นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 61 - เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น

เดวิดพาร่างกายอันยับเยินของตัวเอง เดินทางไปจนถึงห้องทดลองพลังงานได้ในที่สุด แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลานานมากกว่าปกติ แต่เขาก็สามารถเริ่มสามารถรักษาอาการบาดเจ็บหนักของตัวเองได้แล้ว ฟ้าใกล้จะสว่าง แต่ยังเหลือเวลาอีกมากพอสมควร ก่อนที่ชั้นเรียนของวันใหม่จะเริ่มต้น เขาจะใช้เวลาที่เหลือทุกนาที เพื่อฟื้นฟูตัวเองให้ได้มากที่สุด

3 ชั่วโมงผ่านไป พระอาทิตย์ทอแสงอยู่บนท้องฟ้าอย่างเต็มที่แล้ว เดวิดเดินออกมาจากห้องทดลองพลังงานด้วยอาการที่ดีขึ้นกว่าตอนขามาไม่น้อยเลยทีเดียว

อาการบาดเจ็บอย่างหนักที่ได้รับมาจากการต่อสู้ อวัยวะภายในที่ได้รับความกระทบกระเทือนจนเคลื่อนออกจากตำแหน่ง และอาการต่าง ๆ ที่สแกนออกมายาวเป็นหางว่าวจาก AI ยังไม่ได้รับการรักษาจนหายอย่างสมบูรณ์ลงไป

แต่ถึงอย่างนั้น สภาพของเขาในตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว อยู่ในระดับที่สามารถไปเข้าชั้นเรียนได้อย่างไม่มีปัญหา ความเจ็บปวดส่วนใหญ่ถูกจัดการออกไป จนสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้อย่างปกติ เขาไม่มีความรู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้พลังงานจากของเหลวสีฟ้าในถัง กำลังเต็มเปี่ยมอยู่ในร่างกายของเขา

หลังจากออกมาจากห้องทดลองพลังงานได้แล้ว เขามุ่งหน้าไปที่ห้องเรียนตามตารางของตัวเองทันที ด้วยการเรียกเรือเหาะสาธารณะมาใช้ในการเดินทาง และถือว่าเขาโชคดีพอสมควร ไม่ต้องเจอใครที่รู้จักหน้าของตัวเองเลย เรือเหาะที่ลงมารับเขาจากท้องฟ้า เป็นของคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น

บทเรียนในวันนี้น่าเบื่อเป็นอย่างยิ่ง เดวิดต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากที่จะนั่งอยู่ภายในห้องอย่างสงบ มันเป็นความทรมานอย่างมากสำหรับเขาเลยทีเดียว

ภายในสถาบันแห่งนี้ ให้ความสำคัญกับการเข้าเรียนในชั้นมาก มันมีคะแนนสะสมที่เอาไว้ใช้ในตอบสอบครั้งสุดท้ายด้วย ถ้านักเรียนคนไหนไม่เข้าเรียน จะถูกหักคะแนนสะสมนั้นออกไปเรื่อย ๆ แม้ว่าจำนวนในแต่ละครั้งจะไม่ได้มากนัก แต่ถ้าเขาขาดเรียนติดต่อกันหลายครั้ง มันจะส่งผลให้สอบครั้งสุดท้ายไม่ผ่านได้เลย

หลังจากเลิกเรียน เดวิดรีบออกมาจากอาคารเรียนแล้วมุ่งหน้ากลับมาที่ห้องพักของเขาทันที และคราวนี้ไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นอีก ไม่มีอะไรมาขัดขวางไม่ให้เขากลับเข้ามานั่งหลับตาพักอยู่ในห้องได้เลย

หลังจากที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายมากขึ้น จิตใจมีความสงบนิ่งเป็นอย่างมาก ค่อย ๆ เอื้อมมือออกไปหยิบกล่องโลหะที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นบรรจุอยู่ด้วยเข็มฉีดยาขนาดเล็ก ๆ เท่ากับนิ้วก้อยวางอยู่ชิ้นเดียวเท่านั้น

น้ำยาที่นอนนิ่งอยู่ในนั้น มันคือเซรั่มราคา 100 คะแนนจีโนที่เขาซื้อผ่านระบบ และให้มันถูกจัดส่งมาไว้ในห้องล่วงหน้าตั้งแต่ตอนกลางวัน มันถูกป้องกันเอาไว้เป็นอย่างดี การจะเปิดกล่องโลหะนี้ได้ ต้องใช้ป้ายประจำตัวยืนยันเท่านั้น

