บทที่ 190 - ตามหาแฮกริด

บทที่ 190 - ตามหาแฮกริด

เดือนมกราคมมีวันที่ฟ้าเปิดน้อยมาก

แมวคเนซเซิลมีความเร็วที่เหนือกว่าแมวทั่วไปมาก

มันไม่กลัวความหนาว... ชีนมั่นใจ

ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณนายนอร์ริสถึงต้องใส่เสื้อด้วยล่ะ

ชีนเดาว่าคงเป็นความต้องการฝ่ายเดียวของคุณฟิลช์ แล้วคุณนายแกก็ไม่อยากขัดศรัทธาก็เท่านั้นเอง

ภายในห้องโถงใหญ่ ไมเคิลกำลังถือ อัศวินกุนโดคาร์ ไล่ถล่มคู่ต่อสู้ยับเยิน

พ่อมดที่ดวลกับเขาไม่กล้าส่งพวกกษัตริย์นิสัย ขี้โมโห โลภมาก บ้ากาม ลงสนามอีกแล้ว เพราะมีสิทธิ์โดนลากตัวออกไปเดี๋ยวนั้นเลย

ไมเคิลเชื่อฝังใจว่าแมวดำตัวหนึ่งเป็นคนคาบตัวหมากรุกมาให้ ชีนเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดถูกหรือผิด

แต่พวกเด็กปีหนึ่งฮอกวอตส์กลับเชื่อเรื่องนี้กันสนิทใจ

ตกดึกชีนมักจะเห็นคนเอาปลาตัวเล็กๆ ตากแห้งมาวางไว้ใต้รูปปั้นของเขาที่ชั้นสาม แล้วอธิษฐานขอให้ได้ กษัตริย์อาเธอร์

นั่นเป็นตัวหมากกษัตริย์ที่แกร่งที่สุด มันสามารถเปลี่ยนตัวหมากพ่อมดตัวหนึ่งให้กลายเป็น เมอร์ลิน หรือ มอร์กาน่า ก็ได้ ซึ่งการปรากฏตัวของทั้งสองจะตัดสินผลแพ้ชนะทันที

ถ้าจะให้อธิบายก็คงประมาณว่า เลิกเล่นกันซะเถอะ เพราะถ้าเลือกพ่อมดตัวหนึ่ง จะมีโอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะชนะทันที และอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะแพ้ทันทีเช่นกัน

ครอบครัววีสลีย์ปล่อยข่าวนี้ออกมา โดยแนะนำว่า กษัตริย์อาเธอร์ ได้ถูกบรรจุลงในหมากรุกพ่อมดจอมเพี้ยนอย่างเป็นทางการแล้ว

แต่ความจริงชีนยังทำไม่ทันเลย... ฝาแฝดคู่นี้เลียนแบบลอตเตอรี่พ่อมดได้แนบเนียนจนไม่ต้องแสดงละครแล้ว

ในขณะเดียวกัน สิ่งที่ทำให้ชีนพูดไม่ออกก็คือ พ่อมดที่มาอธิษฐานคนนั้น หลังจากกิน บิสกิตคุณนายนอร์ริส เข้าไป ก็เผลอกินปลาตากแห้งที่ตัวเองเอามาถวายกลับเข้าไปเสียอย่างนั้น

...แถมยังคิดว่าเป็นเพราะแมวดำนำโชคแสดงอิทธิฤทธิ์อีกต่างหาก

สรุปก็คือ หลังจากผ่านคริสต์มาสมา ฮอกวอตส์ก็มีเรื่องน่าสนใจเพิ่มขึ้นมาพอสมควร

ไม่กี่วันนี้

ชีนได้บรรจุแผนการหนึ่งลงในตารางงาน นั่นคือการไปเยือนกระท่อมของแฮกริด

แผนการนี้มีความสำคัญพอๆ กับ การปั่นค่าความชำนาญบิสกิตแมวคเนซเซิลระดับสูงให้ถึงระดับผู้เชี่ยวชาญ อย่างเช่นตอนนี้ ชีนก็อยู่ในร่างแมวคเนซเซิล เดินเล่นเอื่อยเฉื่อยอยู่ที่สนามควิดดิช

