นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 91 - ลงจากเรือเหาะ

ลูกเรือคนอื่น ๆ ได้แต่สายหัวของพวกเขา เมื่อนึกถึงประสบการณ์ต่าง ๆ อันโหดร้าย ที่นักเรียนที่เดินทางมากับพวกเขาจะต้องพบเจอในครั้งนี้

ส่วนผู้ช่วยสาวนั้นมีความลังเลอยู่บ้าง แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะทำตามคำสั่งในที่สุด ในเมื่อมันเป็นคำสั่งที่ออกมาจากปากของกัปตันโดยตรง ไม่ว่ามันจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นตามมา เธอก็สามารถปัดความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้เขาได้อยู่ดี ไม่มีเหตุผลที่จะต้องขัดคำสั่งนี้เลย

เธอเอียงตัวออกมาจากเก้าอี้เล็กน้อย ทางด้านซ้ายของเธอ มีคันโยกสีแดงวางนอนเด่นชัดอยู่กับพื้น เมื่อเธอยื่นมือออกไปถึง ก็ดึงยกมันขึ้นอย่างเต็มแรง ให้มันอยู่ในตำแหน่งที่ตั้งฉากกับพื้นของห้องควบคุม

กริ๊ก!

เสียงคันโยกนั้นถูกดันจนเข้าที่ดังขึ้น และนั่นจะส่งผลที่ตามมาอีกหลายอย่างไม่น้อยเลยทีเดียว

...............

ในวินาทีเดียวกันนั้น หัวใจของเดวิดก็เริ่มสั่นระรัวขึ้นมา ร่างกายของเขาแสดงอาการเฉื่อยชาออกมา และหนังตาของเขาเริ่มตกลงมาอย่างฉับพลัน

นั่นทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่า จะมีเรื่องที่ร้ายแรงเกิดขึ้นแล้ว

เขารีบหมุนเวียนเลือดในร่างกายให้รวดเร็วมากขึ้น ส่งพลังออกไปทั่วร่างกายมากกว่าเดิม กล้ามเนื้อเริ่มขยายตัว เส้นเลือดเริ่มปูดออกมาใต้ผิวหนัง มือทั้งสองข้างจับเก้าอี้เอาไว้อย่างแน่นหนาที่สุด เท่าที่จะทำได้

ถ้ามีคนสามารถสังเกตไปทั่วทั้งห้องโดยสารได้ จะพบว่าเดวิดไม่ใช่คนเดียวที่มีปฏิกิริยาตอบสนองแบบนั้น ยังมีนักเรียนอีกหลายคน ที่สามารถรับรู้ได้ว่าจะเกิดอันตรายขึ้น และเตรียมตัวเองเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว

ในเสี้ยววินาทีถัดมา เสียงอันโหยหวนของไซเรนก็ดังขึ้นทั่วห้องโดยสาร และเสียงอัตโนมัติก็ดังตามขึ้นมา

“กำลังจะเริ่มการปล่อยตัว โปรดเตรียมพร้อม” นักเรียนเกือบทั้งหมด หันมองหน้ากันอย่างสงสัย พวกเขาไม่มีใครรู้เลยว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่

และในทันทีทันใดนั้นเอง พื้นใต้ห้องโดยสายเลื่อนตัวเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นก้อนเมฆและอากาศที่ว่างเปล่า เช่นเดียวกับสมองของนักเรียนทุกคน ที่คิดว่าสัญญาณเมื่อสักครู่เป็นแค่การเตือน หรือการซ้อมเท่านั้น

พวกเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า จะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น!

