บทที่ 28 ดัดนิสัยคุณหนูจอมเอาแต่ใจ หนิงหรงหรงจิตใจพังทลาย
บทที่ 28 ดัดนิสัยคุณหนูจอมเอาแต่ใจ หนิงหรงหรงจิตใจพังทลาย
หนิงหรงหรงผู้มีความหยิ่งผยองและเอาแต่ใจ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ซูอวี่จะเป็นถึง 'ราชทินนามพรหมยุทธ์'
เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว อายุอานามของเขาก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพวกนาง
ในฐานะผู้ชนะเลิศการประลองวิญญาณจารย์ระดับทวีป!
ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเจ็ดสัตว์ประหลาดแห่งเชร็คนั้นนับว่ารวดเร็วอย่างน่าตระหนก ยากที่ผู้ใดจะเทียบเทียมได้
หนิงหรงหรงยากจะจินตนาการได้ว่า ในบรรดาคนรุ่นเดียวกัน จะมีอัจฉริยะปีศาจที่เหนือล้ำอย่างซูอวี่ดำรงอยู่
"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?"
น้ำเสียงของหนิงหรงหรงสั่นเครือ!
ในความทรงจำของนาง ไม่เคยปรากฏชื่อเสียงเรียงนามของคนแซ่ซูผู้นี้บนทวีปมาก่อน!
"เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมาตั้งคำถามกับข้า!"
สีหน้าของซูอวี่เย็นชา เขาคร้านที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับหนิงหรงหรง
เขาไม่ใช่บิดาบังเกิดเกล้าของนาง เหตุใดจึงต้องคอยตอบคำถามเอาใจนางด้วย?
"ฮึ่ม! อย่าคิดว่าแค่เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์แล้วจะวางก้ามอวดดีได้นะ"
"สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติของข้าไม่เกรงกลัวเจ้าหรอก!"
เมื่อเห็นท่าทีดูแคลนของซูอวี่ หนิงหรงหรงก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันที
แม้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายจะน่าหวาดหวั่นจริง
แต่นางเป็นใครกันเล่า?
นางคือคุณหนูน้อยแห่งสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ บิดาของนางครอบครองความมั่งคั่งที่สุดในทวีป
ในขณะเดียวกัน ผู้พิทักษ์สำนักอย่างพรหมยุทธ์กระบี่และพรหมยุทธ์กระดูกต่างก็รักใคร่เอ็นดูนางดั่งไข่ในหิน
ด้วยเหตุนี้เอง หนิงหรงหรงจึงบ่มเพาะนิสัยเอาแต่ใจ ไร้เหตุผล และไม่เกรงกลัวฟ้าสูงแผ่นดินต่ำมาตั้งแต่ยังเยาว์
ครั้งนี้ ซูอวี่ถึงกับกล้าตบหน้านาง!
หนิงหรงหรงต้องการคำอธิบายจากเขาให้ได้!
ตั้งแต่เล็กจนโต คนในครอบครัวไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายก้อย หนิงหรงหรงไม่มีวันยอมปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่
"คำอธิบาย?"
"เจ้ากล้าพ่นวาจาโง่เขลาเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?"
"ข้าว่าเจ้าคงไม่รู้จักดีชั่วแล้วกระมัง!"
ซูอวี่หัวเราะร่า เขาที่เป็นถึงราชทินนามพรหมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกราชาวิญญาณตัวจ้อยมาทวงถามหาคำอธิบาย
สมองของหนิงหรงหรงคงมีน้ำท่วมขังอยู่เป็นแน่ถึงได้พูดจาเช่นนี้ออกมา
หากมองไปทั่วทั้งทวีป ราชทินนามพรหมยุทธ์นั้นมีสถานะสูงส่งเพียงใด!
ต่อให้หนิงหรงหรงจะไร้เหตุผล แต่นางควรจะรู้จักการรุกรับและประเมินสถานการณ์
ต่อหน้าราชทินนามพรหมยุทธ์ นางก็เปรียบเสมือนมดปลวกตัวหนึ่ง
แต่ซูอวี่ไม่คาดคิดเลยว่า 'โรคเจ้าหญิง' ของหนิงหรงหรงจะเข้าขั้นวิกฤตถึงเพียงนี้
นางถึงกับกล้าใช้ภูมิหลังของตระกูลมากดดันเขา!
