นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 42 - มนุษย์ครึ่งสัตว์ร้าย?

เขาก้าวเท้าเป็นครั้งที่ 3 ทันที โดยไม่ต้องให้ใครมาบอก พร้อมกับบังคับให้หัวใจหยุดเต้นอีกครั้ง กระทืบเท้าที่กล้ามเนื้อกำลังสั่นระริกลงไปที่พื้นอีกครั้ง!

ปึง!!! ตึง!! เสียงทั้ง 2 ดังขึ้นมาในห้องของเขาอีกครั้ง

เดวิดต้องสูดลมหายใจเข้าไปในปอดอย่างหนักหน่วง แต่เขายังไม่คิดจะหยุดในตอนนี้ ยังคงก้าวเท้าเพื่อทำการฝึกฝนต่อไป ไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเลยแม้แต่น้อย

.........

หลังจากผ่านไปอีกประมาณ 20 นาที ร่างของเดวิดก็ล้มลงไปกองที่พื้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาถึงขีดจำกัดของตัวเองแล้ว ต้องสูดหายใจเข้าไปอย่างถี่รัว ที่พื้นห้องของเขา ตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ ที่ไหลทะลุออกมาจากชุดฝึกลงมานองเนืองอยู่บนพื้น

เขาหมดแรงจริง ๆ แล้ว ไม่มีแรงหลงเหลืออยู่ในร่างกายเลยแม้แต่นิดเดียว ขาทั้งสองข้างกระตุกอยู่เป็นระยะ ราวกับเป็นปลาที่กำลังดิ้นรนเพราะถูกจับขึ้นมาโยนเอาไว้บนพื้นดินที่ไม่มีน้ำอยู่เลย

และขาทั้งสองข้างที่ยังมีขนาดใหญ่เป็น 2 เท่าอยู่นั้น เริ่มบีบรัด และหดตัวลงอย่างสังเกตได้ ทั้งกล้ามเนื้อและเส้นเลือดต่างลดขนาดลงในเวลาเดียวกัน จนในที่สุดก็กลับมาสู่ขนาดเดิมที่มันควรจะเป็น เส้นเลือดที่เคยสั่นไหวเริ่มเงียบสงบลง เหมือนกับงูใหญ่ที่จำศีลหลังจากได้กินอาหารจนเต็มอิ่มแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงหายใจครืดคราดก็ดังขึ้นในห้อง เดวิดหลับลึกลงไปทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในสภาพแบบนั้น

และหลังจากนั้นอีกไม่นาน ห้องที่ขยายตัวอยู่ในโหมดการฝึกฝน ก็หดกลับมาเป็นขนาด และสภาพเดิมของมัน

.............

คืนนี้เป็นคืนวันที่พระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์อันสว่างไสว ทอแสงลงมาย้อมยามค่ำคืนของโลกนี้อย่างสวยงาม มีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่า ภายใต้แสงจันทร์ของคืนที่มันเต็มดวง ไม่มีสิ่งชั่วร้ายอะไร จะสามารถหลบซ่อนตัวอยู่ได้เลย

และในวันเวลาแบบนี้ สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ต่างพากันออกมาล่าเหยื่อกันอย่างบ้าคลั่ง พวกมันดูเหมือนจะกระหายเลือดมากขึ้นไปกว่าปกติหลายเท่าตัว

และในอาคารที่ถูกใช้เป็นหอพักของนักเรียน บนชั้นที่เต็มไปด้วยห้องพักส่วนตัวของนักเรียน ภายในห้องพักแห่งหนึ่ง เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในนั้น

เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาน่ามองเป็นอย่างยิ่ง ถ้าให้เปรียบเทียบกับเดวิดแล้ว เขาจะมีความสูงมากกว่าเดวิดประมาณหนึ่งช่วงศีรษะ และหน้าตาที่หล่อเหลานั้น น่าดึงดูดกว่าอย่างเทียบกันไม่ได้ แต่ตอนนี้ ท่าทางของเขานั้นเหมือนกำลังดิ้นรนอยู่ สีหน้าของเขาดูเจ็บปวด กัดฟันแน่น เหมือนกำลังที่จะสะกดความรู้สึก หรืออะไรบางอย่างที่อยู่ในร่างกายของตัวเอง คิ้วของเขาขมวดแน่นจนแทบจะติดกัน เส้นเลือดปรากฏขึ้นมาจนเห็นได้อย่างชัดเจน กัดฟันแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนมีเสียงลั่นออกมา เหมือนว่าฟันของเขากำลังจะแตกหักลงไปตามแรงขบอันมหาศาลนั้น เขาพยายามที่จะสู้กับสิ่งชั่วร้ายในร่างกายอย่างเต็มความสามารถ แต่นั่นดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

เพราะอย่างไม่คาดคิด ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นป่าเถื่อน ผมเริ่มยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว ขนเริ่มงอกออกมาตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย มันดูเหนียวและหนาจนปกคลุมไปทั่วตัวเขา เสียงกระดูกหักลั่นออกมาเป็นระยะ

กรึก!

