเอง 3 เม็ดในครั้งเดียว

แต่ก่อนที่จะได้ส่งมันเข้าปาก หูของเขาก็ได้ยินเสียงอัลวีห้ามเอาไว้เบา ๆ “อย่างเพิ่งกิน”

“มีอะไรอย่างนั้นหรือ?” เดวิดหยุดมือของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะหันไปถามอย่างสงสัย

อัลวียังตัวสั่นอยู่ไม่หาย ยิ่งตอนที่เดวิดหันไปจ้องอย่างนี้ด้วยแล้ว ดูเหมือนเธอต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากเลยทีเดียว ถึงจะสามารถเปิดปากพูดขึ้นมาได้อีกครั้ง “ถ้ากินมันลงไปพร้อมกับลูกแก้วจีโนม ประสิทธิภาพของมันจะเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อย ๆ ก็ 50 เปอร์เซ็นต์ ยิ่งระดับของลูกแก้วจีโนมสูงขึ้นเท่าไร ประสิทธิภาพจะยิ่งสูงมากขึ้นเท่านั้น” อัลวีอธิบายออกมาอย่างระมัดระวัง

“โอ้!” เดวิดอึ้งไปเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว “ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ? พวกครูฝึกไม่เคยสอนเรื่องนี้ในชั้นเรียนเลยด้วย” สายตาที่มองไปยังสาวน้อยเริ่มทอประกายแห่งความสงสัยออกมาแล้ว

สายตาที่เดวิดใช้ มันทำให้อัลวีเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด ดวงตาเริ่มมีสีแดงและเปียกชื้นขึ้นมาแล้ว ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะร้องไห้ออกมาในระยะเวลาอันใกล้นี้แน่

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เดวิดรู้สึกแตกตื่นไม่น้อย นี่มันเหมือนกับว่าเขาเป็นผู้ชายใจร้ายที่กำลังรังแกเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารอยู่เลย นั่นทำให้เขาต้องรีบโบกมือว่อนไปหมด “โอเค ๆ ไม่ต้องร้อง ฉันแค่อยากรู้ว่าข้อมูลนี้มันมาจากไหน และมันเชื่อถือได้หรือเปล่า ไม่ได้สงสัยอะไรเธอเลย โอเคมั้ย?” ไม่น่าเชื่อว่ามันจะได้ผล สีหน้าของเธอนั้นดีขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

“ฉันอ่านเจอในหอสมุดตอนที่เข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องยาน่ะ”

“หอสมุดใช่มั้ย? อืม? เอาล่ะ ลองดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่” เดวิดหันกลับมาเปิดประเป๋าเป้ของตัวเอง ก่อนค้นเอาลูกแก้วจีโนมขนาดเล็กออกมา แล้วโยนมันเข้าปากไปพร้อมกับยาที่อยู่ในมือทั้ง 3 เม็ดนั้น

มันใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นในการออกฤทธิ์ เดวิดเริ่มรู้สึกถึงกระแสพลังงงานเย็น ๆ ปรากฏขึ้นในร่างกาย มันค่อย ๆ แผ่กระจายออกไปตามเส้นเลือดอย่างช้า ๆ จนในที่สุดพลังงานส่วนหนึ่งก็เดินทางมาถึงบาดแผลที่เอวของเขาจนได้

และนั่นทำให้สีหน้าของเดวิดดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกว่าแผลนั้นเริ่มสมานตัวปรากฏออกมาด้วยอาการคันขยุกขยิกเล็กน้อยที่ปากแผล หลังจากที่เพ่งการรับรู้เอาไว้ที่ตรงนั้น เขาสัมผัสได้ทันทีว่าเนื้อเยื่อใหม่เริ่มสร้างตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ที่ยิ่งไปกว่านั้น พลังงานอันเย็นเยียบที่เคลื่อนที่ไปทั่วร่างกายได้ช่วยขับไล่ความเหนื่อยอ่อนออกไปจนหมด

