นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 81 - หลงกล

เบรนด้านั้นทั้งรู้สึกอิจฉาและริษยาเฟรต้าอย่างที่สุด เธอมีความต้องการในตำแหน่งนี้ และเฝ้ารอมาอยู่นานหลายปีมาก ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเตรียมตัวเองให้พร้อม เพิ่มคุณสมบัติของตัวเองให้ตรงกับความต้องการของตำแหน่งนี้ต่อเนื่อง และจากที่เธอคาดหมายเอาไว้ ตอนที่ตำแหน่งนี้เปิดรับสมัครอีกครั้ง เธอจะต้องได้รับการบรรจุเข้าทำงานอย่างแน่นอน

แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามความคาดหวังของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว โดยที่เบรนด้าไม่รู้แม้แต่สาเหตุว่าเป็นเพราะอะไร ตำแหน่งที่เธอนั้นเหมาะสมกับมันที่สุด หลุดลอยออกไปเป็นของคนอื่นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอได้ส่งเรื่องร้องเรียนไปที่สถาบันนับครั้งไม่ถ้วน เพื่อประท้วงกับการคัดเลือกในครั้งนั้น แต่มันไม่เป็นผลเลยแม้แต่นิดเดียว

ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ต้อนรับของหอสมุด เหมือนกับเป็นตำแหน่งเล็ก ๆ ที่ไม่มีอำนาจหน้าที่อะไรเลย แต่มันสำคัญกับเบรนด้าเป็นอย่างมาก ด้วยความสามารถของเธอ การหาคะแนนจีโนไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็น เพียงแต่ใช้ทักษะพิเศษของตัวเองเพียงเล็กน้อย เธอสามารถรวบรวมคะแนนจีโนได้มากตามความต้องการ และมันจะเสียเวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่จุดเด่นของตำแหน่งเจ้าหน้าที่ต้อนรับของหอสมุดที่เธอต้องการก็คือ มันเป็นงานที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แต่สามารถอ่านหนังสือในหอสมุดนี้ได้เกือบทุกเล่ม โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเลยแม้แต่คะแนนจีโนเดียว ถ้าจะให้กล่าวออกมาให้ชัดเจนขึ้นอีกก็คือ นอกจากเทคนิคการฝึกฝนร่างการ และทักษะการต่อสู้แล้ว เจ้าหน้าที่ต้อนรับของหอสมุด จะสามารถอ่านทุกอย่างที่ถูกบันทึกอยู่ที่นี่ได้ มันเป็นสิ่งที่เบรนด้าถวิลหาอย่างที่สุด

นี่เป็นตำแหน่งที่ได้สามารถแสวงหาความรู้ อันเป็นทรัพยากรที่สำคัญในการพัฒนาความแข็งแกร่งในกับตัวเองอย่างมาก ได้ง่ายดายที่สุดแล้ว บางทีมันอาจจะมากกว่าศาสตราจารย์บางคนในสถาบันด้วยซ้ำไป และไม่ว่าจะมีคะแนน  จีโนมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถจะหาซื้อความรู้แบบนี้มาได้ทั้งหมดเลย

ในสถาบันแห่งนี้ นอกจากคะแนนจีโนแล้ว การจะเข้าถึงทรัพยากรต่าง ๆ นั้น ยังต้องอาศัยอำนาจในการเข้าถึงอีกด้วย ซึ่งมันจะแบ่งออกเป็นหลายระดับอยู่ไม่น้อย และไม่สามารถเพิ่มระดับอำนาจได้ด้วยคะแนนจีโนเลย มันต้องอาศัยคุณประโยชน์ที่ทำให้แก่สถาบันเป็นสิ่งแลกมาเท่านั้น

นักเรียนใหม่ทุกคนจะได้รับอำนาจในการเข้าถึงระดับที่ 1 โดยอัตโนมัติ ถ้ามีการทำคุณประโยชน์ที่สำคัญให้กับสถาบัน หรือเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์สูงมากจริง ๆ คะแนนสะสมที่เขามี จะทำให้ป้ายประจำตัวยกระดับอำนาจการเข้าถึงไปสู่ระดับที่สูงขึ้น หรือระดับที่ 2 ได้ในที่สุด

แต่ส่วนมากแล้วนักเรียนใหม่จะไม่ค่อยสนใจ หรือรับรู้ว่ามีระดับอำนาจในการเข้าถึงอยู่เลย เพราะพวกเขายังไม่ต้องการทรัพยากรที่ต้องอาศัยสิทธิพิเศษระดับสูง ในการนำมาพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเอง อำนาจการเข้าถึงระดับต่ำที่สุด ก็เพียงพอให้พวกเขาฝึกฝนไปตลอดทั้งปีแล้ว