เสียงกระดูกลั่นดังขึ้นมา ขาของเขาบิดงอผิดรูป กล้ามเนื้อทั่วทั้งตัวขยายใหญ่ออกมาอย่างรวดเร็ว ความสูงของเขาเพิ่มขึ้นอีกเกือบ 2 ฟุต

หวู!!!

เสียงหอนที่ขู่ขวัญดังยาวออกมา ทำลายความเงียบสงบของยามค่ำคืนไปจนหมดสิ้น

เด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนจะกลายร่างอย่างสมบูรณ์แล้ว รูปร่างในตอนนี้ของเขา มันเป็นส่วนผสมกันของสัตว์ร้าย กับร่างกายของมนุษย์ เขี้ยวยาวออกมาจากปากของเขา สะท้อนกับแสงเป็นประกาย แสดงให้เห็นว่ามันแหลมคมเป็นอย่างยิ่ง และสภาพภายในห้องพัก กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังไปในทันที

...........

หมอกที่ลอยหนาอยู่เป็นกลุ่มเริ่มจางหายไป แสงของดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงออกมาที่ขอบฟ้า สายลมที่เย็นเยือกยังพัดผ่านไปมาเป็นระยะ เป็นบรรยากาศยามเช้าที่สวยงามนัก

เสียงไก่ขัน และเสียงจิ้งหรีดได้ยินแว่วมาเป็นระยะ แต่โดยรวมแล้วมันเงียบสงบ เหมาะสมกับการทำสมาธิ และฝึกฝนเป็นอย่างมาก

ที่จุดต่าง ๆ รอบบริเวณตึกพักแห่งนี้ จะสามารถสังเกตเห็นนักเรียนออกมาฝึกฝนตอนเช้ากันอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย แสดงท่าทางการฝึกฝนที่แตกต่างกันออกมา แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการทำจิตใจของตัวเองให้สงบ ไม่ให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน ซึ่งเป็นคำแนะนำที่อยู่ในคู่มือการฝึกฝนส่วนใหญ่

ด้วยเหตุนี้ สามารถสรุปได้อย่างง่าย ๆ เลยว่า การฝึกฝนเกือบทั้งหมด จะมีความก้าวหน้าได้ ก็ต้องพึ่งการพัฒนาของจิตใจเข้าไปด้วย เมื่อสมองและความคิดนั้นแหลมคมมากเพียงพอ มันจะก่อให้เกิดเจตจำนงและพลังใจอันมหาศาล ที่มากพอจะสั่งการและควบคุมร่างกายของตัวเอง ควบคุมการหมุนเวียนของเลือดได้เป็นอย่างดี ทำให้ความก้าวหน้าจะรวดเร็วมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

และนั่นมันจะส่งผลต่อไปยังความแข็งแกร่งของร่างกายด้วย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คู่มือการฝึกที่เน้นทางด้านจิตใจ อาจจะไม่ได้เหมาะสมกับทุกคน บางคนอาจจะมีความโน้มเอียงไปในด้านความรุนแรง การทำจิตใจให้สงบลง อาจเป็นการลดพลังใจของเขาแทนก็ได้ และมันจะทำให้ความก้าวหน้าของเขากลับลดลงมากว่าที่ควรจะเป็น การที่จะตัดสินว่าการฝึกฝนแบบไหนจะเหมาะสมกับใคร ต้องวิเคราะห์จนไปถึงลักษณะทางพันธุกรรมของแต่ละคนเลยทีเดียว

..............

เดวิดกำลังอยู่ในสภาพที่ทรมานมาก เขาเดินโซเซอยู่ระหว่างทางเดินไปยังโรงอาหาร เมื่อเช้านี้ เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย มันช่างเป็นความทรมานที่แทบจะทนไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าความหิวนั้นมันทรมานมากกว่า เขาคงจะไม่ลุกออกมาจากห้องเป็นแน่ การได้พักผ่อนมาตลอดทั้งคืน แม้ว่าจะไม่ได้เป็นการนอนที่สบายมากนัก แต่มันก็ยังทำให้เขาได้ฟื้นตัวกลับมาได้บ้าง พอที่จะทำให้เขาฝืนลากสังขารตัวเองออกมาจากห้องได้

ท่าทางเดินโซซัดโซเซของเขา มองจากคนภายนอกเข้ามา อาจจะนึกว่า เขาทำกิจกรรมบางอย่างอยู่ทั้งคืน ไม่อย่างนั้นคงจะไม่มีทางหมดแรงได้ถึงขนาดนี้แน่

เขายังคงต้องเดินออกมารับอาหารที่โรงอาหารด้วยตัวเอง ถ้าต้องการให้มีบริการส่งถึงห้อง ระบบส่วนตัวของเขาจะต้องอัพเกรดให้สูงไปกว่านี้อีก 1 ระดับ ถึงจะมีสิทธิได้รับบริการแบบนั้น

‘หืม?’

