นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 32 - แผนการร้าย

ก่อนที่เดวิดจะได้ทันก้าวเท้าออกนอกประตูออกไป เขาก็ได้ยินเสียงอันแหบพร่าที่เคยกล่าวในตอนแรกดังขึ้นมา

“เจ้าหนู เธอมีชื่อว่าอะไร?”

นั่นทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาเบา ๆ พยายามที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้โกรธขึ้นมา ‘ฉันแค่ต้องการจะไปหาที่ทดสอบความแข็งแกร่งของตัวเองเร็ว ๆ ขอแค่นี้ มันมากไปอย่างนั้นหรือยังไงกัน?’ เขาได้แต่คิดในใจ ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าด้านในอีกครั้ง

“ผมชื่อเดวิด แต่คุณจะเรียกผมว่าเดฟก็ได้ แล้วผมจะไปได้หรือยังครับ?” เขาชักจะเริ่มหมดความอดทนกับคนพวกนี้แล้ว

ชายชราที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง กวาดสายตามองเดวิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ได้ใส่ใจกับคำถามของเขาเลย เมื่อมองดูจนพอใจแล้ว เขาก็เอ่ยออกมาอีก

“เอาล่ะเดฟ นี่มันก็เป็นเวลาที่นานมากไม่น้อยเลยทีเดียว ที่มีใครกล้าเรียกฉันว่าคนแก่! เธอน่าจะเป็นนักเรียนใหม่ใช่มั้ย?” เสียงของเขายังแหบพร่า และไร้อารมณ์เหมือนเดิม

และก่อนที่เดวิดจะได้เอ่ยตอบเขาไป ศาสตราจารย์ก็กล่าวต่อออกมา

“ถังที่เธอเพิ่งจะปีนออกมานั้น เรียกว่าถังพลังงาน และการที่จะใช้งานมันได้ จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียม 50 คะแนนจีโน นั่นคือราคาต่อการใช้งาน 1 ครั้ง” หลังจากกล่าวจบ เขาก็กลับไปอ่านรายงานผ่านโฮโลแกรมที่ยังเปิดค้างไว้ทันที ไม่ได้สนใจเดวิดที่กำลังยืนอึ้งอยู่เลย

ตามปกติแล้ว การจะใช้ถังพลังงานในแต่ละครั้ง จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียม 50 คะแนนจีโนจริง ๆ แต่นั่นจะเป็นราคาของถังพลังงานระดับต่ำเท่านั้น

พวกมันถูกแบ่งระดับตามความบริสุทธิ์ และปริมาณของพลังงานที่ถูกบรรจุอยู่ในนั้น ถังพลังงานระดับต่ำจะมีสิ่งปนเปื้อนอยู่ถึงเกือบ 50 เปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อร่างกาย และความก้าวหน้าของคนที่ใช้มันได้ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็มีพลังงานอยู่ในนั้น 50 เปอร์เซ็นต์เช่นกัน

การที่มีสิ่งปนเปื้อนอยู่เป็นจำนวนมาก ในระยะสั้น มันจะส่งผลให้คนที่ได้รับมันเข้าไป เกิดสูญเสียการควบคุมชิ้นส่วนจีโนมได้ และนั่นหมายถึงมันจะทำให้การสูญเสียการควบคุมเกิดขึ้นได้เร็วกว่าที่มันควรจะเป็น

ในตอนนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเดวิดนั้นหายไปแล้ว มันกลายเป็นสีหน้าที่แสดงความไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด

ถึงแม้ว่าเขาจะดูเหมือนไม่ค่อยจะสนใจเรื่องต่าง ๆ มากนัก แต่เขาก็ยังรู้คุณค่าของคะแนน 50 จีโนนี้ดี และเขารู้ว่ามันมีคุณค่ามหาศาลขนาดไหน ทางสถาบันได้มอบคะแนนให้เขาเพียงแค่ 100 คะแนนจีโนเท่านั้น แล้วตอนนี้ ตาเฒ่านี่บอกว่าเขาจะต้องจ่ายออกไปถึงครึ่งหนึ่งอย่างนั้นหรือ แถมยังเป็นการจ่ายเพื่อสิ่งที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยด้วย