เดวิดกระพริบตาได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ยังไม่ทันที่เขาจะสามารถกระพริบมันได้อีกครั้ง ก็รู้สึกตัวว่าตนเองกำลังลงมาพร้อมกับเก้าอี้ที่นั่งอยู่ และอัตราเร่งที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ

เขารู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังหยุดเต้น โดยที่ไม่มีการบังคับกล้ามเนื้อใดเลยทั้งสิ้น มันเกิดขึ้นจากอาการตกใจล้วน ๆ แม้ว่าร่างกายของเขาจะเตือนล่วงหน้าออกมาถึงอันตราย แต่สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว นี่มันเป็นวิธีการเปิดตัวที่บ้าคลั่งของทางสถาบัน หรือว่าเป็นความบ้าของผู้ควบคุมเรือเหาะลำนี้กันแน่ เดวิดไม่อาจที่จะรู้ได้เลย

‘ก่อนจะออกจากเรือเหาะ’ ที่ระบุเอาไว้ในข้อแนะนำ กลายเป็นการถูกปล่อย ‘ออก’ มากลางอากาศแบบนี้ บางทีสัญชาตญาณของเขาอาจจะรับรู้ได้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนเห็นคำแนะนำนั่นแล้วก็ได้

เสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของนักเรียนใหม่มากกว่า 100 คนเงียบหายไปแล้ว ไม่ใช่เป็นเพราะพวกเขาหยุดแหกปาก แต่เสียงของพวกเขาถูกกลบด้วยเสียงลมที่พุ่งผ่านตัวไปอย่างรวดเร็วต่างหาก

เดวิดพยายามทำตัวให้แนบอยู่กับเก้าอี้มากที่สุด สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว พยายามคิดทุกหาทุกวิถีทาง ที่จะทำให้ตัวเองรอดพ้นไปจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้ แต่เหมือนกับว่าผลกระทบจากการข้ามโลกมาของเขานั้นจะยังไม่หมดไป แม้ว่าจะผ่านเวลามานานเกือบเดือนแล้วก็ตาม การใช้ความคิดอย่างหนัก ทำให้หัวของเขานั้นเจ็บปวดเป็นอย่างมาก โชคยังดี ที่เขาสรุปกับตัวเองได้ก่อนหน้านั้นเพียงเล็กน้อยแล้วว่า ทางสถาบันไม่มีทางปล่อยให้นักเรียนมากกว่า 800 คน มาจบชีวิตง่าย ๆ ด้วยวิธีนี้แน่ ทางสถาบันต้องมีการเตรียมการอะไรบางอย่างเอาไว้แล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น แม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่เอาหัวพุ่งนำลงมาก่อน แต่เดวิดก็พยายามกวาดตามองดูสถานการณ์รอบ ๆ ตัวอย่างละเอียดอีกครั้ง นอกจากจะเห็นนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ตกลงมาอย่างไม่มีหลัก เก้าอี้ของพวกเขาบางคนยังไม่หยุดหมุน และกำลังแหกปากตะโกนแบบไม่ได้ยินเสียงออกมาอย่างหวาดกลัวแล้ว เขายังเห็นฟิลลิดาที่อยู่ในท่าทางที่สงบจนผิดปกติอีกด้วย

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบนิ่ง ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท ในอ้อมกอดมีกระเป๋าอุปกรณ์ใบเล็กอยู่ ดูเหมือนเธอจะกลัวว่ากระเป๋าใบนั้นจะหลุดมือไป มากกว่าตัวเองจะหลุดจากเก้าอี้เสียด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างของเธอกอดกระเป๋าใบนั้นเอาไว้จนแน่นทีเดียว

เดวิดถอนสายตาของตัวเองกลับมา เลิกให้ความสนใจกับสิ่งรอบตัว และหลับตาลงสัมผัสกับสายลมที่พุ่งผ่านตัวไปอย่างรวดเร็ว พยายามผ่อนคลาย และรักษาสติของตัวเองให้สดชื่นเอาไว้มากที่สุด หลังจากที่สังเกตเห็นการกระทำของ ฟิลลิดา ที่น่าจะมีคนให้ข้อมูลเธอมาบ้างแล้วเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่คิดว่าการตกในครั้งนี้ จะมีอันตรายถึงชีวิตอีกเลย