แต่มันคงอยู่ได้ไม่นานมากนัก พลังงานที่เม็ดยาทั้ง 3 ปลดปล่อยออกมาหมดลงอย่างรวดเร็ว โชคดีที่มันทำงานได้เกือบสำเร็จแล้ว

“โว้ว! ยอดเยี่ยม มันเป็นไปตามที่เธอบอกเอาไว้ไม่มีผิด” เดวิดเหลือบตาไปมองที่อัลวีอย่างประหลาดใจเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาด้วย

ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขที่สามารถทำตัวมีประโยชน์ได้ ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นแดงระเรื่ออย่างตื่นเต้น

“ดู ๆ ไปก็น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย!” เดวิดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยแนะนำกับเธอ “ถ้าเธอขายข้อมูลนี้ให้กับตลาดมืด มันน่าจะได้ราคาดีไม่เบาเลยล่ะ!”

“ต-ตลาดมืด?” สีหน้าของอัลวีกลับมาซีดเผือดอีกครั้ง เธอสั่นหัวไปมาอย่างแรงจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกจากคอแล้ว

“หืม? ฉันพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ?” เดวิดกำลังกลืนเม็ดยาพร้อมกับลูกแก้วจีโนมเข้าไปอีกครั้ง ตอนที่หันกลับมาเห็นอัลวีแสดงท่าทางแบบนั้น

แต่เพียงไม่นานนัก เขาก็สามารถทำความเข้าใจกับมันได้โดยไม่ต้องรอให้เธอตอบกลับมา สำหรับนักเรียนหรือสไปรเยอร์ธรรมดาทั่วไปในสถาบัน โลกใต้ดิน! ตลาดมืด! ชมรมลับ! มันไม่ใช่สิ่งที่สมควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด ดูเหมือนว่าแม่สาวน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้จะเป็นนักเรียนดีเด่นเสียด้วย

“ไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นตกใจอะไรกับมันเลย ถึงมันจะผิดกฎของทางสถาบัน แต่อย่างน้อยก่อนที่จะจบการศึกษาเธอก็ควรจะไปที่นั่นดูสักครั้ง อันที่จริงแล้ว ฉันสงสัยว่าสถาบันเองนั่นแหละที่เป็นคนตั้งตลาดมืดนี้ขึ้นมา” เสียงของเดวิดเบาราวกับเสียงกระซิบ ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นความลับหรือเขาเกรงกลัวอะไร เพียงแต่ในปากนั้นยังมีลูกแก้วจีโนมอยู่เท่านั้น

“ป-เป็นไปไม่ได้หรอก! นายไม่ต้องมาพูดหลอกเพื่อให้ฉันไปที่นั่นเลย” ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มมีความมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองมากขึ้น น้ำเสียงเริ่มกลับมาเป็นปกติ มันไม่สั่นเครือเหมือนกับช่วงแรกเลย

เดวิดไม่ได้สนใจเธอนัก เขาเริ่มตั้งสมาธิอยู่ที่กระบวนการรักษาตัวเองอีกครั้ง คราวนี้เดวิดไม่ปล่อยให้พลังงานเย็นเยียบนั้นกระจายออกไปทั่วร่างกายตามปกติ เขาควบคุมการหมุนเวียนของเลือดในร่างกาย และนำพลังงานทั้งหมดมุ่งตรงไปที่บาดแผลโดยตรง นี่เป็นข้อได้เปรียบที่เดวิดมีเหนือสไปรเยอร์คนอื่น การควบคุมร่างกายอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครทำแบบนี้ได้เหมือนเขาอีกแล้ว

