บทที่ 24 หูเลี่ยน่า: ข้าจะทำตัวดีๆ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ

เมื่อเดินออกจากคุกเสวียน เชียนเริ่นเสวี่ยที่เดินตามหลังซูอวี่รู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนหน้านี้ ปิปิตงมักวางท่าสูงส่งและเย่อหยิ่ง ราวกับว่าทุกคนในใต้หล้าเป็นหนี้ชีวิตนาง

ทว่าครั้งนี้ ซูอวี่จัดการปิปิตงจนอยู่หมัด ทำให้นางเริ่มรู้จักสงบเสงี่ยมเจียมตัวเสียบ้าง

"ดึกมากแล้ว เจ้าควรรีบกลับไปเสียที!"

ซูอวี่เดินมาส่งเชียนเริ่นเสวี่ยที่ด้านล่าง!

"ทางนั้นยังรอให้เจ้ากลับไปรับตำแหน่งสังฆราชอยู่!"

"อีกไม่กี่วัน ทั้งทวีปจะได้รับรู้ว่าสังฆราชองค์ใหม่คือเชียนเริ่นเสวี่ยแห่งตระกูลทูตสวรรค์"

"เมื่อถึงเวลาที่นานาประเทศมาร่วมแสดงความยินดี เจ้าจะต้องกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม"

"ปิปิตงถูกข้าสยบอยู่ที่นี่ ย่อมไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้น"

"เจ้าเพียงแค่รักษาบัลลังก์ของเจ้าให้มั่นคง ส่วนตัวอันตรายอย่างปิปิตง ข้าจะเป็นคนจัดการกวาดล้างให้เอง"

เชียนเริ่นเสวี่ยเพิ่งกลับมาถึงก็รีบรุดมาที่คุกเสวียนทันที

ที่หอบูชาพรหมยุทธ์ยังมีภารกิจอีกมากมายรอนางไปสะสาง

ซูอวี่จึงไม่กล้ารั้งตัวเชียนเริ่นเสวี่ยไว้นานเกินไป!

มิฉะนั้น เชียนเต้าหลิวคงไม่พอใจเป็นแน่

"นี่เป็นการพบกันครั้งแรกหรือ? ท่านวางใจให้ข้ากลับไปดึกดื่นเช่นนี้เชียวหรือ?"

เชียนเริ่นเสวี่ยที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้า พลันหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจทันทีที่ได้ยินซูอวี่ไล่ให้กลับ

นางรู้สึกสนใจในตัวซูอวี่เป็นอย่างมาก!

ทั้งหนุ่มแน่น แข็งแกร่ง แถมยังสามารถกำราบคนอย่างปิปิตงได้

เดิมทีนางอยากจะทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้ แต่ไม่นึกเลยว่าซูอวี่จะรีบไล่นางกลับ

"ที่นี่คือเมืองวิญญาณยุทธ์ เป็นอาณาเขตของตระกูลเชียนของเจ้า!"

"เจ้ากลับดึกแค่ไหน จะมีเหตุไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้นได้?"

"อีกอย่าง ข้างนอกนั่นก็มีราชทินนามพรหมยุทธ์สองคนคอยอารักขาเจ้าอยู่!"

"ถ้าเจ้ายังรู้สึกไม่ปลอดภัย ข้าจะส่งกองทหารยอดฝีมือไปส่งเจ้าที่ตำหนักก็ได้"

ซูอวี่ยิ้มอย่างจนปัญญา ไม่เข้าใจว่าเชียนเริ่นเสวี่ยเป็นอะไรไป

วิญญาณยุทธ์ทูตสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์คือวิญญาณยุทธ์ระดับเทพ ทั่วทั้งทวีปมีน้อยคนนักที่จะกล้าตอแย แล้วนางจะมากลัวเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ได้อย่างไร!

เชียนเริ่นเสวี่ย: <(｀^)>

"ก็ได้... ข้ากลับก็ได้!"

"ข้าหวังว่าจะได้เจอท่านที่สำนักวิญญาณยุทธ์ในวันที่ข้าขึ้นรับตำแหน่งสังฆราช!"

เชียนเริ่นเสวี่ยหันหลังกลับ ปล่อยให้เรือนผมสีทองสยายพลิ้วไหวไปตามสายลม

เดิมทีนางอยากจะฉวยโอกาสนี้พักค้างแรมที่นี่กับซูอวี่สักคืน

ทว่าซูอวี่ไม่เปิดช่องให้นางเลย!

เชียนเริ่นเสวี่ยทำได้เพียงจำใจเอ่ยชวนให้เขาไปพบกันใหม่ในคราหน้า

"วันรับตำแหน่งของเจ้า ข้าต้องไปแน่นอน"

ซูอวี่รับปากอย่างตรงไปตรงมา ในฐานะผู้บูชาลำดับที่แปดแห่งหอบูชาพรหมยุทธ์ เขาต้องไปร่วมงานสำคัญในชีวิตของเชียนเริ่นเสวี่ยอยู่แล้ว

"เช่นนั้นก็... ไว้เจอกันใหม่นะ ท่านพี่!"