เอาล่ะ! แม้ว่ามันจะเป็นความจริง ในเรื่องที่ว่าเข้าได้ประโยชน์จากการแช่อยู่ในถังพลังงานไม่น้อย แต่จุดสำคัญมันอยู่ที่ว่า เขาไม่ได้เป็นคนที่ต้องการจะลงไปแช่อยู่ในนั้นด้วยตัวเอง และไม่เคยบอก หรืออนุญาตให้ใครจับเขาใส่ลงไปในถังนั้นด้วย ดังนั้น ตามหลักการแล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องรับผิดชอบอะไรเลย

เมื่อคิดมาได้ถึงตอนนี้ เขาค่อย ๆ หมุนตัวอย่างช้า ๆ เพื่อเผชิญหน้ากับชายชราที่นั่งอยู่หลังโต๊ะโดยตรง ท่าทางที่เคยแสดงออกอย่างมันใจเต็มที่ กลับตาลปัตรจากหน้ามือกลายเป็นหลังมือเรียบร้อยแล้ว

“ท่านครับ ในเมื่อผมได้ได้มาที่นี่ด้วยตัวเอง และผมไม่ได้เป็นคนของให้ใครพามาที่นี่ ดังนั้น ตามหลักการแล้ว ค่าธรรมเนียมที่เกิดขึ้น มันไม่ควรจะเป็นผมที่ต้องจ่ายเงิน ผมพูดถูกหรือไม่ครับ?” ตอนที่กล่าวออกไป เดวิดยิ้มให้ชายชราอย่างสุภาพ

เมื่อผู้ช่วยทั้งหมด เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเดวิด พวกเขาก็ต้องกระพริบตาปริบ ๆ อย่างประหลาดใจ

แต่ผู้ช่วยหัวเกรียนสีบลอนด์นั่น ไม่ได้แปลกใจมากเท่าไรนัก เขาคิดเอาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น คนไร้ยางอาย! ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ

และเขากลับอยากให้เดวิดสามารถออกไปจากห้องนี้ได้เร็ว ๆ เขาแทบจะทนรอไม่ไหว ที่จะเห็นท่าทางของเดวิดเมื่อออกไปอยู่ด้านนอกห้องทดลองนี่แล้ว

เหตุผลที่เป็นแบบนั้น ก็เพราะว่าทางสถาบันนั้นมีกฎที่เข้มงวดอยู่ ถ้าเดวิดเดินออกไปจากห้องทดลองโดยไม่จ่ายค่าธรรมเนียมการใช้งานถังพลังงานเสียก่อน เขาจะถูกบังคับให้จ่ายคะแนนจีโนเป็น 2 เท่าทันที และมันจะมีผลตั้งแต่ที่เดวิดก้าวเท้าพ้นประตูออกไป โดยจะเป็นการหักคะแนนจากบัญชีของเขาอัตโนมัติ

และถ้าเขามีคะแนนจีโนไม่พอให้เสียค่าปรับนั้น เขาจะถูกบังคับโดยอัตโนมัติอีกเช่นกัน ให้ต้องทำงานบางอย่างเพื่อใช้หนี้ เป็นระยะเวลาหนึ่ง ตามที่สถาบันกำหนดให้

นั่นเป็นช่วงเวลา และเป็นสิ่งที่หนุ่มผมบลอนด์เฝ้ารอให้มันเกิดขึ้น เขากำลังจินตนาการอยู่ในหัว ว่าท่าทางของเจ้าเด็กนี่จะเป็นอย่างไร มันทำให้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่น้อย นี่เป็นเหตุผลที่เขายั่วยุเดวิดในตอนแรก เพื่อที่จะให้เดวิดรีบร้อนออกจากห้องทดลองไปด้วยความโกรธ โดยที่ไม่ทันได้จ่ายค่าธรรมเนียม และนั่นจะทำให้เขาได้สั่งสอนคนมารยาททรามแทนท่านศาสตราจารย์ และน่าจะได้รับความชื่นชมกลับมาไม่น้อยเลยทีเดียว