ต้องรู้ว่าแม้แต่พรหมยุทธ์พิษที่เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ที่อ่อนแอที่สุด ยังเข้าใจดีว่าขอแค่ฆ่าปิดปากให้หมด ก็ไม่มีใครล่วงรู้
ย้อนกลับไปในป่าอาทิตย์อัสดง อวี้เสี่ยวกันพยายามข่มขู่พรหมยุทธ์พิษโดยอ้างชื่อถังเฮ่า
ผลลัพธ์ก็เห็นได้ชัด อวี้เสี่ยวกันไร้น้ำยาโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้หนิงหรงหรงยังคิดจะใช้อุบายตื้นเขินมาข่มขู่เขาอีก ซูอวี่บอกได้คำเดียวว่านางแหย่ผิดคนแล้ว
"ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้าเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าอะไรคือการเคารพลำดับชั้น"
"ต่อหน้าราชทินนามพรหมยุทธ์ เจ้าควรจะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว"
"มิฉะนั้น จุดจบของเจ้าจะน่าเวทนายิ่งนัก!"
ซูอวี่เหวี่ยงร่างของหนิงหรงหรงลงกระแทกพื้นอย่างแรง!
แรงกระแทกทำให้นางส่งเสียงร้องอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด
"เจ้าจะทำอะไร?"
"ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"
"ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้า ท่านพ่อของข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"
หนิงหรงหรงตื่นตระหนก นางไม่คิดว่าซูอวี่จะไม่เห็นหัวสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติเลยแม้แต่น้อย
สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติเป็นถึงหนึ่งในสามสำนักบน แม้แต่ราชวงศ์ยังต้องให้เกียรติ
"ถ้าตบเดียวมันปลุกเจ้าให้ตื่นไม่ได้ งั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้อีกสักหลายๆ ที!"
ซูอวี่ก้าวเข้าไปหาหนิงหรงหรง จากนั้นลงมือตบหน้านางซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เพี้ยะ...
เพี้ยะ...
เพี้ยะ...
เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังก้องกังวานไปทั่วตลาดมืดดุจตัวโน้ตดนตรีที่บรรเลงอย่างคมชัด
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันตกตะลึงและวิ่งหนีแตกกระเจิงด้วยความกลัวว่าจะโดนลูกหลง!
"หยุด... หยุดนะ..."
หนิงหรงหรงพยายามดิ้นรน แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการของซูอวี่ได้เลย
แม้จะใช้อาวุธลับที่ถังซานมอบให้ป้องกันตัว ก็ไม่อาจหยุดยั้งซูอวี่ได้
หลังจากผ่านไปกว่าร้อยฝ่ามือ ใบหน้าของหนิงหรงหรงก็บวมเป่งจนดูเหมือนหัวหมู ไม่เหลือเค้าความสง่างามเดิมอีกต่อไป
"จำไว้ นี่เป็นแค่คำเตือน!"
"ราคาของการยั่วโมโหข้า มันไม่จบลงง่ายๆ แค่นี้หรอก"
ซูอวี่ลุกขึ้นยืน ปัดมืออย่างเย็นชา!
เขาจยังไม่ได้คิดข้อหาที่จะใช้จับกุมหนิงหรงหรง
แต่ในเมื่อนางเสนอหน้ามาให้เชือดถึงที่ ซูอวี่ก็จะสนองให้
หลังจากจัดการเรื่องของเชียนเริ่นเสวี่ยเสร็จสิ้น ซูอวี่ค่อยกลับมาจัดการคุมขังหนิงหรงหรง
ด้วยข้อหาลบหลู่ดูหมิ่นราชทินนามพรหมยุทธ์ ซูอวี่สามารถสังหารนางทิ้งได้โดยชอบธรรม
"เจ้า... ไอ้คนสารเลว!"
"ข้าจะฟ้องท่านพ่อให้มาฆ่าเจ้า!"
หนิงหรงหรงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ!
นางไม่เคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน!
กลางวันแสกๆ ต่อหน้าธารกำนัลมากมาย ถูกซูอวี่สั่งสอนจนยับเยิน
ศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจของนางถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้
ซูอวี่เก็บข้าวของและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
หากไม่ใช่เพราะใบหน้าของหนิงหรงหรงบวมเป่งจนพูดไม่รู้เรื่อง
ซูอวี่คงจะตบนางต่อไปจนกว่าจะเลิกปากดี!
