บทที่ 29 - ชะตากรรมของแต่ละคน

บทที่ 29 - ชะตากรรมของแต่ละคน

ตลอดการเดินทางที่เหลือ ซูเจ๋อและเพื่อนๆ ต่างก้มหน้าเล่นมือถือ

ในที่สุดโหยวเมิ่งหลีก็ไถไปเจอมีม 【อยาก...จัง】 ของตัวเอง สีหน้าเปลี่ยนไปมาราวกับเล่นมายากล

เธอรีบค้นหา ถึงได้รู้ว่าอาการหื่นกระหายซูเจ๋อของเธอ ถูกกล้องบันทึกไว้หมด และฉายให้คนทั้งประเทศดูไปแล้ว

เลือดลมสูบฉีดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง หน้าแดงเถือกไปทั้งหน้า นิ้วเท้าจิกพื้นแทบจะเจาะเรือให้ทะลุ อยากจะพลีชีพไปพร้อมกับทุกคนให้รู้แล้วรู้รอด

ซูเจ๋อเห็นท่าทางโอเวอร์ของเธอ ก็ถามด้วยความเป็นห่วง:

"เป็นอะไรไป? มีแอนตี้ด่าเธอเหรอ?"

เขาถามพลางยืดคอจะไปดูหน้าจอมือถือของโหยวเมิ่งหลี

โหยวเมิ่งหลีชักมือถือหลบ ร้องเสียงหลง:

"อย่าดูนะ!"

ซูเจ๋อ: ???

โหยวเมิ่งหลีพยายามสงบสติ มองซูเจ๋ออย่างจริงจัง แล้วพูดว่า:

"ซูเจ๋อ เราก็ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแล้ว รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม?"

ซูเจ๋อรับคำหนักแน่น:

"วางใจเถอะ บุกน้ำลุยไฟก็ยอม!"

โหยวเมิ่งหลีสูดหายใจลึก มองซูเจ๋ออย่างคาดหวัง:

"นายช่วยเปลี่ยนไปใช้มือถือที่ดูรูปไม่ได้ได้ไหม? อย่างโนเกียรุ่นปาหัวหมาแตกก็ได้ เอาไว้ป้องกันตัวด้วย ดีจะตาย"

ซูเจ๋อ: ……

ประสาท!

โหยวเมิ่งหลีรู้ว่าคำขอของตัวเองมันไร้สาระ เอามือปิดหน้า ขอร้องว่า:

"ก่อนขึ้นฝั่ง ห้ามเล่นเน็ตนะ พอขึ้นฝั่งแล้ว...ลาก่อน สหายร่วมรบของฉัน!"

ซูเจ๋อกลั้นขำไม่ไหว หัวเราะลั่น:

"ก็แค่มีมเอง! ต้องถึงขั้นตายจากกันเลยเหรอ?"

"คุณรู้แล้ว?" โหยวเมิ่งหลีอยากแทรกแผ่นดินหนี ทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย

"โธ่ ฉันเห็นเมื่อกี้แล้ว" ซูเจ๋อปลอบเธอ "ด้วยหน้าตาของฉัน! หุ่นของฉัน! ความสามารถของฉัน! เสน่ห์ของฉัน! สาวบ้านไหนจะไม่หื่น? เรื่องปกติ ฉันไม่โทษเธอหรอก"

โหยวเมิ่งหลีอายจนทุบเขาไม่ยั้ง

ซูเจ๋อยังอยากจะแซวต่อ แต่มือถือดังแจ้งเตือนไม่หยุด ที่แท้หมี่ซูฉินส่งข้อความมาหาเขารัวๆ

เปิดดูมีแต่คำขอโทษ ขอให้เขายกโทษให้ ให้เธอกลับมาเป็นผู้จัดการ รับรองว่าต่อไปจะเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ ฟังคำสั่งทุกอย่าง

ซูเจ๋อแค่นหัวเราะ:

ยัยนี่บ้าไปแล้วเหรอ? ต่อให้ฉันจะเลี้ยงหมา ทำไมต้องเลี้ยงหมาบ้าที่เคยกัดตัวเองด้วย?

โหยวเมิ่งหลีชะโงกหน้ามาดูอย่างอยากรู้อยากเห็น พูดอย่างสะใจ:

"ยัยนี่คืออดีตผู้จัดการคุณเหรอ? จะโดนไล่ออก? สมน้ำหน้า! ห้ามใจอ่อนเด็ดขาดนะ!"

ซูเจ๋อยิ้ม:

"เอาความดีตอบแทนความแค้น แล้วจะเอาอะไรตอบแทนความดี? วางใจเถอะ ฉันไม่ใช่นักบุญ"

พอบล็อกหมี่ซูฉิน ซูเจ๋อก็ได้รับสายโทรศัพท์

พอกดรับ ปลายสายก็เป็นเสียงของจั่วซูจิ้ง:

"พี่ซูเจ๋อ ในที่สุดก็รับสาย! เรากลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ไหมคะ?"

