นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 199 - การต่อรอง

ในที่สุด หมาป่าก็อ้าปากเผยเขี้ยวที่คมกริบออกมาแล้ว

และคำพูดของเดวิดยิ่งทำให้สถานการณ์นั้นตึงเครียดมากยิ่งขึ้นไปอีก ทีมคุ้มกันมีท่าทางที่จริงจังและตื่นตัวเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวที่จะต้องต่อสู้เลย แม้ว่าจะยากลำบาก แต่พวกเขายังมีความมั่นใจว่าจะต่อกรกับเฟสเซอร์ได้!

เพียงแต่! ราคาที่ต้องจ่ายมันจะสูงเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้ทีมของพวกเขาจะฝึกการประสานงานกันมาดีแค่ไหน การรับมือกับเฟสเซอร์ที่ทรงพลัง ต้องแลกมาด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสของบางคนอย่างแน่นอน และนั่นเป็นในกรณีที่ทุกอย่างเป็นไปตามความคาดหมายด้วย

และฟอสซ์เป็นคนแรกที่สังเกตได้ถึงความผิดปกติของเดวิด ตามปกติแล้ว เฟสเซอร์จะมีความสามารถในการปิดบังเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง แต่เขายังได้ยินเสียงหัวใจของเจ้าหมาป่าที่พยายามทำตัวเป็นแกะที่ยืนอยู่ข้างหน้านี้ได้อย่างชัดเจน แม้ว่ามันจะเบามากก็ตาม

“ดูเหมือนว่านายจะมั่นใจในฝีมือของตัวเองมากอย่างนั้นใช่มั้ย? มั่นใจว่าจะจัดการกับพวกเราทั้งหมดนี่ได้พร้อมกัน? แน่ใจหรือว่ามันจะง่ายขนาดนั้น?” เมื่อแน่ใจว่าศัตรูไม่ใช่เฟสเซอร์ ความมั่นใจของฟอสซ์ก็เพิ่มมากขึ้นทันที ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะแข็งแกร่งพอ ๆ กันเฟสเซอร์ แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้ยกระดับขึ้นไป และไม่ได้ตัดแต่งพันธุกรรม เขามั่นใจว่าทีมของตัวเองสามารถเอาชนะได้แน่

คิ้วข้างซ้ายของเดวิดเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ พวกนี้รู้ระดับความแข็งแกร่งของเขา แต่ยังกล้าที่จะพูดแบบนี้? สายตาของเขากวาดมองไปที่ทีมคุ้มกันอย่างละเอียดอีกครั้ง และท้ายที่สุด สายตาก็ตกจ้องอยู่ที่เด็กสาวคนงามกลางวงล้อมอารักขา เดวิดแทบจะย้ายสายตาออกจากเธอไปไม่ได้เลย

‘นิกซ์ มูนแคท’ เป็นผู้หญิงที่มีความสวยจนเกินจะบรรยายจริง ๆ แต่โชคดีที่มันสู้กับคนที่คนที่อยู่ในใจของเขาไม่ได้ และเมื่อมีสมาชิกของทีมคุ้มกัน 2 คนรีบขยับเข้ามาบังสายตาเอาไว้ มันทำให้เดวิดเลิกสนใจเธออย่างสิ้นเชิง สวยไปก็เท่านั้น สู้ผู้หญิงของเขาไม่ได้หรอก!!

“จัดการกับพวกนาย? ถ้าฉันบอกว่ามันต้องใช้เวลาไม่เกิน 2 นาที นายจะเชื่อมั้ย?” น้ำเสียงยังราบเรียบ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มแสยะออกมาอย่างชั่วร้าย เดิมทีเดวิดไม่คิดที่จะกล่าวอะไรที่ไร้สาระให้มากมายนัก แต่เมื่อมาคิดอีกครั้ง นาน ๆ ทีได้มีโอกาสพูดจาวางท่าข่มขู่ ได้เล่นบทผู้ร้ายใจโฉดแบบนี้บ้าง มันก็สนุกดีเหมือนกัน

“โอหังเกินไปแล้ว!”

“พูดอย่างนี้อยากจะตายเร็ว ๆ ใช่มั้ย?”

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบจัดการมันเร็ว ๆ เลยดีกว่า!!”