เซรั่มปรับสภาพเป็นของเหลวสีดำสนิท ถูกบรรจุเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยมในเข็มฉีดยาที่สัญลักษณ์ของดวงดาวประทับเอาไว้ ไม่มีช่องว่างให้ฟองอากาศ หรือสิ่งปนเปื้อนใด ๆ เข้าไปสัมผัสกับมันได้เลย สีที่ดำสนิท ทำให้มันดูลึกลับน่าประทับใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่เดวิดไม่ได้ให้ความสนใจกับรูปลักษณ์ภายนอกเหล่านี้มากนัก ในใจของเขากำลังมีความกังวล กลัวว่าตัวเองจะสูญเสียการควบคุมไปในเร็ว ๆ นี้ ค่อย ๆ กดปลายเข็มลงบนต้นขาของตัวเอง และเดินน้ำยาเข้าไปในร่างกายอย่างช้า ๆ และมั่นคง

มันเหมือนมีพลังงานเบาบางกระจายออกไปทั่วร่างกาย หลังจากที่น้ำยาถูกฉีดเข้าไปจนหมด

เดวิดดึงเข็มฉีดยาออก และวางมันเอาไว้บนพื้นอย่างไม่สนใจ เริ่มหลับตาลงอีกครั้ง

เดวิดตั้งสมาธิไปที่พลังงานที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้น พยายามรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นเอาไว้ ไม่ปล่อยให้มันเปล่าประโยชน์เลยแม้แต่นิดเดียว ค่อย ๆ ชักนำให้มันเคลื่อนไหวไปทั่วร่างกายพร้อม ๆ กับการหมุนเวียนของเลือด หล่อเลี้ยงไปยังเซลล์ต่าง ๆ ของร่างกาย เพิ่มประสิทธิภาพของมันให้แสดงออกมาได้อย่างสูงสุด

ตัวของเดวิดเริ่มสั่น ใต้ผิวหนังเริ่มมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น มันนูนเป็นจุดเล็ก ๆ ขึ้นมาจำนวนมาก และเริ่มเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีมดตัวเล็ก ๆ จำนวนนับล้าน ๆ ตัวกำลังเดินอยู่ใต้ผิวหนังของเขา ลักษณะเดียวกันนี้เกิดขึ้นกลับกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกาย รวมถึงอวัยวะภายในด้วย แต่มันไม่สร้างความเจ็บปวดอะไรออกมาเลย

บาดแผลที่ยังหลงเหลืออยู่จากการต่อสู้ เริ่มสมานตัวอีกครั้งด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ มันไม่ได้เร็วมากนัก แต่เพียงแค่ไม่กี่นาที แผลทั้งร่างกายของเดวิดก็ปิดสนิท มันเป็นการรักษาที่ทรงประสิทธิภาพอย่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ

และพลังงานเหล่านั้นก็ยังไม่หมดสิ้นไป มันค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่หัวใจ ผ่านทางหลอดเลือดใหญ่ที่เชื่อมต่ออยู่โดยตรง ทำให้เดวิดรู้สึกได้ว่า หัวใจของตัวเองเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ และมีอาการอึดอัดขึ้นมาบ้างแล้ว แต่มันก็คงอยู่แค่เพียงชั่วครู่เท่านั้น ความร้อนเริ่มลดลง จนกลับเข้าสู่สภาวะปกติในที่สุด

เมื่อพลังงานนั้นสูญสลายไปจนหมดสิ้นแล้ว แม้ว่าเดวิดจะยังไม่รู้สึกอิ่มเอมมากนัก แต่ดวงตาที่เปิดลืมขึ้นมาของเขา ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกสดชื่น และความพอใจในประสิทธิภาพของมันอยู่ไม่น้อย 100 คะแนนจีโนที่ต้องจ่ายออกไป ได้ผลลัพธ์กลับมาอย่างน่าพอใจเลยทีเดียว

ตอนนี้ปัญหาต่าง ๆ ของเดวิดนั้นเริ่มคลี่คลายกลับมาเป็นปกติแล้ว ทำให้เขาเริ่มมีเวลาคิดย้อนหลังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วนั้นซ้ำอีกครั้ง และทำให้ดวงตาของเขากลายเป็นแดงกล่ำ ความเย็นชาปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อเขาคิดไปถึงใบหน้าของคน ๆ หนึ่ง

‘ลู่ฟง!! แกรอก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่’