เชียนเริ่นเสวี่ยยิ้มบางๆ ปีกสีทองหกปีกสยายออกที่ด้านหลัง ราวกับนางฟ้าผู้เจิดจรัส พุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดแห่งราตีกาลออกไปในพริบตา

ซูอวี่ชะงักไปเล็กน้อย "เมื่อกี้... นางเรียกข้าว่าท่านพี่งั้นรึ?"

ที่เชียนเริ่นเสวี่ยพูดเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะวิธีการของซูอวี่

แต่เป็นเพราะซูอวี่เคยกล่าวไว้ว่าจะปกป้องบัลลังก์ของนางไปชั่วชีวิต

เพื่อเป็นการตอบแทน เชียนเริ่นเสวี่ยจึงไม่รังเกียจที่จะให้ซูอวี่ได้กำไรทางวาจาเล็กน้อย

"นายน้อย รอพวกเราด้วย!"

พรหมยุทธ์ปลาหนามและพรหมยุทธ์หอกอสรพิษที่เดิมทีกำลังคุยสัพเพเหระกันอยู่!

จู่ๆ ก็เห็นเชียนเริ่นเสวี่ยบินออกมาอย่างรวดเร็วราวกับหนีอะไรบางอย่าง จึงรีบเหาะตามไปทันที

ทั้งสองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเชียนเริ่นเสวี่ย!

ตอนเข้าไปนางยังมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่ตอนออกมากลับดูเหมือนคนกำลังหนีตายอย่างตื่นตระหนก

ใบหน้าของเชียนเริ่นเสวี่ยแดงระเรื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้ ย่อมต้องเขินอายเป็นธรรมดา

ก่อนหน้านี้ นางเคยแต่ออดอ้อนเหล่าเจ็ดผู้บูชาเท่านั้น!

............

หลังจากส่งเชียนเริ่นเสวี่ยกลับไป ซูอวี่ก็กลับเข้าห้องและหลับตาพักผ่อน

การต้องรับมือกับพวกคนเนรคุณทุกวี่วันทำให้ซูอวี่เหนื่อยล้าไม่น้อย

เริ่มจากหูเลี่ยน่า แล้วก็มาปิปิตง

คู่ศิษย์อาจารย์คู่นี้ ช่างเนรคุณได้โล่กันทั้งคู่

ซูอวี่นอนหลับจนถึงรุ่งสาง

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ลืมตาตื่น ซูอวี่ก็เตรียมตัวไปดูหูเลี่ยน่า

เขาอยากรู้นักว่าหลังจากถูกโยนเข้าไปในคุกเสวียนที่เต็มไปด้วยวิญญาณจารย์มารเมื่อวาน นางจะมีสภาพเป็นอย่างไร

เขาหวังว่าพวกวิญญาณจารย์มารที่หื่นกระหายเหล่านั้น จะช่วยให้หูเลี่ยน่าได้สัมผัสความหมายของคำว่า 'กล้าหาญเพื่อความรัก' ได้อย่างลึกซึ้ง

"คารวะท่านพัศดี!"

เหล่าผู้คุมคุกเสวียนเมื่อเห็นซูอวี่มาถึง ก็รีบยืดอกทำความเคารพและตะโกนเสียงดังลั่น

สิ้นเสียงตะโกน คุกเสวียนที่เคยอึกทึกครึกโครมก็พลันเงียบกริบราวกับป่าช้า

เหล่าวิญญาณจารย์มารในคุกเสวียนนั้นเปรียบเสมือนสัตว์ป่าในทุกๆ วัน พวกมันมีพละกำลังเหลือเฟือที่ต้องการระบาย

เอะอะเป็นต้องชกต่อยวิวาทกันไม่เว้นแต่ละวัน!

เรียกได้ว่าโกลาหลวุ่นวายถึงขีดสุด!

ในบรรดาคุกทั้งสี่ ฟ้า ดิน เสวียน หวง คุกเสวียนถือเป็นแหล่งรวมความวุ่นวายและป่าเถื่อนที่สุด

แต่พวกวิญญาณจารย์มารที่ไร้กฎเกณฑ์เหล่านี้ ทันทีที่ได้ยินว่าซูอวี่มาถึง ต่างก็พากันสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาทันตา

เหตุผลนั้นง่ายมาก ซูอวี่คือพญายมเดินดินประจำคุกแห่งนี้

ทุกคนล้วนเคยสัมผัสความอำมหิตของซูอวี่มาแล้วด้วยตัวเอง!

ไม่มีใครกล้าทำตัวโอหังต่อหน้าพัศดีผู้นี้!