ในขณะที่ครูฝึก หรือศาสตราจารย์ของทางสถาบัน จะได้รับระดับอำนาจในการเข้าถึง เป็นระดับที่ 2 ตั้งแต่บรรจุเข้าทำงานในสถาบัน คะแนนสะสมจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะเวลาในการทำงาน และคุณประโยชน์ที่สร้างให้กับสถาบัน และสามารถเพิ่มเป็นระดับที่ 3 ระดับที่ 4 และสูงขึ้นไปกว่านั้นได้

ยกตัวอย่างเช่นมู่เฉิน ศาสตราจารย์มู่! ที่เป็นคนออกมากล่าวต้อนรับนักเรียนใหม่ในรุ่นนี้ เขาก็เริ่มต้นด้วยระดับอำนาจในการเข้าถึงที่ระดับ 2 เช่นเดียวกัน แต่สร้างคุณูปการที่สำคัญให้กับสถาบัน ทำให้อำนาจในการเข้าถึงของเขาเพิ่มขึ้นไปถึงระดับที่ 4 ได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังมีครูฝึก หรือศาสตราจารย์อีกไม่น้อย ที่ยังคงมีระดับอำนาจในการเข้าถึงอยู่ระดับที่ 2 เพราะการทำงานตามหน้าที่เพียงอย่างเดียวนั้น ไม่สามารถทำให้เพิ่มระดับอำนาจในการเข้าถึงขึ้นไปได้เลย มันต้องอาศัยผลงานวิจัย ผลการต่อสู้ หรือคุณประโยชน์ด้านอื่น ๆ มาช่วยเสริมด้วยเท่านั้น

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เรื่องที่บอกศาสตราจารย์ไปนั้นก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมด ไม่มีเรื่องที่แต่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย เธอน่าจะสังเกตเห็นพวกเรา และแกล้งทำหน้าที่อย่างเต็มที่ เพื่อแสดงละครให้พวกเราดูเท่านั้นเอง” เบรนด้ากล่าวแก้ตัวกับศาสตราจารย์กรีนสโตน ก่อนที่จะหันไปมองจ้องเฟรต้าอย่างโกรธแค้น

แต่ศาสตราจารย์กรีนสโตนไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำแก้ตัวของเธอเลย คำรามออกมาเสียด้วยซ้ำ “ไร้สาระจริง ๆ! ตำแหน่งที่พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้ ฉันเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง มันเป็นมุมอับสายตา ไม่มีทางที่เธอจะรู้ตัวได้หรอก”

ใบหน้าที่งดงามของเบรนด้าเริ่มแดง ไม่แน่ใจเพราะความละอายใจ หรือจากความโกรธอย่างมากกันแน่ ในตอนนี้ เธอสามารถสรุปได้อย่างมั่นใจแล้วว่า ศาสตราจารย์คนนี้ไม่ได้ยินดีที่จะช่วยเธอเลย ต้องการหลักฐานอะไรกัน? ถ้าเขาจะช่วยเธอจริง แค่คำพูดไม่กี่คำ ไม่ต้องสนใจเสียด้วยซ้ำว่ามันจะไร้สาระขนาดไหน เฟรย่าจะพ้นจากตำแหน่งในไม่ทันข้ามคืนแน่ ๆ

ในตอนนี้เธอเริ่มคิดเสียแล้วด้วยซ้ำ ว่าระดับอำนาจในการเข้าถึงของศาสตราจารย์กรีนสโตนคนนี้ น่าจะยังอยู่แค่ระดับที่ 2 เหมือนกับเธอเท่านั้น ไม่ได้อยู่ระดับที่ 3 เหมือนกับที่พยายามแสดงออกมา เขาแค่น่าจะหลอกลวงเพื่อเรียกคะแนนจีโนจากเธอไปก็เท่านั้น

“เรื่องนี้มันทำให้ฉันเสียเวลาเปล่าจริง ๆ เลยนะสาวน้อย ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญ พวกเราคงจะไม่ต้องพบกันอีกเลยจะดีกว่า” เสียงของศาสตราจารย์ดังขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่จะหมุนตัวและเดินจากไปในทันที