เดวิดส่งเสียงออกมาในลำคออย่างเจ็บปวด เมื่อเผลอแกว่งมือไปโดนกับต้นขาของตัวเอง ตั้งแต่ตอนที่เขาตื่นขึ้นมา ขาของเขาแทบจะแตะไม่ได้เลยทีเดียว ทุกส่วนเหมือนจะบอบช้ำไปหมด มันมีแต่ความปวดกล้ามเนื้ออยู่ทั้ง 2 ข้าง

‘ดูเหมือนว่าการฝึกท่าเท้าแบบนี้ จะทำให้ฉันหมดแรงได้จริง ๆ คราวหน้าก่อนจะเริ่มฝึก ต้องเตรียมตัวให้มากกว่านี้ อย่างน้อย ๆ ก็คงต้องกินให้อิ่มเอาไว้ก่อน’

เขาพาตัวเองมาจนถึงหน้าเครื่องจ่ายอาหารจนได้ ตอนเช้าแบบนี้ ยังไม่มีนักเรียนตื่นขึ้นมามากนัก จำนวนคนในโรงอาหารจึงแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ และอย่างไม่รอช้า เขายื่นข้อมือที่มีป้ายประจำตัวอยู่ให้เครื่องแสกนทันที

“สวัสดีตอนเช้าที่สดใส เดวิด! ขอให้เป็นวันนี้เป็นวันที่ดีของคุณ”

เสียงของ AI ประจำชั้นพักอาศัยดังขึ้น พร้อมกับช่องส่งอาหารที่เปิดออก และถาดใส่อาหารก็เลื่อนตามออกมาในเวลาเดียวกัน

เดวิดไม่สนใจที่จะทักทายตอบกับ AI เลยแม้แต่นิดเดียว เขารีบคว้าถาดใส่อาหาร ก่อนที่จะมองหาที่ว่างเพื่อจะลงมือให้เร็วที่สุด เลือกที่ว่างที่อยู่ตรงมุมไม่ไกลนัก แทนที่จะเลือกนั่งในจุดที่สามารถชมวิวอันน่าตื่นตาตื่นใจของสถาบันได้ เพราะมันอยู่ห่างจากจุดที่เขาอยู่ไกลเกินไป

หลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาก็เริ่มส่งอาหารเข้าปากทันที ไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่ามันมีเมนูอะไรบ้าง ส่งทุกอย่างที่ตักได้เข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ได้สนใจในรสชาติของพวกมันเลยด้วยซ้ำ แค่เคี้ยว ๆ และกลืนมันลงท้องไป

อันที่จริงแล้ว อาหารทุกอย่างที่ทางสถาบันจัดเอาไว้ให้ มีการคำนวนพลังงานไว้เป็นอย่างดี มันจะเพียงพอต่อความต้องการของแต่ละคนไปตลอดทั้งวันเลยทีเดียว

เดวิดประหลาดใจกับอาหารมื้อนี้ไม่น้อย แม้ว่าส่วนใหญ่แล้วมันจะเป็นผัก แต่ก็ยังรับรู้ถึงความอร่อยได้บ้าง และที่ยิ่งทำให้เข้าประหลาดใจมากขึ้นไปอีก คือเมื่อมันผ่านลงไปถึงกระเพาะของเขาแล้ว จะรับรู้ได้ถึงพลังงานที่ถูกส่งไปทั่วร่างกายได้ทันที

‘หืม?’ เขาทึ่งกับมันมากจริง ๆ

และเมื่อรู้ถึงสรรพคุณของอาหารที่ทางสถาบันจัดเอาไว้ให้ เขาก็รีบตักมันเข้าปากเพิ่มทันที พลังงานที่ได้รับก็เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ ขาที่ปวดอยู่เริ่มมีอาการดีขึ้น การได้รับพลังงานเข้าไป ช่วยรักษากล้ามเนื้อที่เสียหายได้เป็นอย่างดี

‘นี่มันของดีนี่นา’ เขาชื่นชอบมันมาก

ก่อนที่เขาจะได้ทันตักอาหารเข้าปากเพิ่มไปอีก ก็ได้ยินเสียงพูดปนหัวเราะดังออกมาขัดจังหวะเสียก่อน

“ฮ่า! เจ้าหมอนั่นเป็นผีตายอดตายอยากกลับชาติมาเกิดหรือยังไงกัน?” เสียงนั้นดังมาจากในบริเวณโรงอาหารนี้นี่เอง