ถ้าเลือกได้ ฉันขอเลือกนายสินะ...

ซูเจ๋อพูดไม่ออก:

"ฉันดูเหมือนนักบุญมากเหรอ? เธอใส่ร้ายฉันมาตั้งหลายปี ยังมีหน้าโทรมาหาฉันอีก?"

จั่วซูจิ้งตอบด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่สุด:

"ฉันเห็นไดอารี่พี่แล้ว เมื่อก่อนพี่ชอบฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันยอมรับผิด ต่อไปฉันจะเชื่อฟังพี่ทุกอย่าง ตอบสนองพี่ทุกเรื่อง ชดเชยความเสียดายในตอนนั้น ดีไหมคะ?"

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของจั่วซูจิ้ง ขอแค่ซูเจ๋อยกโทษให้ หรือถึงขั้นแต่งงานกับเธอ เรื่องราวในอดีตก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป

"ฉันเข้าใจละ" ซูเจ๋อบรรลุ "เธอไม่ได้เห็นฉันเป็นนักบุญ แต่เห็นฉันเป็นหมาเลีย"

เขาหันไปถามคนรอบข้าง:

"ฉันเหมือนหมาเลียเหรอ?"

ทุกคนส่ายหน้าพร้อมกัน

ซูเจ๋อวางสายทันที เด็ดขาดมาก

จั่วซูจิ้งโทรมาอีก ซูเจ๋อกดตัดสายแล้วบล็อก

สักพัก มีเบอร์ใหม่โทรมา พอซูเจ๋อรับ ก็ได้ยินเสียงจั่วซูจิ้งร้องไห้อ้อนวอน พร่ำบอกว่าเสียใจ

นี่คือเรื่องจริง หลังจากเขียนเรียงความใส่ร้ายไป เธอก็ไม่เคยดังเปรี้ยงปร้างอีกเลย พอเห็นซูเจ๋อกลับมาดังเป็นพลุแตก ก็เสียใจจนไส้เขียว

"ไม่เป็นไร โทรมาอีกสิ บัญชีดำฉันจะได้มีสมาชิกเพิ่ม"

ซูเจ๋อกดวางและบล็อกอีกครั้ง

คราวนี้ โทรศัพท์เงียบสนิท

หลี่เต้าเฉียงอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ ชมว่า:

"เด็ดขาดมาก นายไม่มีวันเสียท่าให้ผู้หญิงแน่"

"เจ็บแล้วจำ" ซูเจ๋อยักไหล่ "เคยเจ็บหนักมาแล้ว ก็ต้องโตขึ้นบ้าง"

หลี่เต้าเฉียงสอนน้อง:

"ฉันไม่มีทางโดนผู้หญิงหลอก ฮิฮิ เพราะฉันหาแฟนเป็นดาวมหาวิทยาลัย ยังไม่ออกสู่โลกกว้าง ไร้เดียงสาจะตาย ไม่ซับซ้อนเหมือนผู้หญิงในวงการ..."

เขาพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต หันไปเห็นโหยวเมิ่งหลีจ้องเขตาเขม็ง ราวกับจะถีบเขาตกทะเล

หลี่เต้าเฉียงสะดุ้ง หุบปากฉับ รีบพูดเสียงเบา:

"ฉันพูดมั่ว ผู้หญิงในวงการที่ใสซื่อก็มี เช่น โหยวเมิ่งหลี ตระกูลนักดนตรี ที่บ้านเข้มงวด ไม่มีใครกล้าใช้กฎใต้โต๊ะ"

ซูเจ๋อ: ……

สกิลเอาตัวรอดพี่จะสูงไปไหน?

หลี่เต้าเฉียงเห็นโหยวเมิ่งหลีเก็บรังสีอำมหิตแล้ว ก็ชูมือถือให้ซูเจ๋อดูรูปคู่เขากับภรรยา

ซูเจ๋อก้มดู เห็นคู่กิ่งทองใบหยกยิ้มแฉ่งอยู่กลางภาพ ส่วนหลี่เต้าเฉียงยืนขนาบข้างเหมือนลูกกระจ๊อก

"ซ้ออยู่ไหนครับ?" ซูเจ๋องง

"ก็นี่ไง! นายสายตาสั้นเหรอ?" หลี่เต้าเฉียงชี้ไปที่หญิงงามตรงกลางอย่างภาคภูมิใจ "สวยไหม?"

งั้นๆ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ต่อให้ซ้อขี้เหร่ก็ไม่เป็นไร

ประเด็นคือดูซ้ายดูขวา ซ้อกับไอ้หนุ่มหล่อข้างๆ นั่นดูเหมือนคู่กันมากกว่านะ!