ซูอวี่เชี่ยวชาญในการรับมือกับคนประเภทนี้ดี
รายล่าสุดที่ดื้อด้านอย่างหูเลี่ยน่า ตอนนี้ยังไม่กล้าหือกับเขาเลย
"หรงหรง... เจ้าไปไหน?"
ออสการ์ค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากการหมดสติ!
ลูกเตะเพียงครั้งเดียวของซูอวี่ก็เพียงพอที่จะน็อคราชาวิญญาณให้สลบเหมือด
หากไม่ใช่เพราะออสการ์เคยทานสมุนไพรอมตะเข้าไป ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งกว่าราชาวิญญาณทั่วไปมาก
ลูกเตะนั้นอาจทำให้เขานอนหยอดน้ำข้าวไปทั้งวัน!
ทันทีที่ลืมตา ออสการ์ก็มองหาหนิงหรงหรงด้วยความเป็นห่วง
แม้ซี่โครงจะหักไปหลายซี่ แต่ออสการ์ก็ไม่สนอาการบาดเจ็บของตนเอง
"เสี่ยวเอ้า... ไอ้คนไร้ประโยชน์!"
"ข้าโดนรังแกขนาดนี้ เจ้ายังปกป้องข้าไม่ได้เลย"
หนิงหรงหรงที่กำลังเดือดดาล เมื่อเห็นออสการ์ฟื้นขึ้นมา นางก็ระบายความโกรธแค้นทั้งหมดใส่เขาทันที
ที่นางพาออสการ์ออกมาเดินเที่ยวด้วย ก็เพราะหวังจะใช้งานเขา
ไม่เพียงแต่ให้เป็นคนแบกของ แต่ยังหวังให้ช่วยคุ้มกัน
แต่เจ้าออสการ์ดันไร้น้ำยา ต่อหน้าซูอวี่กลับทนรับกระบวนท่าเดียวไม่ได้
"หรงหรง... ทำไมเจ้าถึงมีสภาพแบบนี้?"
"ใครทำ? ข้าจะไปฆ่ามัน!"
ออสการ์มองดูคนหน้าหัวหมูตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
หากหนิงหรงหรงไม่เอ่ยปาก ออสการ์คงดูไม่ออกเลยว่านี่คือเทพธิดาในดวงใจของเขา
ซูอวี่ช่างลงมือได้อำมหิตนัก!
สิ่งนี้ทำให้ออสการ์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธทันที!
เขาเพียรพยายามฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น เพียงเพื่อจะได้คู่ควรกับหนิงหรงหรงและปกป้องนาง
แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อภัยมาถึงตัวจริงๆ เขากลับพ่ายแพ้ในท่าเดียวและสลบเหมือดไปในวินาทีเดียว
"ก็ไอ้สารเลวเมื่อกี้นั่นแหละ ข้าต้องฆ่ามันให้ได้"
หนิงหรงหรงกรีดร้องอย่างคนสติแตก!
ความอัปยศที่ได้รับในวันนี้มันเกินกว่าจะรับไหว
แม้แต่ตอนที่เพิ่งเข้าโรงเรียนเชร็คและมีปัญหากับไต้ มู่ไป๋ เขายังไม่กล้าลงไม้ลงมือกับนางเช่นนี้
องค์ชายแห่งจักรวรรดิซิงหลัวอย่างมากก็แค่ปะทะคารม!
แต่ซูอวี่กลับไร้ความปรานี ทุบตีนางอย่างทารุณ
"เมื่อกี้... คนคนนั้น... คือราชทินนามพรหมยุทธ์งั้นหรือ?"
ออสการ์ย้อนนึกถึงซูอวี่!
คนผู้นั้นเตะเขาทีเดียวสลบ!
พลังระดับนี้มีเพียงราชทินนามพรหมยุทธ์เท่านั้นที่ทำได้!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ออสการ์ก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว!
เขาเอาชนะราชทินนามพรหมยุทธ์ไม่ได้ หากอีกฝ่ายมีจิตสังหาร ก็สามารถบี้เขาให้ตายคามือได้อย่างง่ายดาย
"พาข้ากลับไป ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ!"
"ต่อให้มันเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ ข้าก็จะให้มันชดใช้"
หนิงหรงหรงกำหมัดแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น
ออสการ์ประคองหนิงหรงหรงลุกขึ้นด้วยความรักใคร่สงสาร และรีบพานางออกไปจากสถานที่อัปมงคลแห่งนี้
ในการทวงคืนความยุติธรรมครั้งนี้ เห็นทีต้องพึ่งพาสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติให้ลงมือเท่านั้น