เมื่อเขา ‘ตื่น’ ขึ้นมาบนโลกใบนี้เป็นครั้งแรก เดวิดมองการใช้ชีวิตใหม่นี้แบบง่าย ๆ จนอาจจะเรียกได้ว่าไร้เดียงสาได้เลยทีเดียว เขาคิดว่าตัวเองคงจะมีชีวิตที่ค่อนข้างสงบสุข ความท้าทายอย่างเดียวที่มี คือต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ และสภาพแวดล้อมใหม่นี้ได้เร็วที่สุดเท่านั้น นอกจากความทรมานทางร่างกายที่เกิดขึ้นในช่วงแรกแล้ว เดวิดใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกสนุกสนานเสียด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันต่างไปจากที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง ในสถาบันแห่งนี้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สามารถทำให้คน ๆ หนึ่งเสียชีวิตอย่างไม่ทันตั้งตัวได้เลย เพียงแค่ระยะเวลาไม่นาน แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ทำอะไรมากมายนัก แต่ชีวิตเขาก็เหมือนกับแขวนอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ แล้วโดยไม่รู้ตัว

ถ้าเขาจำไม่ผิด แค่ไม่กี่วันมานี้ เขาเกือบจะต้องตายไปแล้ว 3 ครั้ง แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เขาตื่นขึ้นมาบนโลกใบนี้เท่านั้น!

ครั้งแรก! คือตอนที่เขาไปวัดระดับพรสวรรค์ของตัวเอง เดวิดไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้ระวังตัวหรือระแวงใด ๆ ทั้งสิ้น ว่าถ้าอาการประสาทสัมผัสขยายตัว ยังไม่ถูกกำจัดออกไป ถ้าเขาไม่ได้เป็นนักเรียนพรสวรรค์ระดับ 3 ดาวจริง ๆ คลื่นไฟฟ้าจากกำไลข้อมือที่ใช้ทดสอบ คงจะฆ่าเขาไปแล้ว และเดวิดจะไม่รู้แม้กระทั่งสาเหตุด้วยซ้ำ ว่าทำไมถึงตายลงไปอีกรอบ

ครั้งที่ 2! คือตอนที่เขาถูกจานีนบังคับท้าประลอง ในตอนแรกสุดนั้น เขานึกว่ามันเป็นแค่เพียงการต่อสู้กันธรรมดาของนักเรียนใหม่เท่านั้น เป็นการทะเลาะกันของเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป แต่เมื่อนึกย้อนดูให้ดี ๆ แล้ว ก็ได้แต่สั่นหัวให้กับความไร้เดียงสาของตัวเอง ถ้าเขาไม่บังเอิญฝึกท่าเท้า 3 ชั้นจนใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ บางที ต่อให้ไม่ตาย อย่างน้อย ๆ เขาก็คงจะหนีจากความพิการไม่พ้นหรอก

ครั้งที่ 3! เจ้าลู่ฟงนั่น! เจ้าเด็กวัยรุ่นผมสีฟ้าชาวเอเชีย นักเรียนใหม่ระดับอัจฉริยะคนนั้น การลงมืออย่างเต็มที่ ไม่ได้มีการปิดบังเจตนาของการเข่นฆ่าเอาไว้เลย ทุกการโจมตีเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม แล้วทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังนั่นอีก ในตอนนั้น ถึงเขาจะใช้ท่าเท้า 3 ชั้นของตัวเองออกมาด้วยร่างกายทุกส่วน ยอมเสี่ยงชีวิตในการต่อต้านมันแล้ว แต่ผลที่ได้ คือการลอยกระเด็นกลับออกมา พร้อมกับอาการบาดเจ็บอย่างรุนแรง

เมื่อคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เลือดในตัวเริ่มสูบฉีดอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ เขาคิดและใช้ชีวิตอย่างประมาทเกินไป ได้แต่หวังว่าหลังจากนี้ จะไม่ทำอะไรผิดพลาดโง่ ๆ ออกมาอีกเท่านั้น

เดวิดพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง มันยังมีสิ่งที่เขาต้องตรวจสอบรออยู่อีก

ตอนที่เขาเริ่มฝึกฝนทักษะการต่อสู้ระดับสีแดง ท่าเท้า 3 ชั้น! เขาคิดว่าตัวเองนั่นก้าวหน้าได้อย่างเชื่องช้ามาก กว่าที่จะสามารถบรรลุถึงระดับมาตรฐานได้ น่าจะต้องใช้เวลามากกว่า 6 เดือน ซึ่งเป็น 2 เท่าของเวลาที่ระบุเอาไว้ภายในคู่มือ

เขาไม่รู้ว่า การฝึกสำเร็จขั้นตอนแรกของคู่มือการฝึกฝน ไม่ว่าจะเป็นระดับสีดำ สีน้ำตาล หรือสีแดง จะเรียกว่าฝึกระดับมาตรฐานได้สำเร็จ ในความคิดของเดวิดตอนนั้น การบรรลุระดับมาตรฐาน คือการฝึกจนสำเร็จขั้นตอนสุดท้ายได้เรียบร้อยแล้ว เขาจึงคิดว่าตัวเองนั้นฝึกฝนได้ช้าจนเกินไป!