อาจจะเพราะเขาเล่นได้สมบทบาทเกินไปนิด เสียงตวาดดังก้องมาจากพวกเขาเกือบทุกคนอย่างเกรี้ยวกราด ฟอสซ์ต้องยกมือขึ้นห้ามให้ทุกคนอยู่ในความสงบก่อน มันยังไม่ถึงเวลาที่จะเคลื่อนไหว และตัวของฟอสซ์เอง ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาแล้ว

เขาหรี่ตามองเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ท่าทางที่ดูผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความมั่นใจ สีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่นและเยาะเย้ยอยู่ในตัว ร่างกายที่กำยำ ผิวหนังที่มีสีทองแดงเรื่อ ๆ...แววตาของฟอสซ์แข็งค้างขึ้นมาในทันที ผิวสีทองแดง? สีหน้าของเขามืดครึ้มลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากออกมา

“พบกันคนล่ะครึ่งทางเป็นอย่างไร พวกเราจะส่งคะแนนการล่าและคะแนนจีโนให้นายครึ่งหนึ่ง ถ้านายไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ก็ลืมเรื่องการเจรจาไปได้เลย มันคงเหลือเพียงทางเลือกสุดท้ายแล้ว” ตอนที่กล่าวคำ ฟันของฟอสซ์ขบกันแน่นอย่างไม่ค่อยจะยินยอมเท่าไรนัก

แต่นั่นยังไม่ได้แม้แต่ครึ่งหนึ่งของคนที่เหลือเลย พวกเขาพากันตกตะลึงและไม่ยินยอมเป็นอย่างมาก แต่ตอนที่เขาจะเอ่ยปากโต้แย้งอะไรออกมา ก็พบว่ามือของฟอสซ์ยังค้างอยู่กลางอากาศ นั่นทำให้พวกเขาต้องกลืนทุกคำพูดลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้ นี่เป็นคำสั่งโดยตรง เป็นคำสั่งที่ต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีการโต้แย้ง

ส่วนเดวิดได้แต่ประหลาดใจกับข้อเสนอนี้ เขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะกลายมาเป็นแบบนี้ อย่างน้อย ๆ มันควรจะได้ออกแรงทุบคนสัก 2-3 ทีก่อนสิ มันต้องมีการขัดขืนกันบ้างไม่ใช่เหรอ?

หลังจากที่เขามองจ้องกลับไปที่หัวหน้าทีมนั่นอีกครั้ง หลังจากที่สังเกตสีหน้านั่นอย่างละเอียด เดวิดก็พยักหน้าช้า ๆ เป็นการตอบตกลงข้อเสนอ...

ถึงแม้ว่าเขาอยากจะใช้คนกลุ่มนี้เป็นเครื่องมือสำหรับการสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหัวหน้าทีมจะมีความรู้และไหวพริบไม่น้อยเลยทีเดียว นี่ทำให้ทางเลือกที่ดีที่สุดของเดวิดคือการตอบรับข้อเสนอนี่ เขาไม่ใช่คนที่โลภมากอะไรขนาดนั้น แล้วอีกอย่าง ต่อให้เป็นแค่คนละครึ่ง แต่เมื่อรวมคะแนนทั้งหมดที่เขาจะได้จากคน 7 คน มันต้องสูงกว่าการได้คะแนนจากนิกซ์แค่เพียงคนเดียวอยู่แล้ว นี่เป็นมันเป็นข้อเสนอที่วิน-วินกันทั้ง 2 ฝ่าย ไม่จำเป็นจะต้องมีใครเจ็บตัวเลย

“ในเมื่อพวกนายรู้จักประเมินความสามารถของตัวเอง ถึงแม้จะไม่เต็มใจนัก แต่ฉันจะยอมรับข้อเสนอนี่เอาไว้ก็แล้วกัน รีบ ๆ โอนคะแนนมากันได้แล้ว ฉันยังต้องไปหาคนอื่นอีก” เดวิดเอ่ยปากเป็นการยืนยันคำตอบของตัวเอง พร้อมกับเร่งให้การ ‘บริจาค’ ครั้งนี้เสร็จอย่างรวดเร็วที่สุด เขาไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่นานนักเลย

สีหน้าของฟอสซ์ดูผ่อนคลายขึ้น เขาหันกลับไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับเพื่อนร่วมทีมทันที แม้ว่าจะไม่มีใครเต็มใจ แต่ทุกคนก็ทำการโอนคะแนนของตัวเองให้กับเดวิดทันที

สัญญาณเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มของเดวิดนั้นสดใสเป็นอย่างมาก ไม่มีอะไรน่าดีใจเท่ากับการได้เห็นตัวเลขในบัญชีของตัวเองเพิ่มขึ้นเลย แต่เดวิดไม่ได้ให้ความสนใจกับคะแนนล่ามากเท่าไรนัก ไม่ได้เปิดดูเสียด้วยซ้ำ ในความคิดของเขาแล้ว ไม่น่าจะมีใครได้คะแนนสูงกว่าตัวเองแน่ จะยังมีใครสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสีน้ำตาลได้อีกหรือ? ไม่มีทางแน่!!