ด้วยพลังงานที่ถาโถมเข้าไป เนื้อเยื่อในบริเวณนั้นเริ่มสร้างใหม่ขึ้นมา มันเชื่อมต่อรอยฉีกขาดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเดวิดก็เริ่มขมวดคิ้วของตัวเองเมื่อสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง และหยุดส่งพลังงานที่ใช้รักษาบาดแผลเข้าไปเพิ่ม ถ้าเนื้อเยื่อยังคงก่อตัวขึ้นแบบนี้ มันจะสร้างเป็นรอยแผลเป็นออกมาแน่ ร่างกายของเขาไม่สนใจว่าสภาพกล้ามเนื้อดั้งเดิมเป็นอย่างไร มันแค่พยายามเชื่อมบาดแผลทั้งหมดเข้าหากันให้เรียบร้อยเท่านั้น

และนี่เป็นสิ่งที่เดวิดจะยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้ เขาไม่ยอมให้ร่างกายมีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดเกิดขึ้นแน่ นั่นทำให้เกิดความพยายามควบคุมความเร็วและปริมาณเนื้อเยื่อที่ร่างกายสร้างขึ้นมา แล้วเดวิดก็ทั้งประหลาดใจและมีความสุข เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์เช่นกัน

เมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองทำได้ เดวิดกลืนยาลงไปในปากเพิ่มขึ้นอีกเม็ด ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนย้ายพลังงานที่เย็นเยียบไปที่บาดแผลทีละน้อย และทำตัวเป็นวิศวกรที่ควบคุมการก่อสร้าง ค่อย ๆ สร้างเนื้อเยื่อขึ้นมาเชื่อมต่อรอยฉีกขาดทีละชั้น พยายามไม่ให้ปริมาณของมันนั้นมากจนเกิดเป็นรอยแผลเป็นขึ้นมา หลังจากที่ใช้ชั้นกล้ามเนื้อเป็นเหมือนสนามลองฝึกฝีมือ เมื่อถึงตอนที่เขาบังคับให้ผิวหนังสมานตัว มันเรียบเนียนไร้รอยต่ออย่างน่าเหลือเชื่อ ราวกับว่าที่ตรงนั้นไม่เคยมีบาดแผลเกิดขึ้นมาก่อนเลย

หลังจากที่ขั้นตอนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เดวิดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่าเขาจะพอใจในผลงานของตัวเองไม่น้อย แม้ว่ามันออกจะต้องใช้เวลาไปเป็นชั่วโมงในการรักษาบาดแผลที่ไม่ใหญ่มากนี้ก็ตาม แต่มันก็เป็นงานศิลปะที่น่าทึ่งไม่น้อยในความรู้สึกของเดวิด และสิ่งที่มากไปกว่านั้น ตอนนี้เขาแทบจะกลายเป็นหมอศัลยกรรมที่รักษาตัวเองได้ไปแล้ว โดยใช้เพียงแค่เม็ดยารักษาอาการบาดเจ็บเท่านั้นด้วย

เดวิดกำลังขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายหลังจากที่นั่งอยู่กับพื้นเป็นเวลานาน มันเป็นตอนที่มีเสียงดังกังวานออกมาจากป้ายประจำตัวของเขาพอดี

“ขอประกาศว่ากิจกรรมการล่าและเอาตัวรอดครั้งนี้จบลงแล้ว! สถานที่รวมพลถูกส่งเข้าไปที่กล่องข้อความของนักเรียนทุกคนแล้ว กรุณาไปยังจุดรวมพลที่กำหนดไว้ภายในเวลา 30 นาที! ย้ำ! ภายในเวลา 30 นาที!  และขอเตือนให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมทราบอีกครั้ง ระยะเวลาในกิจกรรมการล่าและเอาตัวรอดจบลงแล้ว ให้ถือว่าพื้นที่ในการจัดกิจกรรมครั้งนี้เป็นเหมือนพื้นที่ภายในสถาบัน กฎระเบียบปกติของทางสถาบันจะถูกนำมาบังคับใช้ ผู้ที่ฝ่าฝืน! จะได้รับการลงโทษขั้นสูงสุดอย่างไม่มีข้อยกเว้น! ย้ำ! กฎระเบียบปกติของทางสถาบันได้ถูกบังคับใช้ในพื้นที่แห่งนี้แล้ว!”