บทที่ 70 - ซูเจ๋อปรากฏตัว เพลงใหม่เปิดเผย

บทที่ 70 - ซูเจ๋อปรากฏตัว เพลงใหม่เปิดเผย

ซูเจ๋ออยู่ในจุดรอ ยังได้ยินเสียงทะลุทะลวงของกู่อี้เฟย

เขาจัดเสื้อผ้าไปพลาง ชมเชยหน้ากล้องไปพลาง:

"อาจารย์กู่ห้าสิบกว่าแล้วใช่ไหมครับ? รักษาเสียงดีมาก นี่แหละวินัยของศิลปินรุ่นใหญ่"

【ยังมีอารมณ์ไปชมคนอื่นอีก? ห่วงตัวเองก่อนเถอะ! ต่อจากอาจารย์กู่ โดนกลบมิดแน่นอน】

【ฉันอยู่หน้าจอยังฟังจนเลือดลมพลุ่งพล่าน ถ้าอยู่หน้างาน จะสงบใจฟังเพลงโฟล์กได้ไง?】

【ไม่งั้นคุณลองขอหน่อย ร้องจบแล้วพักโฆษณา ให้คนดูไปเข้าห้องน้ำ พักสมอง กลับมาค่อยฟังเพลงโฟล์ก】

ผู้ชมเป็นห่วง แต่ก็มีสาวกพี่เฟิงปนเข้ามา เยาะเย้ยซูเจ๋อ:

【ซูเจ๋อ ทำชั่วไว้เยอะ ฟ้าดินลงโทษแกแล้ว!】

【อาจารย์ซู ขอบคุณที่เสียสละตัวเอง ให้คนดูได้สงบจิตสงบใจ ตั้งใจฟังเพลงของพี่เฟิง】

【ฮ่าฮ่าฮ่า แซะได้ใจมาก ซูเจ๋อคงอกแตกตายแล้วมั้ง?】

【มาเยาะเย้ยแล้วก็ไป ก้านอ้อยอย่าตาม อยู่ปลอบใจเมนในห้องเถอะ!】

【อย่าร้องไห้น่าเกลียดเหมือนโจวหย่งเหม่ยนะจ๊ะ!】

ซูเจ๋อ: ……

ทำไมแฟนคลับพวกนี้ยังกล้าซ่าอีก?

ซ่าครั้งแรก ขาหัก;

ซ่าอีก มือขาด;

ซ่าอีก เป็นอัมพาต;

ตอนนี้เหลือแต่ซากแล้ว!

ทำไมยังดิ้นได้อีก? ใครให้ความกล้าพวกเธอ?

ต้องยอมรับว่า ทราฟฟิกตัวท็อปนี่ตายยากจริงๆ โดยเฉพาะตัวท็อปที่อยู่ในวงการมานาน แฟนคลับเหนียวแน่น ยิ่งโดนทุบยิ่งรวมใจ

ไม่เห็นเหรอ ไอดอลบางคนโดนแบนไปหลายปี ทุกปีก็ยังมีแฟนคลับออกมาเรียกร้องให้คัมแบ็ก น่ากลัวจริงๆ

ซูเจ๋อแค่พูดไม่ออก แต่ก้านอ้อยโกรธจัด อยากจะตามไปตบที่ห้องไช่จื่อเฟิง

ซูเจ๋อรีบห้าม:

"อย่า งานดนตรีอย่าให้มีเรื่องวุ่นวาย เสียมารยาท! พวกคุณตั้งใจฟังเพลงอาจารย์กู่ แล้วก็ตั้งใจฟังเพลงของผม แล้วก็อาจารย์ไช่ อาจารย์เซียว อาจารย์ซ่ง... เคารพดนตรี เคารพนักดนตรี โอเคไหมครับ?"

เขาอบรมแฟนคลับอีกแล้ว

ก้านอ้อยก็ชินแล้ว แน่นอนว่ามีพวกที่คุมไม่อยู่ แต่ส่วนใหญ่ก็ยอมฟัง

ตอนนี้เอง ก้านอ้อยถึงเพิ่งสังเกตเห็น——

【พี่คะ ดูเสื้อสิ!】

【แย่แล้ว! โจวหย่งเหม่ยป้ายน้ำมูกใส่!】

【ทำไมทำแบบนี้? ทำไมต้องป้ายใส่ตัวพี่ด้วย?】

ซูเจ๋อก้มมอง พบรอยน้ำมูกบนเสื้อแสดง รู้สึกขยะแขยงนิดๆ

——ต่อให้เป็นสาวสวย น้ำมูกก็น่าขยะแขยงอยู่ดี!

