บทที่ 140 - การเล่นแร่แปรธาตุอันลึกลับ

บทที่ 140 - การเล่นแร่แปรธาตุอันลึกลับ

นี่เป็นวันที่สองหลังจากที่ชีนตามหาศาสตราจารย์ไทราเจอ

และเป็นวันอังคารของฮอกวอตส์

อากาศหนาวเหน็บ แต่ท้องฟ้าแจ่มใส

ในระเบียงทางเดิน ชีนเดินกอดหนังสือกองโต หนังสือเหล่านี้บางครั้งก็ลอยขึ้นมาสลับตำแหน่งรอบตัวเขา เพื่อให้ชีนสะดวกในการค้นหาเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกันในหนังสือแต่ละเล่ม

ทันใดนั้น ทางซ้ายมือของชีนก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น เขาหดตัวถอยหลัง ก็เห็นพวกวีสลีย์ถือดอกไม้ไฟรูปร่างประหลาด มุดออกมาจากหลังรูปภาพ

"อยากลองของแปลกไหม"

เฟร็ดตะโกนถาม

"ประทัดกุ๊กกู๋ของพ่อมด!"

จอร์จโยนประทัดกุ๊กกู๋ใส่มือชีน

ชีนชักไม้กายสิทธิ์ออกมาเร็วกว่าจอร์จเสียอีก เขาตวัดไม้กายสิทธิ์ ประทัดก็หยุดค้างกลางอากาศ

"โอ้ ท่าจะไม่ดีแล้ว"

จอร์จมองดูประทัดที่กำลังจะระเบิด แล้วคว้าตัวเฟร็ดที่กำลังจะวิ่งหนีไว้

ไม่นานชีนก็ได้เห็นฤทธิ์เดชของประทัดกุ๊กกู๋

มันไม่ได้ระเบิดดังปุ แต่ระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนปืนใหญ่ กลืนกินพวกวีสลีย์เข้าไปในควนสีฟ้า พร้อมกับระเบิดหมวกพลเรือตรีและหนูขาวตัวเป็นๆ ออกมาอีกหลายตัว

เฟร็ดสวมหมวก ปากพ่นควันสีฟ้าออกมา

"กรีนผู้ยิ่งใหญ่ คาถาไร้เสียงที่ยอดเยี่ยม..."

ประทัดกุ๊กกู๋ของพ่อมดไม่ได้มีพลังทำลายล้างอะไร แต่ชีนสัมผัสได้ถึงคาถาหลายบทที่ระเบิดออกมาในชั่วพริบตา คาถาระเบิด คาถาแปลงร่าง และคาถาบันทึกเสียงที่คล้ายกับจดหมายกัมปนาท

วิชาเล่นแร่แปรธาตุช่างมหัศจรรย์จริงๆ แค่การผสมผสานคาถาง่ายๆ ก็เกิดเป็นประทัดกุ๊กกู๋ที่น่าทึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน ชีนกลับรู้สึกถึงพลังพิเศษบางอย่าง มันไม่ใช่เวทมนตร์คาถาหรือการแปลงร่าง แต่เป็นพลังที่ลึกลับและลึกซึ้ง

ความรู้สึกนี้ พบได้บ่อยในของเล่นแปลกๆ ที่พวกวีสลีย์เอาออกมาโชว์ในช่วงไม่กี่วันนี้

ชีนคิดไปพลางร่ายคาถาทำความสะอาด จัดการทำความสะอาดระเบียงทางเดินและคู่แฝด

จากนั้นเขาก็มองไปที่พวกวีสลีย์ ยิ้มบางๆ พยักหน้าบอกลาอย่างสุภาพ แล้วเดินไปทางบันไดวน

"นายว่าเขาจะสัมผัสได้ไหม วงการเล่นแร่แปรธาตุจะเสียอัจฉริยะไปไม่ได้นะ"

เฟร็ดคายเศษกระดาษสีออกมา แล้วจับหนูขาวยัดใส่กล่องดอกไม้ไฟ

"แน่นอน นั่นน่ะคือ..."

