นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 65 - ฝ่ามือเหล็ก

ทั้งสองคนมาถึงสนามฝึกซ้อม ที่เป็นชั้นเรียนของวิชาทักษะการต่อสู้ได้ทันก่อนที่การเรียนจะเริ่มต้นขึ้น มีนักเรียนจำนวนหนึ่งมาถึงที่นี่ก่อนแล้ว กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่กลางสนาม

เดวิดกวาดสายตามองไปทั่ว ๆ เริ่มจำหน้าของเพื่อนร่วมรุ่นได้บ้างแล้ว สายตาของเขาตกอยู่ที่นิคแวบหนึ่ง..ก่อนจะละสายตามาอย่างไม่ให้ความสนใจนัก

แล้วตาของเขาต้องเป็นประกายขึ้นมาทันที เมื่อกวาดสายตาต่อไปจนพบกับจานีน ที่ตอนนี้กำลังสนทนาอยู่กับนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นที่นิยมไม่น้อยเลยจริง ๆ

ด้วยรูปร่างหน้าตา และกิริยาท่าทางอันน่ารัก รอยยิ้มหวานตอนที่เอ่ยตอบคำถามอย่างยินดี มันไม่แปลกที่จะมีคนรุมล้อมเธออยู่ไม่น้อย ถ้าดูจากภายนอกแล้ว เธอเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

แต่สายตาของเดวิดที่จ้องมองไปหาเธอกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด เหมือนอยากจะวิ่งเข้าไปต่อยหน้าให้เต็มที่สักหมัด เขายังควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ สายตาสอดส่ายดูรอบ ๆ ตัวเธออย่างละเอียด แล้วก็ต้องผิดหวัง ที่ไม่พบแม้แต่เงาของคนที่เขาอยากจะเจออีกสักครั้ง เจ้าลู่ฟงคนนั้น!

จานีนนั้นก็เป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง การที่มีคนจ้องเธออยู่เป็นเวลานาน ทำให้เธอรู้สึกตัวได้ไม่ยากเย็นนัก หลังจากขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็หันมองมาทางเดวิดตามที่เธอรู้สึกได้

และหลังจากที่เห็นว่าคนที่จ้องเธออยู่นั้นเป็นเดวิด สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดูไม่ได้ในทันที แม้ว่าเธอจะรีบกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความที่ตกอยู่ในวงล้อมของนักเรียนชายจำนวนมาก มีบางคนช่างสังเกตพอที่จะเห็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้ได้อย่างชัดเจน

‘เวลล์’ เด็กหนุ่มผิวดำหน้าตาคมสันและมีรูปร่างที่สูงใหญ่เป็นอย่างมาก ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เห็นหน้าของจานีนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “จานีน เธอเป็นอะไรไป? มีอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจอย่างนั้น เหรอ?”

โดยไม่รอคำตอบจากจานีน เขาหันหน้ามองมาตามทิศทางเดียวกันกับเธอ ก่อนที่สายตาจะตกลงที่เดวิด “ตรงนั้นมีเจ้าเด็กผอมกะหร่องอยู่คนหนึ่ง มันเป็นคนทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า?”

คำพูดทั้ง 2 ครั้งของเวลล์ ทำให้เด็กผู้ชายคนอื่น ๆ เริ่มรู้สึกตัว มีคนมองมาทางเดวิดมากขึ้นแล้ว แต่เกือบทั้งหมด พากันมองหน้าจานีนอย่างสงสัย

ในตอนแรก จานีนเอ่ยปฏิเสธออกมา แต่เมื่อพวกเขา ‘คาดคั้น’ อีกเล็กน้อย เธอก็เริ่มอธิบายออกมา “เขาชื่อเดวิด ซินเทค เป็นอับดับ 7 ของรายชื่อนักเรียนใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุด”

เมื่อได้ยินข้อมูลนี้ นักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเธอเริ่มพยักหน้า และหันกลับมาสังเกตเดวิดอย่างละเอียดอีกครั้ง พวกเขารู้ดีว่า คนที่มีรายชื่ออยู่ในอันดับของนักเรียนที่แข็งแกร่ง 10 อันดับแรก แม้ไม่แน่ว่าจะทรงพลัง หรือมีความแข็งแกร่งตามอันดับที่มี แต่อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีความสามารถอยู่ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