"ทำได้ดี ฮึกเหิมมาก ไม่เสียแรงที่ฝึกมา!"

ซูอวี่ตบไหล่เหล่าผู้คุม เอ่ยชมเชย!

กองทหารม้าหิมะมังกรสมกับเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือจริงๆ!

มีพวกเขาเฝ้าคุกแห่งนี้ ต่อให้ซูอวี่จะทำตัวเป็นเถแก่ปล่อยเกียร์ว่าง ก็ไม่มีทางเกิดปัญหา

ซูอวี่ก้าวเข้าไปในคุกเสวียน กลุ่มวิญญาณจารย์มารต่างกลั้นหายใจและก้มหน้าหลบสายตา

ซูอวี่เดินมาถึงห้องขังที่ใช้คุมขังหูเลี่ยน่า!

ในเวลานี้ สภาพภายในห้องขังช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก!

ซากศพโชกเลือดกว่าสิบศพ ถูกทุบตีจนแขนขาฉีกขาดกระจัดกระจาย

โลหิตสีแดงฉานย้อมพื้นจนทั่ว!

หูเลี่ยน่าและเหยียนนอนแผ่หราอยู่บนพื้นราวกับปลาตาย!

ทั้งสองต้องเผชิญกับการต่อสู้อันดุเดือดตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา!

ต้องยอมรับว่า พลังฝีมือของ 'ยุคทอง' นั้นร้ายกาจจริงๆ

หูเลี่ยน่าและเหยียนสังหารวิญญาณจารย์มารทั้งสิบกว่าคนจนเกลี้ยง!

วิญญาณจารย์มารพวกนี้ส่วนใหญ่อยู่ในระดับปรมาจารย์วิญญาณ

ทว่าถึงกระนั้น หูเลี่ยน่าและเหยียนก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนได้ฝากฝันร้ายที่ไม่อาจลืมเลือนไว้ให้พวกเขา

ตามร่างกายของหูเลี่ยน่าเต็มไปด้วยบาดแผล แม้จะไม่ถึงขั้นถูกหมาป่ารุมทึ้งจนร่างฉีกขาด แต่วิญญาณยุทธ์ของนางก็อ่อนแอลงจนถึงขีดสุด

ส่วนเหยียนนั้นน่าเวทนายิ่งกว่า ขาของเขาหักไปแล้ว แต่ยังต้องกัดฟันสู้ตลอดทั้งคืน

อาการบาดเจ็บสาหัสที่เขาได้รับนั้นรุนแรงกว่าหูเลี่ยน่าเสียอีก!

เสื้อผ้าของเหยียนฉีกขาดรุ่งริ่ง และดูเหมือนจะมีร่องรอยของการถูกพยายามล่วงล้ำทางด้านหลัง แต่ดูท่าว่ามันจะล้มเหลวในท้ายที่สุด

"ดูเหมือนพวกเจ้าสองคนจะยังมีน้ำยาอยู่บ้างนี่!"

"ในเมื่อพวกเจ้าเก่งกล้าขนาดนี้ ข้าจะย้ายพวกเจ้าไปอยู่ห้องขังอื่นก็แล้วกัน"

"ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกเจ้าจะทนไปได้สักกี่น้ำ?"

แม้หูเลี่ยน่าและเหยียนจะมีสภาพดูไม่ได้แล้ว แต่ซูอวี่ก็ไม่มีความคิดที่จะหยุดมือ

เขาต้องทำให้หูเลี่ยน่าจดจำบทเรียนนี้ให้ขึ้นใจ!

"ท่านพัศดี ให้พวกเราจัดการเถอะ!"

"พวกเราจะสอนบทเรียนให้ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนสองคนนี้เอง!"

นักโทษในห้องขังอื่นของคุกเสวียนได้ยินดังนั้นก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

แม้เมื่อวานหูเลี่ยน่ากับเหยียนจะสังหารโหดไปกว่าสิบศพราวกับเทพสังหาร

แต่หลังจากผ่านศึกหนักมา ทั้งสองก็หมดสภาพและคงเหลือแรงไม่มากแล้ว

นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้รุมกินโต๊ะ!

"ท่านพัศดี ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ขัดขืนท่านอีกแล้ว"

"ได้โปรดอย่าลงโทษข้าอีกเลย!"

หูเลี่ยน่าหวาดผวาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น!

นางไม่สนความเจ็บปวด ลนลานร้องขอความเมตตาทันที!

ชั่วชีวิตนี้ หูเลี่ยน่าไม่อยากสัมผัสประสบการณ์นรกแตกเหมือนเมื่อคืนเป็นครั้งที่สอง

ขืนถูกโยนไปห้องขังอื่นอีก พวกนางต้องถูกทรมานจนตายแน่ๆ

พวกวิญญาณจารย์มารมันก็แค่ฝูงคนวิกลจริตชัดๆ!