จอร์จเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

"กรีน ผู้ยิ่งใหญ่"

ทั้งสองคนกอดประทัดกุ๊กกู๋ไว้ แล้วหลับตาเดินเข้าทางลับไปพร้อมกัน

ตั้งแต่ปราสาทฮอกวอตส์ถูกปกคลุมด้วยสีขาวบางตา ชีนก็ตั้งใจศึกษาวิชาเล่นแร่แปรธาตุ โดยเฉพาะสมุดบันทึกของฝาแฝด แม้เนื้อหาในนั้นจะเต็มไปด้วยจินตนาการสุดบรรเจิดและคำอธิบายที่สั้นจุ๊ดจู๋

แต่ที่ปฏิเสธไม่ได้คือ เนื้อหาสั้นๆ เหล่านั้นดีกว่าหนังสือที่เขียนคลุมเครือและเข้าใจยากเป็นสิบเท่า

อาจเป็นเพราะนักเล่นแร่แปรธาตุกลัวว่าคนรุ่นหลังจะไขความลับของการเล่นแร่แปรธาตุได้ง่ายเกินไป หรือไม่ก็นักวิชาการเล่นแร่แปรธาตุอยากจะอวดความลึกลับของศาสตร์นี้

หนังสือเล่นแร่แปรธาตุจึงเต็มไปด้วยสัญลักษณ์และคำเปรียบเปรย แทบจะเหมือนคำพูดเพ้อเจ้อของไมเคิลที่นึกอะไรได้ก็พูดออกมา

เช่น [ภาพวงกลมที่มีพลังเวทมนตร์ของยันต์ เป็นสิ่งประดิษฐ์ของเวทมนตร์โบราณ ผู้ใดที่มีจุดประสงค์พิเศษหรือซ่อนเร้นในใจจะใช้มัน เพื่อปกป้องตนเองจาก 'อันตรายทางวิญญาณ' ซึ่งอันตรายนี้จะคุกคามเขาจากภายนอก]

นี่คือ "ภาพลวงตา" ในวิชาเล่นแร่แปรธาตุ วงกลมที่เขียนในหนังสือคือการแสดงออกทางรูนของคาถางงงัน มันคือความลับที่ทำให้ร้านหม้อใหญ่รั่วกันพวกมักเกิ้ลออกไปได้

มหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าไม่ได้อ่าน 'วิชาเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้น' 'คู่มืออักษรรูนโบราณฉบับย่อ' และ 'ธาตุที่ห้า: การสำรวจ' จนจบพร้อมๆ กัน ก็ไม่มีใครรู้ความหมายของวงกลมนี้หรอก

มันปรากฏใน 'วิชาเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้น' แต่กลับไปมีคำอธิบายใน 'ธาตุที่ห้า: การสำรวจ' และสุดท้าย มีแต่พ่อมดที่เชี่ยวชาญ 'คู่มืออักษรรูนโบราณฉบับย่อ' เท่านั้นถึงจะเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

สรุปคือ คุณสมบัติความลึกลับของวิชาเล่นแร่แปรธาตุทำให้ชีนสนใจมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อคุณสมบัตินี้ดูเหมือนจะฝังรากลึกอยู่ในวิชาเล่นแร่แปรธาตุทั้งระบบ

ดูเหมือนมันควรจะเป็น... เวทมนตร์ที่ลึกลับ

เทียบกันแล้ว วิชาปรุงยาดูดีกว่าเยอะ ชีนเพิ่งจะเรียบเรียงวิธีหลอมรวมเพื่อการตื่นรู้เสร็จ เป็นระบบเจตจำนงแห่งการปรุงยาที่สมบูรณ์ชั่วคราว

หลังจากนี้ ด้วยวิธีการนี้ พ่อมดคนไหนก็สามารถปรุงยาได้ ต่อให้พรสวรรค์ธรรมดา แค่พอคุ้นเคยกับขั้นตอนการปรุงยาบ้าง

ก็ไม่เป็นไร

คุณแค่ต้องเชื่อ แล้วที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวทมนตร์

พอจะคาดเดาได้เลยว่า ทฤษฎีชุดนี้จะส่งผลกระทบต่อวงการปรุงยามากแค่ไหน

และวันนี้ ชีนกำลังพกต้นฉบับที่สมบูรณ์ชุดนี้มุ่งหน้าสู่คุกใต้ดิน

ทำให้เขารู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความหมายทางประวัติศาสตร์

ลมหนาวในคุกใต้ดินยังคงบาดผิว พร้อมจะทำให้พ่อมดน้อยที่เพิ่งออกมาจากเตาผิงอุ่นๆ ตัวสั่นได้ทุกเมื่อ

ยิ่งเดินลึกลงไป อากาศก็ยิ่งหนักอึ้ง ผสมปนเปไปด้วยกลิ่นดิน กลิ่นพืชสมุนไพร และกลิ่นหม้อใหญ่

