นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 106 - หนุ่มอ้วน กับหนุ่มอ้วนกว่า

“ฮ่าฮ่าฮ่า พอจบงานนี้แล้ว พวกเราต้องรวยอย่างแน่นอน” เสียงหัวเราะของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความชั่วร้าย และกลายเป็นว่าพวกเขากำลังฝันกลางวันกันอยู่

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็พากันหยุดเสียงหัวเราะลง และกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามีรอบตัวนั้นมีซากของสัตว์กลายพันธุ์ที่ตายลงไปเป็นจำนวนมาก

“เจ้าคนที่ฆ่าสัตว์พวกนี้ได้ทั้งหมด ต้องมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากแน่ ๆ” หนุ่มอ้วนกระซิบออกมา

“นายพูดถูก ถือว่าพวกเราโชคดีที่ไม่ได้เจอกับคนแบบนั้น” หนุ่มอ้วนกว่าเห็นด้วย

“รีบจัดการกับเจ้าหนูนี่กันเถอะ จะได้ไปจากที่นี่กันไว ๆ ฉันเกรงว่าเจ้าคนที่ลงมืออาจจะย้อนกลับมาอีกก็ได้” หนุ่มอ้วนเสนอออกมา เขาไม่ต้องการที่จะยุ่งกับยอดฝีมือเลย

เดวิดที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลนัก กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เชื่อหูตัวเองนัก เขาประหลาดใจมาก ที่มีคนทั้งโง่และขี้ริ้วขี้เหร่แบบนี้อยู่ในสถาบันถึง 2 คนด้วยกัน

“เฮ้! แกนั่นแหละ” หนุ่มคนที่มีรูปร่างอ้วนกว่าชี้มือมาที่เดวิด

“ส่งของทุกอย่างที่แกมีออกมา โอนคะแนนที่แกมีทั้งหมดมาด้วย แล้วพวกเราจะปล่อยให้แกมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป” สายตาของเขาบ่งบอกออกมาว่านั่นไม่ใช่แค่คำขู่เลย มันมีจิตสังหารปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

ดูเหมือนว่าทั้ง 2 คนนี้ จะเคยลงมือสังหารผู้คนมาก่อนแล้ว

และเดวิดตัดสินใจว่าจะเล่นสนุกไปกับพวกเขาก่อน จึงเอ่ยปากถามออกไป

“ได้! ฉันจะให้ของกับพวกนายทั้งหมด แต่คะแนนที่ฉันมีอยู่มันค่อนข้างจะมากสักหน่อยนะ ฉันควรจะต้องโอนมันให้พวกนายคนไหน?” สีหน้าของเขาดูยิ้มแย้มดี

“แน่นอนว่าต้องโอนให้ฉันสิ!” หนุ่มอ้วนกว่ารีบกล่าวสมอ้างออกมา

และเจ้าหนุ่มอ้วนก็เริ่มกระพริบตา พร้อมกับหันไปมองที่เจ้าหนุ่มอ้วนกว่าอย่างสงสัย

“นายเป็นคนเก็บคะแนนเอาไว้คนเดียวมาสักพักหนึ่งแล้ว ไม่คิดที่จะแบ่งมันมาเก็บไว้ที่ฉันบ้างเลยหรือยังไง?” หนุ่มอ้วนกว่ากล่าวตอบสายตาของหนุ่มอ้วนกลับไป

“แล้วอีกอย่าง ปล่อยให้นายเก็บคะแนนเอาไว้คนเดียว ฉันจะรู้ได้ยังไงว่ามันมีเท่าไรแล้ว ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายจะไม่โกหกฉัน” เขายังกล่าวเสริมออกมาอีกอย่างต่อเนื่อง

และสิ่งที่เขาพูดออกมา ทำให้หนุ่มอ้วนโกรธจนแก้มกระเพื่อมแล้ว “นายคิดว่าฉันเป็นคนขี้โกงใช่มั้ย?” มือของเขาชี้หน้าหนุ่มอ้วนกว่าอยู่เหยง ๆ

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้โต้เถียงกันรุนแรงไปยิ่งกว่านั้น ก็มีเสียงหัวเราะดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

เดวิดกำลังยืนตัวงอเอามือกุมท้องไว้ ปากก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุด นี่มันก็เป็นเวลาที่นานมากแล้วเหมือนกัน ที่เขาไม่ได้เห็นอะไรตลก ๆ แบบนี้เลย