แต่แล้วรอยยิ้มที่สดใสก็เริ่มหุบลง คิ้วของเขาขมวดแน่น ปากเริ่มพึมพำเหมือนกับเป็นการนับจำนวนให้แน่ใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังกลุ่มคนทั้ง 7 อีกครั้ง ด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

“พวกนายคิดจะเล่นตลกกับฉันหรือยังไง?” เสียงของเดวิดค่อย ๆ เริ่มจากความดังที่ไม่มากนัก แต่มันเริ่มดุดันและดุร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ

“นายหมายความว่ายังไง? พวกเราโอนคะแนนจีโนและคะแนนการล่าให้กับนายไปแล้วตามข้อตกลง? ยังต้องการอะไรอีกอย่างนั้นหรือ?” เสียงของฟอสซ์เต็มไปด้วยความสงสัย

“พวกนายคิดว่าฉันโง่จนนับเลขไม่เป็นหรือยังไง? คน 7 คน ทำไมมันถึงมียอดขึ้นมาแค่ 6 ครั้ง? นี่ยังไม่ใช่เรื่องตลกหรือยังไง?” เดวิดจี้จุดไปอย่างตรง ๆ ทันที เจ้าคนพวกนี้คิดว่าเขาโง่จริง ๆ ใช่มั้ย?

ทีมคุ้มกันเริ่มขยับตัวอย่างระมัดระวังขึ้นมาอีกครั้งแล้ว สีหน้าของฟอสซ์ดำมืด น้ำเสียงที่ตอบกลับเคร่งขรึมจริงจังเป็นอย่างมาก

“คะแนนของพวกเราสามารถยกให้นายได้ แต่ข้อตกลงนี้ไม่รวมถึงคะแนนของคุณหนู! นายอย่างทำตัวให้มันเกินไปนัก!!” มันเป็นคำประกาศที่หนักแน่นและจริงจัง ฟอสซ์ไม่คิดจะเปิดช่องให้เดวิดได้โต้เถียงเลย

แต่คำขู่แบบนี้ไม่มีผลอะไรกับเขา รอยยิ้มและสีหน้าของเดวิดเริ่มโหดเหี้ยมและดุร้ายขึ้น “ดูเหมือนว่าพอฉันอ่อนข้อให้หน่อย พวกนายก็คิดว่าตัวเองมีอำนาจต่อรองอยู่ในมือขึ้นมาแล้วสินะ! 5 วินาที!! ฉันให้เวลา 5 วินาที ถ้าคะแนนของคนสุดท้ายยังไม่โอนเข้าบัญชี เรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น ก็อย่ามาโทษฉันว่าไม่ให้โอกาสก็แล้วกัน!” เขาขู่กลับไปด้วยน้ำเสียงที่เหยียดหยามเป็นอย่างมาก

ไม่สิ! นี่มันไม่ใช่การขู่ นิ้วของเขาชูขึ้นมาเพื่อนับจริง ๆ แล้ว และเดวิดไม่ใช่คนที่จะรักษาคำพูดของตัวเองอย่างเคร่งครัดนักด้วย เขาไม่ได้เริ่มนับจาก 5 เลย

“3!” อัตราการหมุนเวียนเลือดในร่างกายเริ่มสูงขึ้น เสียงของหัวใจเริ่มดังขึ้นมาจนสามารถได้ยินอย่างชัดเจน กลิ่นอายที่ทรงพลังเริ่มถูกปล่อยออกไปกดดัน

“1!” พื้นที่เขายืนอยู่เริ่มลั่น มันมีรอยแตกยาวออกไปจากจุดที่เท้าทั้ง 2 ข้างของเขาวางอยู่ สายลมรอบตัวปั่นป่วน มันพัดหมุนวนจนใบไม้และฝุ่นควันเริ่มปลิวลอยขึ้นมาจากพื้น คลื่นสมองของเขาส่งสัญญาณของการฆ่าฟันออกไปมากขึ้นอีก

“รอก่อน!” เสียงที่ไพเราะเพราะพริ้งดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

และหลังจากนั้น คุณหนูนิกซ์ก็ก้าวเท้าพาตัวเองออกมาจากวงล้อมของทีมคุ้มกัน เธอพาตัวเองออกมายืนเผชิญหน้ากับเดวิดโดยตรง