และหลังจากที่ได้เห็นเดวิดเปลี่ยนท่าที คิ้วของศาสตราจารย์ก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ และหลังจากนั้นเพียงแวบเดียว มุมปากของเขาก็ยกตามขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

“อืม? คำอธิบายของเขา ก็เหมือนจะพอฟังขึ้นอยู่นะ ถ้าอย่างนั้น ถ้าเธอคิดว่าไม่ต้องจ่าย ก็สามารถออกไปได้เลย” แล้วเขาก็ยิ้มกว้างออกมา วางข้อศอกไว้บนโต๊ะทำงานไม้โบราณเก่าแก่ และยกมือขึ้นมาเท้าคางเอาไว้

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เดวิดก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอก แล้วรีบยิ้มให้กว้างมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ก่อนจะส่งมันไปทางชายชราทันที

“จริงหรือครับ? ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอขอบคุณท่านมากแล้ว ผมต้องขอตัวก่อนแล้วนะครับ” หลังจากกล่าวขอบคุณออกไป เขาก็หมุนตัวกลับ คราวนี้ตั้งใจจะออกจากที่นี่ไปให้ได้

ศาสตราจารย์ยิ้มกว้างออกมา มองตามหลังเดวิดที่กำลังเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

และถึงแม้ว่าเดวิดจะไม่ชอบคิดเรื่องอะไรให้มันลึกซึ้งมากนัก แต่สมองของเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว คำพูดของชายชรา บรรยากาศโดยรอบ มันล้วนดูเหมือนจะไม่ถูกต้องเอาเสียเลย เขาตั้งใจที่จะปล่อยเรื่องนี้ไป ไม่สนใจให้มากความ แต่หนังตาของเขาก็ตกลงมาอย่างฉับพลัน

นั่นทำให้เขาไม่สนใจไม่ได้แล้ว รีบหมุนตัวกลับไปอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยปาก

“ผมไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมจริง ๆ ใช่มั้ยครับ?” เขาถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง

ชายชรายังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า แม้ว่ามันจะดูแปลก ๆ ไปบ้าง “แน่นอน ถ้าเธอต้องการ ก็สามารถเลือกที่จะไม่จ่ายได้”

หลังจากได้ยินคำตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าของเดวิดก็หายไป กลายเป็นใบหน้าที่เรียบเฉยขึ้นมา คำพูดที่ได้ยิน ความหมายของมันสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน เขาสามารถเลือกที่จะไม่จ่ายได้ แต่ไม่มีคำอธิบายว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง และจากรอยยิ้มแปลก ๆ นั่น เป็นรอยยิ้มที่เหมือนว่ากำลังรอดูการแสดงอะไรดี ๆ สักอย่าง แม้แต่พวกผู้ช่วยทั้งหมดนี่ โดยเฉพาะเจ้าผมบลอนด์หัวเกรียนนั่น มีรอยยิ้มแบบเดียวกันหมดเลย ท่าทางของพวกเขาที่เป็นแบบนี้ มันกวนใจของเขามาก!

‘ตาเฒ่านี่เจ้าเล่ห์นักนะ จะทำตัวหน้าอายไปได้ถึงไหนกัน?’ แล้วเขาก็ยกมือขึ้นมา ด้วยสีหน้าที่แสดงอาการเหยียดหยาม ก่อนที่จะกดลงไปที่ป้ายประจำตัว

สิ่งที่เขาทำต่อจากนั้น สร้างความผิดหวังให้กับผู้ชมที่กำลังเฝ้ารออยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะเขากล่าวสิ่งที่ทุกคนไม่อยากได้ยินออกมา

“เฮเซล จ่ายค่าธรรมเนียมของห้องทดลองพลังงานให้ด้วย”

เสียงของ AI ดังตอบกลับมา

“เรียบร้อยแล้ว! และในอีก 25 นาที ชั้นเรียนวิทยาศาสตร์กำลังจะเริ่มต้นแล้ว แนะนำให้รีบออกเดินทางในทันที” หลังจากมองดูทุกคนในห้องด้วยสีหน้าเหยียดหยามอีกครั้ง... เดวิดก็ออกจากห้องทดลองแห่งนั้นได้ ในที่สุด..