เบรนด้ายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาจากปากของเธออีก ถึงแม้ว่าเธอจะมีวิธีในการหาคะแนนจีโนมาได้ไม่ยากเย็นนัก แต่ 50,000 คะแนนจีโน ก็ไม่ใช่ปริมาณที่น้อย ๆ เลยสักนิด แม้จะไม่พูดอะไรออกมา แต่ในใจของเธอกำลังคิดหาวิธีเอาคะแนนพวกนั้นคืนกลับมาจากศาสตราจารย์จอมหลอกลวงคนนี้ แน่นอน! เธอต้องเอาคืนมามากกว่าที่โดนหลอกไปแน่ เธอจะคิดดอกเบี้ยในอัตราที่สูงจนเขาคิดไม่ถึงเลยทีเดียว

ริมฝีปากของเธอเริ่มเชิดขึ้นเล็กน้อย เหมือนกับว่าจะคิดแผนบางอย่างออกไปแล้ว

แต่ตอนนั้นเอง มีเสียงหัวเราะดังประสานกันออกมาขัดจังหวะความคิดของเธอเอาไว้ เสียงของพวกเขานั้นไม่เบาเลยจริง ๆ ถ้าในหอสมุดแห่งนี้ ไม่ได้สร้างม่านพลังดูดซับเสียงเอาไว้ มันคงจะดังก้องไปทั่วทั้งอาคารแล้ว

ถึงแม้ว่าเบรนด้าจะคิดเอาไว้แล้วว่าอาจจะถูกหัวเราะเยาะ แต่เธอก็ยังรู้สึกหน้าชาอยู่ดี สายตากวาดมองตรงไปที่ชายหนุ่มทั้ง 3 ที่กำลังหัวเราะอยู่ แล้วจ้องหน้าทีละคน จนทั้งหมดต้องกลั้นเสียงของตัวเองเอาไว้ แม้ว่าจะยังตัวไหวโยนอยู่เหมือนเดิม

พวกเขาเป็นชายหนุ่มที่อยู่ในช่วงอายุประมาณ 20 ปี ทั้งหมดเป็นคนหน้าตาดี ที่มาจากต่างเชื้อชาติกัน เจฟฟรีย์น่าจะมีเชื้อสายจากฝรั่งเศส เปโดรเป็นสเปน และซานเจย์น่าจะมาจากทางอินเดีย พวกเขาเริ่มส่งเสียงหัวเราะออกมาตั้งแต่ศาสตราจารย์กรีนสโตนเดินออกจากประตูไปแล้ว การเห็นเบรนด้าถูกคนอื่นหลอกลวง เป็นเรื่องที่น่าขบขันสำหรับพวกเขาไม่น้อยเลยทีเดียว

“พวกนายมีใครรู้จักเจ้าเด็กที่อยู่กับเฟรต้าบ้างหรือเปล่า?” เสียงของเบรนด้าถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย หลังจากที่เห็นพวกเขาสงบลงได้แล้ว

“ไม่!” ทั้งสามคนส่ายหน้าออกมาพร้อมกัน และเจฟฟรีย์กล่าวเสริมต่อออกมา “พวกเขาอาจจะเป็นญาติ หรือเพื่อนที่รู้จักกันมาก่อนก็ได้นะ ดูท่าทางสนิทสนมกันดีนี่”

เบรนด้าคิดตาม ก่อนจะส่ายหัวออกมา “ไม่น่าใช่ เฟรต้ามีเพื่อนน้อยมาก และตั้งแต่เธอได้ตำแหน่งงานที่นี่ ก็เอาแต่ใช้เวลาส่วนใหญ่อ่านหนังสือให้ได้มากที่สุดเท่านั้น ไม่ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ๆ เลย ไม่น่าจะใช่แน่ ๆ”

“อาจจะเป็นคนที่เข้ามาถามทางก็ได้มั้ง” ซานเจย์เอ่ยความเห็นของตัวเองออกมา

“อืม? ยิ้มสนุกกันขนาดนั้นเนี่ยนะ บอกใคร ๆ จะเชื่อว่าถามทาง?” เปโดรไม่เห็นด้วย

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้โต้เถียงกันไปมากกว่านั้น เบรนด้าก็กล่าวขัดขึ้นมาก่อน “พวกนายคอยอยู่ที่นี่ เฝ้าดูเขาเอาไว้ ฉันจะไปจัดการกับเรื่องสำคัญบางอย่างก่อน” พูดจบ เธอก็หมุนตัวอย่างพร้อมที่จะเดินออกไปทันที