【เสียดายจัง ทำไมไม่ป้ายใส่ปากฉัน?】

——ดูท่าจะแล้วแต่คนด้วยแฮะ

ซูเจ๋อหากระดาษมาเช็ด ดูแทบไม่ออกแล้ว แต่ถ้าซูมใกล้ๆ ก็ยังเห็นรอยอยู่

หาชุดใหม่ไม่ทันแล้ว ซูเจ๋อคิดแล้วก็ถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวข้างใน พูดอย่างจนใจ:

"เดิมทีกล้วร้อน ข้างในเลยใส่แค่เสื้อกล้าม"

ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว ตอนนี้ กู่อี้เฟยได้คะแนนสูงลิ่ว 543 คะแนน เดินกลับมาหลังเวที

ซูเจ๋อต้องขึ้นเวทีแล้ว!

บนเวที พิธีกรประกาศเสียงดัง:

"ต่อไปขอเชิญพบกับอาจารย์ซูเจ๋อ กับเพลง——《อาเตียว》!"

ซูเจ๋อได้แรงบันดาลใจจากประโยค "อยากออกไปดูโลกกว้าง" ของสวีชุ่ย ตัดสินใจพาเธอไปทิเบตไปหาอาเตียว!

และเพราะสกิล 【พลังเสียงสูง】 ที่ได้จากไช่จื่อเฟิง เมื่อคืนเขาเลยเปลี่ยนเพลงหน้างาน ตัดสินใจร้องเวอร์ชันจางเสาหาน

ถึงจางจะไม่ใช่ต้นฉบับ แต่เรียบเรียงใหม่ได้ประสบความสำเร็จมาก นอกจากเพลงจะดังระเบิด ตัวเธอก็กลับมาดังอีกครั้งหลังจากผ่านมรสุมชีวิต

ทั้งสองเวอร์ชันยอดเยี่ยมทั้งคู่ แต่เวอร์ชันเรียบเรียงใหม่เหมาะกับการแข่งขันมากกว่า และมีพลังปลุกใจมากกว่า

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้ชม รวมถึงคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ ซูเจ๋อปรากฏตัว

ท่อนบนเขาใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาว ทำเอาทุกคนตกตะลึง

ผู้ชมในไลฟ์สดรู้เหตุผลที่เขาถอดเสื้อ แต่ผู้ชมในฮอลล์ไม่รู้ เริ่มซุบซิบกันทันที:

"ทำไมแต่งตัวแบบนี้ขึ้นเวที?"

"ไม่เป็นทางการเลย!"

พวกเขาอยากจะด่าซูเจ๋อว่าไม่ให้เกียรติคนดู แต่เขาหล่อเกินไป แถมยังแผ่ออร่าเสน่ห์แปลกประหลาดออกมาอย่างรุนแรง จนด่าไม่ลง

ทันใดนั้น ดนตรีเบาๆ ก็ดังขึ้น นำพาพวกเขาทุกคนไปยังหลังคาโลก ดับเสียงวิจารณ์ทั้งหมดลงทันที

จากนั้น เสียงเด็กและเสียงเปียโนก็ดังขึ้นพร้อมกัน:

【อียาอียาอีโย...】

เสียงวนซ้ำไปมา เสียงเด็กและดนตรีที่ราบเรียบ เนื้อเพลงที่ไม่มีความหมาย ค่อยๆ ทำให้คนเริ่มหงุดหงิด

ถึงจะไม่ถึงขั้นหันไปคุยกัน แต่ก็เริ่มกระวนกระวาย เหมือนต้องเผชิญกับชีวิตจำเจซ้ำซาก หงุดหงิดแต่หาทางออกไม่เจอ

จังหวะนี้เอง ซูเจ๋อใช้ยาอมแก้เจ็บคอ เปล่งเสียงร้องที่เบาหวิวและว่างเปล่าออกมาอย่างเหนือชั้น——

【อาเตียว——】

เหมือนน้ำแข็งเย็นฉ่ำในฤดูร้อน ดับไฟรุ่มร้อนในใจทุกคนทันที

คอมเมนต์ถล่มทลาย:

【พระเจ้า ซูเจ๋อทำเสียงเบาหวิวว่างเปล่าขนาดนี้ได้ยังไง?】

【เมื่อก่อนนึกว่าเป็นสายแต่งเพลง ไม่นึกว่าพลังเสียงจะสุดยอดขนาดนี้!】

【นี่ไม่ใช่เทคนิค นี่มันพระเจ้าป้อนข้าวให้กิน! เสียงสูงฝึกได้ แต่ความว่างเปล่าแบบนี้ฝึกไม่ได้!】