“แล้วปัญหาคืออะไร?” เวลล์ถามออกมาอย่างค่อนข้างสับสน

สีหน้าของจานีนกลายเป็นบิดเบี้ยว ตอนที่อธิบายเพิ่มออกมา “ฉันไปดักเจอเขามา พยายามที่จะเจรจากับเขา ฉันอยากมีชื่ออยู่ในตำแหน่งดูบ้าง เลยบอกเขาว่าจะยอมแลกคะแนนจีโน กับตำแหน่งที่เขามีอยู่ ให้เขาเรียกราคาออกมาได้ตามใจชอบเลย แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าเขาจะพยายามทำตัวเอาเปรียบฉัน ทำให้ฉันไม่มาทางเลือก ต้องบังคับให้เขาท้าประลองด้วย แต่ก็โดนเขาลอบโจมตีจนไม่สามารถเอาชนะได้” หลังจากกล่าวออกมาจบ น้ำใส ๆ ก็เอ่ออยู่เต็มดวงตาคู่สวยของเธอแล้ว

นั่นเป็นการทำร้ายจิตใจของบรรดาเหล่านักเรียนชายที่ยืนอยู่รอบ ๆ เธอเป็นอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นคนโง่ และสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าจานีนไม่ได้บอกความจริงออกมาทั้งหมด แต่มันก็ต้องมีมูลอยู่บ้าง และแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เดวิดเป็นผู้ร้ายในสายตาของพวกเขาไปในทันที

ไนฮุนเพิ่งชวนเดวิดนั่งลงกับพื้นหญ้าตรงที่ว่าง ๆ แห่งหนึ่ง ยังไม่ทันที่เดวิดจะได้นั่งลงไปเต็มที่เลยด้วยซ้ำ เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่กำลังมองจ้องมาอย่างประสงค์ร้าย ทำให้ขนลุกไปหมดทั้งตัว

และเมื่อหันมองไปตามความรู้สึก ก็พบว่านักเรียนที่ยืนอยู่กับจานีน ต่างมองจ้องเข้ามาหาเขาตาเขม็ง มันเป็นสายตาที่โกรธแค้น ราวกับว่าเดวิดเพิ่งไปฆ่าญาติพี่น้องของเด็กหนุ่มพวกนั้นมาเลยทีเดียว

เดวิดไม่ได้ให้ความสนใจกับคนพวกนั้นมากนัก สัญชาตญาณของเขาไม่พบกับสิ่งคุกคามอะไรเลย นั่นแสดงว่าไม่มีใครในหมู่พวกนั้น ที่เป็นอันตรายต่อเขาอย่างจริงจัง มีเพียงเด็กหนุ่มผิวดำเท่านั้น ที่ทำให้รู้สึกสนใจได้บ้าง แต่ก็เป็นเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจนัก เพราะเจ้าหนุ่มผิวดำคนนั้นเริ่มออกเดินตรงเข้ามาแล้ว ดูเหมือนว่าจานีนจะเป็นตัวปัญหาสำหรับเขาจริง ๆ นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่มีคนมาหาเรื่องเขาเพราะเธอ!

เวลล์เดินเข้ามาถึงที่อย่างรวดเร็ว เขายื่นมือออกมาให้เดวิดเจตนาคล้ายจะทำความรู้จัก “ฉันชื่อเวลล์ นายล่ะ? นายชื่ออะไร?” เขาแนะนำตัวเอง พร้อมกับถามออกมาด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าจะยังสับสนอยู่เล็กน้อยกับท่าทีของเขา แต่เดวิดก็ลุกขึ้นยืน พร้อมยื่นมือออกไปจับกับมือที่ยื่นออกมาไว้ล่วงหน้านั่น เขารู้อยู่เต็มอกว่าเรื่องไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นแน่ ไม่ต้องให้สัญชาตญาณพิเศษเตือนออกมา ก็รู้ว่าเวลล์ไม่ได้มาดี แต่เขาก็ยังจะจับมือกับเวลล์ เหมือนกับคนที่ไม่ได้ระมัดระวังอะไรเลย

พอเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นักเรียนที่กำลังเฝ้ามองอยู่ไกล ๆ พากันส่ายหัวออกมา ทุกคนต่างเริ่มสงสารเดวิดผู้ไร้เดียงสา ที่กล้าจะจับมือกับเวลล์ โดยไม่ได้กังวลกับความปลอดภัยของมือตัวเองเลย

ไนฮุนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก็พลอยลุกขึ้นยืนมาด้วยอีกคน เขามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสนใจ แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ตื่นเต้นอะไรมากนัก และไม่ได้แสดงท่าทางว่าจะสนับสนุน หรือช่วยเหลือเดวิดเลย

ในสถาบันแห่งนี้ แม้นักเรียนใหม่จะเพิ่งเข้ามาเรียนกันได้ไม่นานนัก แต่เวลล์ก็มีชื่อเสียงในระดับหนึ่งแล้ว นักเรียนคนอื่นต่างตั้งฉายาให้เขาว่า ‘เวลล์มือเหล็ก’

นั่นเป็นชื่อที่ตั้งสัมพันธ์กันกับทักษะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝน และใช้มันต่อสู้กับนักเรียนคนอื่น ‘ฝ่ามือเหล็ก’

มันเป็นทักษะการต่อสู้ระดับสำดำขั้นต่ำ เมื่อฝึกฝนได้สำเร็จ จะทำให้มือของคนที่ฝึกนั้น กลายสภาพไปจนคล้ายกับเป็นเหล็กกล้า และถ้าฝึกฝนได้จนถึงระดับสูงสุด ฝ่ามือของพวกเขาจะเป็นประกายคล้ายกับเหล็กกล้า มันจะแข็งแกร่งจนถึงขนาดป่นก้อนหินให้กลายเป็นผงได้ด้วยมือเปล่า ๆ เลยทีเดียว

แต่แน่นอน เวลล์ในตอนนี้ยังไม่สามารถป่นหินด้วยมือเปล่าได้ เขาเพิ่งฝึกจนผ่านระดับมาตรฐานเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะบดขยี้มือของนักเรียนคนอื่นได้อย่างสบาย

ด้วยทักษะที่แข็งแกร่งของเขา ทำให้สามารถมีรายชื่ออยู่ในอันดับที่ 9 ของอันดับผู้แข็งแกร่งของนักเรียนใหม่เมื่อไม่นานมานี้

ตอนที่มือของเดวิดสัมผัสกับมือของเวลล์ เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบด้วยคีมขนาดใหญ่ในทันที มันมีแรงถูกส่งออกมาสู่มือเป็นจำนวนมาก เจตนาเหมือนกับต้องการจะบีบจนกระดูกแตกสลายไปเลย นั่นทำให้เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก

ในขณะที่สีหน้าของเวลล์นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แอบเคลื่อนไหวเลือดในร่างกายตามทิศทางของทักษะฝ่ามือเหล็กอยู่เงียบ ๆ และค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบลงไปที่มืออย่างช้า ๆ

แต่นอกจากขมวดคิ้วแล้ว เดวิดไม่มีอาการอย่างอื่นแสดงออกมาอีก เขาแค่เร่งอัตราหมุนเวียนของเลือดในร่างกายเท่านั้น ไม่ได้ใช้ทักษะการต่อสู้อะไรเป็นพิเศษออกมา อาศัยเพียงพลังที่ถูกส่งมาจากกระแสเลือด ต่อต้านพลังของเวลล์เอาไว้

ในตอนนี้ อัตราการหมุนเวียนเลือดของเดวิดนั้นมากว่า 50 รอบต่อนาทีแล้ว มันใกล้จะเข้าสู่สภาวะคอขวดครั้งแรกของสไปรเยอร์ส่วนมาก ที่จะเจอกับคอขวดเป็นครั้งแรก และตัดสินอนาคตของเขาหรือเธอ ว่าจะสามารถก้าวหน้าต่อไปได้หรือไม่แล้ว

ถ้าไม่สามารถเพิ่มอัตราการหมุนเวียนเลือดให้สูงกว่า 1 รอบต่อวินาที จะไม่สามารถพัฒนาไปสู่ระดับต่อไปได้เลย แต่การบรรลุระดับถัดไปด้วยอัตราหมุนเวียนเลือดเพียงเท่านี้ ก็ถือว่าเป็นขั้นต่ำเท่านั้น บรรดายอดฝีมือทั้งหลาย ต้องการที่จะยกระดับของตัวเอง หลังจากที่อัตราการหมุนเวียนเลือดสูงกว่า 3 รอบต่อวินาทีเท่านั้น เพราะมันจะสามารถทำให้ความก้าวหน้าของระดับถัดไปนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก

ในตอนนี้ เดวิดขยับมือของตัวเองเล็กน้อย ปากก็ฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะตอบเวลล์กลับไปอย่างสุภาพ “ฉันชื่อเดวิด ซินเทค!”