ในปราสาทมักจะมีคนจาก ชมรมวิฬาร์แห่งปราสาท อยู่เสมอ ถ้าไม่จำเป็นชีนก็ไม่อยากอยู่ในปราสาทเท่าไหร่

ชมรมวิฬาร์แห่งปราสาท เป็นชมรมที่ก่อตั้งขึ้นหลังคริสต์มาส โดยได้รับการอนุมัติร่วมกันจากอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์และรองอาจารย์ใหญ่มักกอนนากัล

แปลกมาก ปกติชมรมในฮอกวอตส์จะต้องอยู่กันยาวนาน การอนุมัติมักจะใช้เวลาเดือนสองเดือน แต่ชมรมนี้ยื่นเรื่องปุ๊บก็อนุมัติปั๊บ

ชีนสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าเขากำลังโดนวางงาน

สนามควิดดิช วันนี้ก็เป็นการฝึกซ้อมที่แฉะและเต็มไปด้วยโคลนเป็นพิเศษอีกวัน

ชีนกำลังรอแฮกริดที่น่าจะโผล่มา เขาตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่รู้ว่าบิสกิตแปลงร่างจะแลกความประทับใจจากแฮกริดได้ไหม เพื่อที่วันหลังเขาจะได้มาดูมังกรนอร์เวย์หลังเป็นสันที่กระท่อมแฮกริดได้

ตอนนั้นเองในสนามก็มีเสียงตะโกนดังลั่น

"พวกนายเลิกเล่นบ้าๆ บอๆ กันเสียทีได้ไหม"

วู้ด กัปตันทีมควิดดิชกริฟฟินดอร์คำราม

"ทำแบบนี้พวกเราแพ้แน่ คราวนี้สเนปมาเป็นกรรมการ เขาต้องหาเรื่องหักคะแนนกริฟฟินดอร์ทุกวิถีทางแน่"

สายตาของแมวนั้นไวเป็นหกเท่าของคน แม้จะอยู่ไกลมาก แต่ชีนก็เห็นพวกวีสลีย์ที่เอาแต่บินโฉบใส่กันไปมาแล้วแกล้งทำท่าตกจากไม้กวาด เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

แล้วจอร์จ วีสลีย์ พอได้ยินคำนี้ ก็ร่วงจากไม้กวาดลงมาจริงๆ

"สเนปเป็นกรรมการเหรอ"

เขาถามพลางพ่นดินโคลนออกจากปาก

"เขาเคยเป็นกรรมการควิดดิชที่ไหนกัน ถ้าเรามีโอกาสชนะสลิธีริน เขาไม่มีทางตัดสินอย่างยุติธรรมแน่"

ลูกทีมคนอื่นๆ ร่อนลงมาข้างๆ จอร์จ แล้วบ่นกันระงม

"โทษฉันไม่ได้นะ" วู้ดบอก "เราทำได้แค่เล่นตามกติกา สเนปจะได้ไม่มีข้ออ้างมาหาเรื่องเรา"

ชีนพอจะเดาเนื้อเรื่องในป่าต้องห้ามที่จะตามมาได้ และหลังจากเนื้อเรื่องป่าต้องห้าม ก็จะเป็นการมาถึงของ นอร์เบิร์ต มังกรนอร์เวย์หลังเป็นสัน

น่าเสียดาย จนกระทั่งชีนกลับเข้าปราสาท แฮกริดก็ยังไม่ออกมาจากชายป่าต้องห้าม

เขาต้องมาแน่ ชีนรู้ แฮกริดต้องกลับมาเอาวัตถุดิบทำอาหารที่ปราสาท ดังนั้นเขาจึงใจเย็นมาก

ตอนพลบค่ำ ชีนกระโดดไม่กี่ทีก็ขึ้นบันไดมาได้ ข้างๆ แสงสีเงินวูบวาบของชุดเกราะ เขาเห็นเด็กสลิธีรินเดินออกมาจากคุกใต้ดินไม่ไกลนัก

เขาไม่ได้สนใจอะไรแล้ววูบกลับเข้ากระท่อมแห่งความหวัง ช่วงนี้เนวิลล์เรียนคาถาได้ดีมาก เฮอร์ไมโอนี่สอนเขาอย่างอดทน

บางครั้งทั้งสองคนก็จะถามคำถามชีนบ้าง ซึ่งชีนระดับ ผู้เชี่ยวชาญ ก็ตอบปัญหาได้อย่างสบายๆ

...