ท่ามกลางความตื่นตะลึง ซูเจ๋อร้องต่อ:

【อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่งในทิเบต

ดั่งนกแร้ง / เกาะอยู่บนยอดเขา】

เวลานี้ กล้องไลฟ์สดตัดไปที่หลังเวที เดิมทีกู่อี้เฟยและคนอื่นๆ ยังดูเฉยๆ แต่พอได้ยินเสียงจากหน้าเวที ก็หยุดทุกอย่างที่ทำอยู่ จ้องมองทีวีในห้องพักตาเขม็ง

【อาเตียว

หน้าวัดโจคัง แสงแดดสาดส่อง

สั่งชาหวานหนึ่งกา / เราพูดคุยเรื่องราวในอดีต】

ซูเจ๋อใช้เทคนิคการเอื้อนเสียงอย่างมาก ผสมกับเสียงที่ว่างเปล่า สร้างบรรยากาศเวิ้งว้างเงียบสงบของที่ราบสูง

แขกรับเชิญล้วนเป็นนักดนตรีอาชีพ (ยกเว้นโจวหย่งเหม่ย) ฟังออกถึงการออกแบบในเพลง แววตาฉายแววทึ่ง

เซียวมั่วรีบถามกู่อี้เฟย:

"อาจารย์กู่ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญ อาจารย์คิดว่ายังไงคะ?"

กู่อี้เฟยชื่นชม:

"เทคนิคยอดเยี่ยมมาก เทคนิคเสียงสูงเกือบจะสมบูรณ์แบบ ไม่รู้จริงๆ ว่าอายุน้อยขนาดนี้ฝึกมาได้ยังไง ด้วยพลังเสียงระดับนี้ ควรมาอยู่ทีมชาติ ร้องแต่เพลงโฟล์กเสียดายของแย่"

ซ่งฮุยได้ยินเข้า อดแย้งไม่ได้: "ด้วยพรสวรรค์ในการแต่งเพลงของเขา ไม่ร้องเพลงโฟล์กสิเสียดายของ"

กู่อี้เฟยพยักหน้า ยิ้มว่า:

"ก็จริง ไม่แต่งเพลงก็เสียดายพรสวรรค์เขาเหมือนกัน แต่ผมแปลกใจจริงๆ ซูเจ๋อเป็นไอดอล เอาเวลาที่ไหนไปฝึกเทคนิคเสียงสูง?"

ไอดอลไม่ใช่วิ่งรอกถ่ายละคร ออกอีเวนต์ โชว์ตัวทั้งวันเหรอ? มัวแต่หาเงิน จะเอาเวลาที่ไหนไปขัดเกลาฝีมือ?

โจวหย่งเหม่ยไม่ค่อยรู้เรื่องดนตรี แต่เธอรู้เรื่องซูเจ๋อดี รีบอธิบาย:

"อาจารย์ซูโดนสาดโคลนเมื่อไม่กี่ปีก่อน โดนแบนมาตลอด ไม่มีงาน เกือบต้องออกจากวงการ"

เธอจินตนาการต่อ:

"แต่เขาไม่ย่อท้อ กลับยืนหยัดพัฒนาฝีมือตัวเองมาตลอด หายากจริงๆ ค่ะ"

กู่อี้เฟยเพิ่งรู้เรื่อง ทึ่งมาก: "ทนความเหงาได้ ช่างเป็นต้นกล้าที่ดีจริงๆ"

เขาเกิดความเสียดายคนเก่ง

คอมเมนต์ก็ทึ่ง:

【ซูเจ๋อหายากจริงๆ ต่อให้หนทางมืดมน ก็ไม่ยอมแพ้ ไม่เดินทางลัด ยืนหยัดพัฒนาฝีมือ】

【เขาโดนแบนห้าปี แต่ง 《คนอย่างผม》 ฝึกวิชาเสียงสูงขั้นเทพ แถมยังเรียนกีตาร์ ทฤษฎีดนตรี เรียบเรียงเสียงประสาน ฯลฯ เหมือนพวกจอมยุทธ์เก็บตัวฝึกวิชา! ออกมาทีไร้เทียมทาน!】

【แถมวิชาต่อสู้ด้วย ตอนเดบิวต์ยังเป็นไอดอลอ่อนแออยู่เลย!】

【ฉันรู้ นี่มันพล็อตยอดฝีมือลงเขา! ไม่นึกว่าจะมีจริงในชีวิตจริง!】

ท่ามกลางความทึ่ง การแสดงดำเนินต่อไป——

(จบแล้ว)