ซูเจ๋อเหมือนเห็นกรีนแลนเทิร์น (สัญลักษณ์ของคนโดนสวมเขา) เปล่งแสงวาบขึ้นมา อยากจะเตือนแต่ก็ไม่แน่ใจ ได้แต่พูดอ้อมๆ ว่า:

"งั้นวันหลังพี่ก็อยู่กับซ้อให้มากๆ หน่อยนะครับ"

ทั้งสามคุยกันอย่างสนุกสนาน อารมณ์ดีกันถ้วนหน้า

ตั้งแต่รู้ว่าบนเกาะมีการไลฟ์สดตลอด พวกเขาก็มีความรู้สึกฟินแบบ "คนดีได้ดี"

และดูจากคอมเมนต์ในเน็ต หลังจบรายการ คาริสม่าของทั้งสามคนพุ่งกระฉูด ได้แฟนคลับเพิ่มเพียบ อนาคตรับงานปังๆ ได้สบาย!

"พวกเราสองคนง่าย มีต้นสังกัดจัดการให้แล้ว" โหยวเมิ่งหลีเตือนซูเจ๋อ "ตอนนี้คุณเป็นอิสระ พอกลับไปต้องมีค่ายใหญ่มาจีบแน่"

หลี่เต้าเฉียงก็แนะนำ:

"รีบเซ็นสัญญา อย่ารอให้กระแสตก"

ซูเจ๋อสงสัย เลยถามเรื่องสถานการณ์วงการบันเทิงในโลกนี้ พบว่านอกจากพวกดาราปลายแถวแล้ว ดาราส่วนใหญ่ล้วนมีสังกัด โดยเฉพาะพวกสายไอดอล แทบไม่มีข้อยกเว้น

"วงการบันเทิงโลกนี้ อิทธิพลของบริษัทและนายทุนยิ่งใหญ่กว่าโลกเก่าอีกแฮะ" ซูเจ๋อคิด

แต่เขาก็ไม่ใช่คนกินรวบ เข้าใจหลักการแบ่งผลประโยชน์ถึงจะโตได้ และถ้าอยากเป็นดาวค้างฟ้า เบื้องหลังก็ต้องมีทีมงานมืออาชีพคอยสนับสนุน

ตลอดทางที่เหลือ ทั้งสามคนเล่นเน็ตกันอย่างหนักหน่วง ผลัดกันแชร์คำชมที่ตัวเองได้รับ:

"ซูเจ๋อดูสิ ชาวจือฮูชมว่านายเป็นผู้นำโดยกำเนิด มองคนแม่นจริงๆ!"

"เมิ่งหลี ใน Weibo บอกว่าใต้ภูเขาน้ำแข็งของเธอมีหัวใจที่อบอุ่นซ่อนอยู่ แฟนคลับยิ่งรักเธอเข้าไปใหญ่"

"Bilibili ตัดต่อคู่จิ้นพวกนายสองคนด้วย! ข้างล่างบอกว่าหวานมาก"

"จริงสิ นักเขียนที่ฉันชอบที่สุดบอกว่า นายคือพระเอกในจินตนาการของเธอ เสียดายแคสติ้งจบไปแล้ว ไม่งั้นพอกลับไปนายได้เล่นโปรเจกต์ยักษ์ระดับ S+ แน่"

โหยวเมิ่งหลีกับหลี่เต้าเฉียงจมอยู่ในความตื่นเต้น อ่านทุกคอมเมนต์อย่างตั้งใจ แทบไม่ต้องคอยลบเมนต์แย่ๆ เพราะมีแต่คำชม

ซูเจ๋อแม้จะเดาได้ว่ามีการไลฟ์สด แต่ก็ไม่มีโอกาสเห็นฟีดแบ็กจากคนดู ตอนนี้ค่อยๆ ไล่ดูย้อนหลัง อ่านคอมเมนต์ ราวกับได้สัมผัสประสบการณ์การพลิกนรก กู้คืนชื่อเสียงอีกครั้ง มันช่างสะใจจริงๆ อดรำพึงไม่ได้:

"เสียดายที่สิบกว่าวันสุดท้ายสัญญาณถูกตัด ฉันแสดงได้ไม่เลวเลยนะ?"

"ไม่เลวอะไรล่ะ หล่อวัวตายควายล้มเลยต่างหาก! คนดูเห็นต้องหลงนายหัวปักหัวปำแน่" โหยวเมิ่งหลีอวยไส้แตก

"ฮิฮิ" ซูเจ๋อยิ้มแก้มปริ

หลี่เต้าเฉียงเตือน:

"ไม่ต้องรีบ สถานีมณฑล J ปล่อยตัวอย่างแล้ว เดี๋ยวก็ตัดต่อตอนที่ 3 ออกมา ต้องมีแต่ความเท่ของนายแน่ๆ"

ซูเจ๋อเริ่มคาดหวัง คิดในใจ:

"ก่อนที่สถานีมณฑล J จะฉาย 《Wilderness Survival》 จบ กระแสของฉันคงไม่ตก ควรรีบเซ็นสัญญากับบริษัทให้เรียบร้อย แล้วทุ่มงบการตลาด ดันให้ดังทะลุฟ้าไปเลย"

(จบแล้ว)