“ให้พวกเราจัดการมันเลยมั้ย? ไก่อ่อนอย่างนี้ ไม่น่าจะตึงมือเท่าไรหรอก” เปโดรเสนอออกมา

เบรนด้าชะงักเท้า ก่อนจะสั่งอย่างอื่นออกมาแทน “ไม่ต้อง ปล่อยเขาไปก่อน แต่ถ่ายเป็นวิดิโอเอาไว้ให้ดี ฉันไม่ได้เห็นเฟรต้าหัวเราะแบบนี้มาตั้งนานแล้ว คิดว่าคลินตันก็คงอยากจะเห็นเหมือนกันนั่นแหละ ส่งวิดีโอที่ถ่ายเอาไว้ไปให้เขา แค่นั้นก็พอแล้ว”

ทั้ง 3 คนตัวสั่นขึ้นมาพร้อมกัน “เบรนด้า เธอนี่ยังโหดเหมือนเดิมเลยนะ”

“ใช่ ฉันล่ะกลัวจริง ๆ ว่าวันหนึ่งเธอจะหันมาจัดการกับฉันบ้าง”

“แต่คลินตันไม่ใช่คนโง่นะ เขาจะตกหลุม แล้วจัดการกับหมอนั่นให้พวกเราอย่างนั้นหรือ?”

“หึหึ! แน่นอนว่าเขาจะรู้ตัว แต่คิดว่าเขาจะมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ? พวกนายคิดว่าเขาเคยทำให้เฟรต้ายิ้มได้สักครั้งมั้ย ต่อให้รู้ว่าเป็นแผนการ เขาก็ต้องลงมือเพื่อระบายอารมณ์ตัวเองอยู่ดีนั่นแหละ” เบรนด้ากล่าวออกมาอย่างมั่นใจ เธอรู้ดีว่าเฟรต้ามีคนมาตามจีบอยู่ไม่น้อย จากทั้งหน้าตาที่งดงามของเธอ และตำแหน่งพนักงานต้อนรับของหอสมุดที่เธอทำอยู่ มันจะมีประโยชน์เป็นอย่างมาก ถ้าได้เป็นแฟนกับเธอ!

“พวกนายทำตามที่ฉันบอกเถอะ ถ้ามีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้น ก็รีบบอกฉันด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะต้องรีบไปจัดการกับเจ้าศาสตราจารย์ขี้ฉ้อนั่นก่อน คิดว่าจะหลอกเอาคะแนนจีโนจากฉันไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”

น้ำเสียงของเธอเย็นชาขึ้นทุกที สายตาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่นั่นทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

เปโดรไม่ระงับอารมณ์ปรารถนาของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเลียริมฝีปากของตัวเองจนทั่วก่อนจะเอ่ยถามออกมา “คืนนี้ให้พวกเราไปรอที่ห้องของเธอเหมือนเดิมมั้ย?” ลมหายใจของเขาเริ่มถี่เร็ว ราวจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้แล้ว

แสงสว่างวาบออกจากดวงตาของเขา มันสร้างเป็นคลื่นที่มองไม่เห็นออกมา พุ่งตรงออกไปแสกนทั้งร่างกายของเบรนด้า ที่ทำเหมือนไม่รู้ตัวเลยแม้สักนิดเดียว

คลื่นนั่นแสกนไปทั่วทั้งตัวของเบรนด้าจริง ๆ ตั้งแต่หน้าอกจรดสะโพกที่อวบอั๋นของเธอ มันพุ่งกลับไปรายงานผลทันทีที่ทำงานสำเร็จเรียบร้อย

ฟุบ!

แต่ก่อนที่มันจะได้กลับเข้าไปในตัวของเปโดรที่เฝ้ารออยู่ เบรนด้าสะบัดมือออกมาทำลายมันจนสลายไปจนหมดสิ้น สายตาของเธอเย็นชาเป็นอย่างมาก

“พวกนายทุกคนจะไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คิดหรอก! ไม่มีทางจนกว่าเรื่องนี้จะเสร็จสิ้นลงไปเสียก่อน นี่เป็นบทลงโทษ ที่บังอาจมาใช้ความสามารถทางพันธุกรรมของนายกับร่างกายฉัน” หลังจากกล่าวจบ เธอก็เดินออกไปจริง ๆ แล้ว ด้วยท่าทางที่ตั้งใจทำออกมาอย่างยั่วยวน

ชายหนุ่มอีก 2 คนตบหัวของเปโดรพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“นี่มันเป็นความผิดของนายแท้ ๆ!!!”