เช้าอีกวัน อากาศหนาวเหน็บของเดือนมกราคมถูกกำแพงหินหนาทึบของปราสาทฮอกวอตส์กั้นไว้อย่างแน่นหนา

ในระเบียงทางเดิน คบเพลิงบนขาตั้งเหล็กส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ข้างรูปภาพสุภาพสตรีอ้วน พ่อมดน้อยปีหนึ่งสองสามคนกำลังถูมือ หัวเราะคิกคักมองดูลมหายใจของตัวเองที่กลายเป็นไอขาวในอากาศเย็นเฉียบ

ตรงที่เตาผิงลุกโชน เก้าอี้บุวมสีแดงเข้มและพรมหนานุ่มถูกอบจนอุ่นสบาย

แมวดำตัวหนึ่งกำลังหลับตา พยายามใช้หนวดสีขาวยาวๆ รับรู้สภาพแวดล้อมภายนอก

หนวดแมว คืออวัยวะรับสัมผัสที่วิวัฒนาการมาขั้นสูง มีฟังก์ชันหลักๆ คือนำทางวัดระยะ รักษาสมดุล รับรู้สภาพแวดล้อม แสดงอารมณ์ ช่วยในการล่า และปกป้องดวงตา ถึงขั้นตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของกระแสลมที่แผ่วเบาได้

เรียกได้ว่าทรงพลังมาก

แต่ชีนทำไม่ได้ ดังนั้นสัปดาห์ละครั้ง ศาสตราจารย์มักกอนนากัลจึงยินดีช่วยให้เขาควบคุมการแปลงร่างแอนิเมจัสให้ได้

แมวลายสลิดนั่งสง่างามอยู่บนเบาะนุ่มเล็กๆ ที่เสกขึ้นมาจากวิชาแปลงร่าง มองดูแมวดำชนหัวตัวเองเข้าอย่างจัง ทันใดนั้นหนวดของเธอก็ค่อยๆ กระดิกขึ้น

แมวดำเรียนรู้เทคนิคนี้ได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ต้องเริ่มฝึกมุดผ่านช่องประตูแคบๆ ให้ได้

และที่ด้านนอกประตู ตรงระเบียงทางเดินไม่ไกลนัก

"เนวิลล์ ลองบัตท่อม โอ้ ฉันกำลังหาคนมาฝึกคาถานี้อยู่พอดี ดูเหมือนแกจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยนะ มานี่"

เด็กสลิธีรินผมสีบลอนด์ซีดพูดขึ้น

ลูกสมุนสองคนข้างหลังเขาหัวเราะร่า

ใบหน้ากลมๆ ของเนวิลล์เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาขยับตัวจะเข้าไปหาตามสัญชาตญาณ แต่เดินไปได้ก้าวเดียวก็หยุดชะงัก

"ฉันไม่อยากมีเรื่อง"

เนวิลล์พึมพำเสียงสั่น ตะกุกตะกักไม่เป็นภาษา

มัลฟอยยังคงเยาะเย้ยต่อไป

"อา ฉันนึกถึงทีมควิดดิชกริฟฟินดอร์เลย พวกนั้นเลือกแต่คนที่น่าสมเพชเข้าทีม

อย่างพอตเตอร์ ไม่มีพ่อไม่มีแม่ แล้วก็พวกพี่น้องวีสลีย์ บ้านจนไม่มีจะกิน แกก็น่าจะเข้าทีมนะ เนวิลล์ ลองบัตท่อม เพราะแกมันไม่มีสมอง"

หน้าเนวิลล์แดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับมัลฟอย

"นายพูดแบบนั้นไม่ได้นะ..."

เสียงตะกุกตะกักของเขาเพิ่งจะดังขึ้น ก็เรียกเสียงหัวเราะเยาะหยันจากมัลฟอย แครบบ์ และกอยล์ได้ทันที

[จบแล้ว]