ศาสตราจารย์สเนปยังคงจ้องมองไปข้างหน้า เปลวไฟที่เต้นระบำส่องสว่างเนื้อหาบนม้วนกระดาษหนังในมือ นี่คือวิธีหลอมรวมเพื่อการตื่นรู้ที่ชีนเขียนขึ้น จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของแดนแห่งเจตจำนงในการปรุงยา

ที่มุมกระดาษหนังแผ่นนี้มีเลข "หนึ่ง" ที่สังเกตได้ยาก แม้แต่สเนปก็ยังคาดไม่ถึงว่าการพัฒนาจะมาถึงเร็วขนาดนี้

นั่นสินะ มีแต่พวกงี่เง่าที่แม้แต่ระดับพื้นฐานยังทำไม่ได้เท่านั้นแหละ ถึงจะคิดหาวิธีอื่นออกมาได้

ในคุกใต้ดิน มุมปากที่ยกขึ้นของศาสตราจารย์สเนปไม่รู้ว่าเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยหรือชื่นชมกันแน่

ประตูคุกใต้ดินถูกผลักเปิดออก สเนปมองดูชีนเริ่มปรุงยาอย่างคล่องแคล่วด้วยสายตาเย็นชา

หม้อใหญ่ของเขากำลังส่งควันคุกรุ่น กลีบกุหลาบ ฝักวานิลลา ถูกใส่ลงไปตามลำดับ... จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวอย่างลื่นไหล ดำเนินพิธีกรรมดัดแปลงทีละขั้นตอน

ชีนตั้งใจสัมผัสถึงสาเหตุที่เวทมนตร์พิธีกรรมอันน่าทึ่งนี้ส่งผล

มันน่าจะเป็นการสะกดจิตรูปแบบหนึ่ง เป็นเครื่องมือที่ใช้เสริมสร้างความเชื่อมั่นของพ่อมด

ไม่นานหม้อใหญ่ก็มีฟองอากาศผุดขึ้นมา ชีนจึงคนหม้อตามขั้นตอนที่เข้มงวด ทำเอาสเนปที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว

ของเหลวหนืดๆ เปลี่ยนเป็นสีทองในการคนครั้งสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างสถานะดังขึ้นตามนัด

[คุณปรุงน้ำยาเริงร่าหนึ่งหม้อด้วยมาตรฐานระดับแรกเข้าได้อย่างสมบูรณ์ ค่าความชำนาญ +3]

ชีนเปิดหน้าต่างสถานะ:

[ฉายา: ผู้เริ่มต้นปรุงยา]

[เพิ่มการรับรู้ต่อตัวยาอย่างมหาศาล เพิ่มพรสวรรค์ด้านการปรุงยาเล็กน้อย]

[ขั้นต่อไป: น้ำยาปรุงยาระดับเชี่ยวชาญสามชนิด และน้ำยาปรุงยาระดับแรกเข้าสามชนิด จะปลดล็อกฉายานักปรุงยาระดับเชี่ยวชาญในสายวิชาปรุงยา]

[น้ำยาแก้ฝี: ระดับเชี่ยวชาญ (10/3000)]

[น้ำยาลดบวม: ระดับเชี่ยวชาญ (20/3000)]

[น้ำยาบวมพอง: ระดับเชี่ยวชาญ (20/3000)]

[น้ำยาเริงร่า: ระดับฝึกหัด (110/300)]

...

ขอแค่น้ำยาเริงร่าถึงระดับแรกเข้า ชีนก็จะปลดล็อกฉายาใหม่ของวิชาปรุงยาได้ และในขณะเดียวกัน วิชาเล่นแร่แปรธาตุอันลึกลับก็จะเปิดออกสำหรับเขา

เมื่อวิชาเล่นแร่แปรธาตุขึ้นมาอยู่บนหน้าต่างสถานะ จะลึกลับหรือไม่ก็คงไม่ใช่เรื่องของมันอีกต่อไป

ชีนค่อยๆ ดื่มน้ำยาลงไปขวดหนึ่ง เพราะพลังงานที่เสียไปกับพิธีกรรมดัดแปลงกำลังฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว

"เธอคิดว่า ชีน กรีน ตอนที่น้ำยาเริงร่าเดือดปุดๆ ควรคนไปทางซ้ายกี่รอบ"

"สองรอบครับ ศาสตราจารย์"

ชีนตอบตามความทรงจำ

"เจ้าโง่! ผิดมหันต์!"

[จบแล้ว]