หนุ่มร่างอ้วนใหญ่ทั้ง 2 คนมองหน้ากันอย่างสงสัย ในตอนแรกพวกเขาไม่รู้ว่าเดวิดหัวเราะออกมาด้วยเรื่องอะไร แต่เหมือนว่าทั้ง 2 คนนี้จะยังไม่ได้โง่เกินไปนัก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็พอจะเข้าใจสาเหตุได้แล้ว

และนั่นทำให้พวกเขาโกรธขึ้นมาอย่างมากในทันที มีคนกำลังยืนหัวเราะเยาะพวกเขา ราวกับว่าพวกเขาเป็นตัวตลก

แต่ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งเข้าไปโจมตี ก็ได้ยินเสียงของเดวิดที่หยุดหัวเราะได้ในที่สุด กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาล่ะ เห็นแก่ที่พวกนายทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น ฉันจะพยายามเต็มที่ก็แล้วกัน ที่จะไม่ทำให้พวกนายตายไปเสียก่อน” คำพูดพวกนั้นมันมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ที่ทำให้คนอ้วนทั้งคู่โกรธมากขึ้นไปอีก

หนุ่มอ้วนไม่ยอมกล่าวอะไรออกมาอีก พุ่งเข้าใส่เดวิดอย่างเกรี้ยวกราด ฟาดฝ่ามือที่รุนแรงออกมาอย่างหนักหน่วง เขาใช้ทักษะการต่อสู้ตั้งแต่การโจมตีแรกนี้เลย ส่วนหนุ่มที่อ้วนกว่าก็พุ่งตามมาติด ๆ อ้อมไปทางด้านข้างของเดวิด และใช้ทักษะการโจมตีแบบเดียวกันออกมา

เดวิดส่งเสียงคำรามออกมาเบา ๆ รอจังหวะจนการโจมตีของพวกเขาใกล้จะถึงตัว แล้วจึงได้เตะสวนออกไปต่อเนื่องกัน 2 ครั้ง สกัดกั้นฝ่ามือของพวกเขาเอาไว้โดยตรง

ปัง! ปัง!

เสียงของฝ่ามือปะทะเข้ากับหลังเท้าดังขึ้นมา 2 ครั้ง ทั้ง 2 เสียงนั้นดังติดต่อกันจนเหมือนกับเป็นจังหวะเดียวกันเลยด้วยซ้ำ ความเร็วในการออกกระบวนท่าต่อเนื่องของเดวิดนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก

แต่เหมือนกับว่าหนุ่มร่างอ้วนทั้ง 2 จะยังรับมือเอาไว้ได้ พวกเขาแค่ถูกผลักไถลถอยหลังไปเท่านั้น ทิ้งรอยเท้ายาวเอาไว้เป็นทางบนพื้นดิน

นี่ทำให้เดวิดประหลาดใจไม่น้อยเลยทีเดียว แม้ว่าเขาจะใช้พลังออกไปแค่ 60 เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังค่อนข้างมั่นใจ ว่าลูกเตะที่ส่งออกไปนั้น สามารถจัดการกับทั้ง 2 คนลงได้อย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะฝึกทักษะการต่อสู้ที่เพิ่มพลังป้องกันมาอย่างแน่นอน

และเมื่อเดวิดสังเกตไปที่ร่างกายของพวกเขา ก็พบว่าสิ่งที่คาดเดาเอาไว้นั้นถูกต้อง กล้ามเนื้อในร่างกายของทั้งสองคนกำลังสั่นไหวอยู่เป็นลูกคลื่น กระจายพลังโจมตีที่ได้รับตรงผ่ามือให้ผ่านร่างกายอันใหญ่โต และไหลลงไปสู่พื้น มันเป็นทักษะที่คล้ายคลึงกับของเดซี่ย์ ที่เคยใช้ประลองกับเดวิดในชั้นเรียนวิชาทักษะการต่อสู้นั่นเอง

นั่นทำให้เขาต้องย่นคิ้วลงเล็กน้อย เพราะแม้ว่าทักษะนี้จะน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้จัดการยากอะไรนัก โดยเฉพาะกับความสามารถที่แตกต่างกันมากถึงขนาดนี้

เมื่อทั้งคู่สามารถหยุดยั้งตัวเองให้หยุดลงได้แล้ว หนุ่มคนที้อ้วนกว่าก็เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าที่ดำมืด เขาไม่คิดว่าจะเจอกับคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจขนาดนี้เลย

“แกเป็นใคร?”

“มันไม่สายไปหน่อยเหรอ ที่จะมาถามอะไรแบบนั้นในตอนนี้?”

หลังจากกล่าวจบ ร่างกายของเดวิดก็โยกไหวเล็กน้อย ก่อนที่มันจะเคลื่อนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่

พวกเขาเห็นดังนั้น ก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาพร้อมกัน เริ่มหมุนเวียนเลือดและกระตุ้นทักษะการต่อสู้ออกมาทันที พวกเขาใช้กระบวนท่าเดียวกันเสียด้วยซ้ำ นิ้วชี้กับนิ้วกลางยืดออกมาจากหมัดที่กำเอาไว้แน่น ใช้มันเป็นเหมือนกับปลายหอกทิ่มแทงนำหน้าออกมา

“ดรรชนีเงาหอก!” ทักษะการต่อสู้ระดับสีดำขั้นต่ำถูกส่งออกมาสกัดเดวิด ที่เป็นฝ่ายพุ่งเขาไปโจมตีพวกเขาอยู่ในตอนนี้

แต่แล้วดวงตาของพวกเขาก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อเห็นว่าร่างที่กำลังพุ่งเข้ามาของเดวิดนั้นโยกหลบเพียงนิดเดียวเท่านั้น ก็สามารถพุ่งผ่านเงาหอกนั่นเข้ามาได้แล้ว และหมัดของเดวิดกำลังจะปะทะเข้ากับหน้าอกของพวกเขาทั้งคู่พร้อม ๆ กัน

ปัง! ปัง!

ร่างทั้ง 2 ลอยขึ้นไปบนอากาศ แม้ว่ากล้ามเนื้อและผิวหนังของพวกเขาจะสั่นเป็นคลื่นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะสลายพลังการโจมตีของเดวิดไปได้ เมื่อตกลงสู่พื้น ปากของพวกเขาก็มีเลือดไหลทะลักออกมา สีหน้านั้นแดงกล่ำไปหมด เพราะการหมุนเวียนเลือดในร่างกายของพวกเขาสดุดลง ไม่สามารถสูบฉีดเลือดไปที่ส่วนอื่น ๆ ได้อีก นอกจากพุ่งขึ้นสู่ศีรษะของตัวเองเท่านั้น

ตอนนี้ทั้ง 2 คนกำลังนอนเป็นปลาที่อยู่บนเขียง รอให้คู่ต่อสู้ถือมีดเข้ามาเฉือดได้ตามใจชอบเท่านั้น และเดวิดก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปเลยด้วย เขารีบเข้ามาเก็บเอาเข็มทิศแปลก ๆ ไว้ก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนที่จะเอ่ยขู่ออกไป

“โอนคะแนนของพวกนายมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะไว้ชีวิต!”

ดูเหมือนว่าหนุ่มอ้วนกว่าจะเชื่อฟังเป็นอย่างมาก เขารีบใช้ระบบส่วนตัวส่งคะแนนให้กับเดวิดในทันที มันมีสัญญาณเตือนดังขึ้นในหัว แต่เดวิดยังไม่คิดที่จะเปิดดูในตอนนี้

เขาหันไปที่หนุ่มอ้วน ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มออกมาอีก “แล้วนายล่ะ? จะโอนมั้ย?”

และเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมตอบสนอง เดวิดก็กระทืบลงไปที่นิ้วมือของเขาอย่างเต็มแรง

“อ๊าก!!!” เขาส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาเหมือนกับหมูที่อยู่ในโรงเชือด ดิ้นไปดิ้นมาบนพื้นอย่างรุนแรง น้ำใส ๆ ไหลนองลงมาจากเป้ากางเกงจนเปียกโชกไปหมด และเขาก็รีบกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ พยายามเปิดระบบส่วนตัวออกมาโอนคะแนนให้กันเดวิดทันที เพราะเดวิดยกขาขึ้นมาเตรียมพร้อมอีกครั้งหนึ่งแล้ว

เมื่อได้รับสัญญาณเตือนในหัวอีกครั้ง เดวิดก็ยิ้มออกมา “อืม! ทำตัวให้เชื่อฟังแบบนี้สิ ถึงจะคุยกันได้รู้เรื่องหน่อย แต่ขอเตือนพวกนายเอาไว้ก่อนเลยนะ ฉันให้โอกาสพวกนายแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น หลบฉันให้ดี ๆ อย่าให้ฉันเห็นหน้าพวกนายอีก ไม่อย่างนั้น..” เขาจ้องขู่ทั้ง 2 คนนั่นไปโดยไม่พูดให้จบประโยค ก่อนจะหมุนตัวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้สารเลวเอ้ย!!” เสียงของหนุ่มอ้วนกว่าร้องครางตามหลังเงาของเขาออกมา