และก็เป็นอย่างที่เขาคาดเอาไว้ เก้าอี้ที่ติดอยู่กับตัวเขาเริ่มสั่นแบบแปลก ๆ ออกมา พร้อมกับมีเสียงเครื่องยนต์บางอย่างดังขึ้นด้วย มันพลิกตัวกลับเองให้กลับไป ให้หัวของเดวิดหันขึ้นด้านบนอีกครั้ง พร้อมกับมีปีก 2 ข้างโผล่ออกมาจากด้านข้าง และเครื่องยนต์ขับเคลื่อนรอบทิศทางขนาดเล็ก ที่เริ่มต้นทำงานด้วยตัวของมันเอง

แรงขับดันที่ส่งออกมาต้านทานแรงตกเอาไว้อย่างรวดเร็ว ถ้าเดวิดไม่ทำตามคำแนะนำ กระตุ้นทักษะการต่อสู้เตรียมพร้อมเอาไว้ก่อนแล้ว ร่างกายของเขาคงจะถูกแรงกระชากนี้ ทำให้บาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน และเช่นเดียวกันกับที่เขาประสบอยู่ สถานการณ์ของนักเรียนคนอื่น ๆ ก็เป็นแบบเดียวกันทั้งหมด ดูเหมือนว่า เครื่องยนต์ที่อยู่ในเก้าอี้ จะถูกตั้งการทำงานเอาได้อย่างอัตโนมัติ แต่ไม่รู้ว่ามันถูกกระตุ้นตามเวลา หรือความสูงจากระดับพื้นดินกันแน่

เดวิดยกมือของเขาขึ้นปาดเหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผาก หลังจากที่เก้าอี้ลอยอยู่กลางอากาศได้คงที่แล้ว แม้จะคิดว่ามันจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่มันก็หวาดเสียวน่าตกใจมากเกินไป และก่อนที่เขาจะทันได้คิดทำอะไรต่อไป ก็มีเสียงดังตรงเข้าสู่สมองของเขาทันที

“เครื่องดีดตัวฉุกเฉินทำงาน!” มันเป็นเสียงของ AI ส่วนตัวของเขา พร้อมกันนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาจากที่วางแขนของเก้าอี้ทันทีเช่นกัน

มันแสดงออกมาเป็นแผนที่แผ่นเดียวกันกับที่ทางสถาบันส่งให้กับนักเรียนทุกคน ในนั้นระบุตำแหน่งที่อยู่ปัจจุบันของเดวิดเอาไว้ ซึ่งเป็นบริเวณทางขวาของแผนที่ ห่างออกมาจากจุดศูนย์กลางไม่มากนัก และยังระบุจุดหมายปลายทาง ที่เดวิดเลือกเอาไว้เป็นจุดลงสู่พื้นก่อนหน้านี้ด้วย

ดูเหมือนว่าระบบฉุกเฉินอะไรนี่ จะเริ่มทำงานด้วยตัวของมันเองอีกแล้ว มีเส้นถูกลากเชื่อมระหว่างจุดที่อยู่ในปัจจุบัน กับจุดหมายที่เขาระบุไว้ และหลังจากทั้ง 2 จุดนี้เชื่อมเข้าหากันได้สำเร็จ เสียงของ AI ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ระบุเป้าหมายสำหรับการร่อนลงฉุกเฉิน

เป้าหมายถูกระบุสำเร็จแล้ว!

คำนวณระยะเวลายังเป้าหมาย... 25 นาที 14 วินาที

ได้โปรดเตรียมตัว การร่อนลงฉุกเฉินกำลังจะเริ่มทำงานแล้ว!”

เดวิดไม่มีแม้แต่เวลาจะทำความเข้าใจอะไรที่ AI เอ่ยขึ้นมาทั้งสิ้น เครื่องยนต์ส่งกำลังรอบทิศทางของเก้าอี้ หรือเครื่องดีดตัวฉุกเฉินที่มันเรียกนี้ เริ่มทำงานอีกครั้งแล้ว มันเริ่มเคลื่อนที่ออกไปด้วยอัตราเร่งที่รุนแรงเป็นอย่างมาก เมื่อความเร็วนั้นคงตัว การเคลื่อนที่ของเก้าอี้ตัวนี้ น่าจะพอ ๆ กับความเร็วเสียงเลยทีเดียว

แม้ว่าจะประหลาดใจ แต่เดวิดก็รีบเอ่ยขึ้นมาทันที “รอเดี๋ยว หยุดเครื่องก่อน!”

“ฉันต้องขอโทษด้วย แต่คำสั่งในครั้งนี้เป็นคำสั่งโดยตรงมาจากทางสถาบัน ซึ่งคุณไม่มีสิทธิที่จะทำการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งสิ้น รวมทั้งการหยุดการเดินทางครั้งนี้ด้วย จนกว่าจะถึงจุดหมายที่คุณได้ตั้งเอาไว้ล่วงหน้า” เสียงอันไร้อารมณ์ของ ‘เฮเซล’ ดังอธิบายออกมา

เดวิดขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะนั่นหมายความว่า เขาไม่สามารถจะปรับเปลี่ยนจุดหมายปลายทาง และไม่สามารถใช้ประโยชน์อย่างอื่นจากเครื่องดีดตัวฉุกเฉินนี้ได้เลย แม้ว่าจะผิดหวังอยู่บ้างเล็กน้อย แต่การทำตามแผนที่วางเอาไว้ในตอนแรกแล้ว ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่แย่อะไรมากนัก และเขาก็ไม่ได้แปลกใจเลย เมื่อเห็นนักเรียนคนอื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมาก มุ่งหน้าไปทิศทางเดียวกับเขา เพราะเป้าหมายที่เขาตั้งเอาไว้ อยู่ใกล้ ๆ กับจุดปลอดภัยระดับต่ำแห่งหนึ่งนั่นเอง

......................

พื้นที่ที่ใช้ในการจัดกิจกรรมแห่งนี้ เคยเป็นเมืองใหญ่ที่มีความเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก ชื่อว่าเมืองซันเซ็ต เมื่อหลายทศวรรษก่อนหน้านี้ มันเป็นฐานที่มั่นแห่งหนึ่งของมนุษยชาติ มีนายกเทศมนตรีที่แข็งแกร่งและทรงพลังอย่างยิ่ง คอยเป็นผู้ควบคุมดูแลอยู่

เขาปกครองเมืองนี้เป็นอย่างดี สามารถต้านทานการรุกรานของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้อย่างต่อเนื่องยาวนาน ไม่มีการกดขี่ข่มเหงผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองเลยแม้แต่น้อย การจัดเก็บภาษีก็อยู่ในอัตราที่ต่ำ การทุจริตเบียดบังก็ไม่สูงมากนัก ทำให้เป็นสถานที่ในฝันของการอยู่อาศัยในยุคนั้นเมืองหนึ่งเลย

ประชาชนของเมืองนั้นเทิดทูนนายกเทศมนตรีของพวกเขาเป็นอย่างมาก มีการสร้างรูปปั้นประดับไว้ทั่วเมือง ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าเหนือหัวของคนในเมืองนี้ก็ไม่ปาน

แต่เมืองที่สงบสุขร่มเย็นมาตลอดนี้ ต้องมาล่มสลายลงไปภายในเวลาคืนเดียวเท่านั้น เมื่อมีการรุกรานครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน พวกมันฆ่าสังหารประชาชนทุกคนในเมืองไปจนหมด ไม่หลงเหลือเลยแม้แต่คนเดียว

และโชคร้ายสำหรับพวกเขาเป็นยิ่งนัก ที่การรุกรานนั้นเกิดขึ้นในวันที่นายกเทศมนตรีผู้ทรงพลังของพวกเขา ถูกเชิญไปร่วมงานเลี้ยงอยู่ที่เมืองอื่น ไม่สามารถกลับมาช่วยป้องกันพวกเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว