บทที่ 20 - วิธีเลิกสัญญา

บทที่ 20 - วิธีเลิกสัญญา

ก่อนหน้านี้ เหยียนสี่หลิงได้ศึกษาสัญญาเลิกจ้างของซูเจ๋ออย่างละเอียด และพบจุดบอดเข้า

ดังนั้นฮวาซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ถึงได้มั่นใจว่าซูเจ๋อไม่มีทางหนีไปไหนพ้น จึงเลือกที่จะเขี่ยหมี่ซูฉินทิ้ง พร้อมกับช่วยกู้ชื่อเสียงให้ซูเจ๋อ

"เจ๊เหยียน ถึงจะมีสัญญาระบุไว้ แต่เจ๊พยายามดึงดูดใจซูเจ๋อหน่อยนะ ต้องทำให้เขาหายโกรธให้ได้"

จางจวินจงพูดกับผู้จัดการมือหนึ่งของบริษัทด้วยท่าทีเกรงใจอย่างมาก เหมือนกำลังปรึกษาหารือ

เหยียนสี่หลิงรีบรับปากทันที:

"ประธานจางวางใจเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่หมี่ซูฉินจอมโง่เง่านั่น สำหรับต้นไม้ตายซากที่กลับมาทำเงินได้ต้นนี้ ฉันจะควบคุมให้อยู่ในกำมืออย่างแน่นหนาแน่นอน"

ในขณะที่พวกเขากำลังวาดฝันว่าจะใช้ซูเจ๋อกอบโกยเงินมหาศาล ซูเจ๋อก็กำลังขบคิดหาวิธีเลิกสัญญาอย่างราบรื่น

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดวิธีออก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังฟิ้ว——

ฟิ้ว——ปัง! ซ่า!

ดอกไม้ไฟขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง:

"ทำไมบนเกาะร้างถึงมีดอกไม้ไฟ? หรือว่ามีคนขึ้นเกาะมา?"

พวกเขาตกอยู่ในความบ้าคลั่งด้วยความดีใจ:

"เยี่ยมไปเลย หน่วยกู้ภัยมาแล้ว!"

คนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันไปทางที่ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้น แต่กลับไม่เห็นใครเลยสักคน

พวกเขารีบค้นหา จนไปเจอรูกรวงดำๆ ที่ถูกดินปืนรมควันอยู่บนพื้น

หลี่เต้าเฉียงถือพลั่วสนาม ขุดตามรูนั้นอย่างขะมักเขม้นอยู่นาน ในที่สุดก็ขุดกล่องเหล็กขึ้นมาจากดินได้หนึ่งใบ!

กล่องเหล็กถูกล็อกด้วยแม่กุญแจรหัส บนฝากล่องเขียนปริศนาคำทายเอาไว้ คาดว่าต้องแก้ปริศนาถึงจะรู้รหัสผ่าน

ซูเจ๋อหัวเราะ หึหึ:

แม่กุญแจรหัสเหรอ? เจอวิชาสะเดาะกุญแจของฉันหน่อย! ในที่สุดรางวัลจากระบบก็ได้ใช้ประโยชน์สักที

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้โชว์เท่ ก็เห็นหลี่เต้าเฉียงเอาพลั่วฟาดเปรี้ยงเดียว แม่กุญแจแตกกระจาย:

"จะไปยุ่งยากทำไม?"

ซูเจ๋อ: ……

"อุตส่าห์เป็นแม่กุญแจรหัสอย่างดี เสียดายของ..."

ไม่ทันได้บ่นหลี่เต้าเฉียง ทุกคนรีบมุงเข้าไปดู พบว่าในกล่องมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปวางเรียงรายกันอยู่อย่างเป็นระเบียบแปดถ้วย แถมยังมีไส้กรอกแฮมอีกหนึ่งแพ็ค

ข้างๆ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีจดหมายวางอยู่ ซูเจ๋อหยิบขึ้นมาอ่าน ถึงได้เข้าใจ:

"นี่เป็นกลไกที่ทีมงานติดตั้งไว้ล่วงหน้า ตั้งเวลาให้จุดพลุตอนนี้ เรียกว่ากล่องเสบียงครับ"

นอกจากกล่องเสบียงกล่องแรกแล้ว กล่องอื่นๆ ต้องตามหาจากคำใบ้ที่ให้มา

นี่เป็นช่วงที่รายการออกแบบไว้ล่วงหน้า จัดให้มีเกมล่าสมบัติ เพื่อเพิ่มสีสันให้รายการ

เพราะการดูดาราอดอยากถึงจะสนุก แต่ดูติดต่อกันเป็นเดือนคงไม่ไหว

ทุกคนลากกล่องเสบียงกลับไปที่ถ้ำ รีบต้มน้ำร้อน ชงบะหมี่กินกันคนละถ้วย กินกันอย่างมีความสุข ราวกับกำลังกินอาหารรสเลิศระดับโลก

สปอนเซอร์ยิ้มแก้มปริ

ซูเจ๋อซดน้ำซุปบะหมี่ พลางมองกล้องวิดีโอที่วางอยู่ในกล่องเหล็กอย่างครุ่นคิด

นี่คือกล้องที่เอาไว้ถ่ายปฏิกิริยาตอนเปิดกล่องของแขกรับเชิญ ซูเจ๋อหยิบมาจับๆ ดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า:

"นี่นับว่าเป็นกล้องของทีมงานใช่ไหม? ถ้าผมแสดงตามบทต่อหน้ากล้องตัวนี้ ก็เท่ากับว่าทำตามสัญญาแล้ว เลิกสัญญาได้เลยใช่ไหม?"

โหยวเมิ่งหลีดีใจร้องว่า:

"ใช่สิ! ไม่ต้องสนว่ารายการจะออกอากาศไหม แค่คุณแสดงตามที่สัญญาระบุ แล้วถ่ายเก็บไว้ ก็ถือเป็นหลักฐานแล้ว!"

ซูเจ๋อดีใจจนเนื้อเต้น รีบหันไปมองทุกคน พูดว่า:

"พรุ่งนี้รบกวนทุกคนช่วยเล่นละครตามบทเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ ช่วยผมเลิกสัญญา"

【ฮ่าฮ่าฮ่า ซูเจ๋อนี่หัวไวชะมัด คิดวิธีนี้ออกมาได้ไง!】

【พอลองคิดดูก็น่าสงสารนะ เขาเสียเปรียบบริษัทมาก สัญญาเลิกจ้างยังโหดขนาดนี้】

【ฮวาซิงไม่เห็นคนเป็นคนจริงๆ】

【ออกไปได้ก็ดี อย่าไปหาเงินให้บริษัทสวะนั่นแม้แต่แดงเดียว!】

คราวนี้ ฮวาซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เริ่มลนลาน แต่พวกเขาทำอะไรซูเจ๋อบนเกาะร้างไม่ได้ ทำได้แค่รีบปรึกษาทนายความกลางดึก

แต่ชัดเจนว่า ขอแค่ซูเจ๋อแสดงตามบทต่อหน้ากล้องตามสัญญา ไม่ว่าสถานีจะออกอากาศหรือไม่ ก็ถือว่าทำภารกิจตามสัญญาสำเร็จ สามารถเลิกสัญญาได้อย่างราบรื่น

วันรุ่งขึ้น

ซูเจ๋อนำทุกคนเริ่มการแสดงต่อหน้ากล้อง

【ฮ่าฮ่าฮ่า คาดไม่ถึงเลยว่ารายการเอาชีวิตรอดจะกลายเป็นรายการประกวดการแสดง Actor Please Take Your Place】

【ฉันว่าพวกเขาแสดงดีกว่ารายการประกวดอีก】

【แน่สิ ควางซื่อเสียนเป็นถึงจักรพรรดิภาพยนตร์ (ดารานำชายยอดเยี่ยม)! นี่มันเอาระดับเทพมาตบเด็กชัดๆ】

ซูเจ๋อแกล้งทำตัวขี้เกียจตะกละตะกลามหน้ากล้อง ควางซื่อเสียนรับบทผู้นำ ซือเหวินอวี้กลายเป็นคนขยันขันแข็ง แม้แต่ฟานฉางซงยังได้โชว์บทแทงปลา

【ซูเจ๋อรับบทซือเหวินอวี้】

【ควางซื่อเสียนรับบทซูเจ๋อ (พาร์ทผู้นำ)】

【ซือเหวินอวี้รับบทซูเจ๋อ (พาร์ทขยัน)】

【ฟานฉางซงรับบทซูเจ๋อ (พาร์ทบู๊)】

【ข้างบนสรุปได้เป๊ะมาก】

【พอดูแบบนี้ ซูเจ๋อเก่งจริงๆ คนเดียวแบกทั้งทีม】

พวกเขาถ่ายละครกันทั้งวัน ตกกลางคืน โหยวเมิ่งหลีก็มาตื๊อซูเจ๋อ ให้เขาร้องเพลงแต่งเองอีก

สต็อกเพลงในหัวซูเจ๋อมีไม่เยอะ จำได้แค่ไม่กี่เพลงที่ชอบมากๆ เลยบ่ายเบี่ยงว่า:

"รอเลิกสัญญาก่อนดีกว่า ไม่งั้นลิขสิทธิ์ผลงานที่ผมเผยแพร่ช่วงนี้จะตกเป็นของฮวาซิงหมด"

สัญญาทาสชัดๆ!

โหยวเมิ่งหลีไม่คะยั้นคะยออีก ร้องเพลงของตัวเองแทน

ซูเจ๋อหยิบกีตาร์มาเล่นคลอให้ ทั้งสองร้องรับส่งกัน ยิ้มให้กันท่ามกลางเสียงดนตรี

【แม่เจ้า หวานเว่อร์】

【ใจฉันจะละลายแล้ว】

【เมื่อวานมัวแต่ฟังเพลง ไม่ทันสังเกตว่าฝีมือเล่นกีตาร์ของซูเจ๋อเทพขนาดนี้】

【ผมเด็กวิทยาลัยดนตรี เอาเกียรติเป็นประกัน ฝีมือเล่นกีตาร์ของซูเจ๋อระดับปรมาจารย์ครับ】

【พ่อหนุ่มขุมทรัพย์จริงๆ】

หลายวันต่อมา กลางวันซูเจ๋อ "ถ่ายละคร" กลางคืน "จัดคอนเสิร์ต" เปลี่ยนรายการเอาชีวิตรอดให้กลายเป็นรายการบันเทิงเริงรมย์บนเกาะร้าง

ส่งผลให้รายการขาดจุดพีค ไม่ติดฮอตเสิร์ชเลย ทำให้คนอื่นๆ ในวงการโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

แต่ที่ผิดคาดคือ จำนวนผู้ชมไลฟ์สดยังคงที่ แถมยังเพิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วยซ้ำ

ก็แหม ดูซูเจ๋อกับโหยวเมิ่งหลีร้องเพลง ไม่ดีกว่าดูสตรีมเมอร์สาวๆ เหรอ?

หลายวันผ่านไป

รายการ 《Wilderness Survival》 ออกอากาศสัปดาห์ละสองตอน แป๊บเดียวก็ถึงวันออกอากาศตอนที่สอง

สถานีโทรทัศน์มณฑล J เชิญแขกรับเชิญมาร่วมวิจารณ์ โดยให้นั่งดูเทปรายการในห้องสังเกตการณ์ไปพร้อมกับคอมเมนต์

ในนั้นมีไอดอลหน้าใหม่ที่ "ร้องเต้นห่วยแตก" เหมือนกัน เดบิวต์ด้วย "เบ้าหน้าฟ้าประทาน" หลิวเหอหลั่ว

นักร้องสายทำพิธี เจ้าของฉายาเสียงร้องสื่อสารกับนรกภูมิได้ "เทพเจ้าเพลง" รุ่นใหม่ เฉาซือจิ้ง

อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังจาก Bilibili นักกฎหมายระดับท็อป หลัวซาน

เพดานวงการทอล์กโชว์ จงจื่อชุน

ผู้จัดการดาราชื่อดัง หลี่เจิน

แขกรับเชิญทั้งห้านั่งอยู่ในห้องสังเกตการณ์ พิธีกรสร้างบรรยากาศ ถามทุกคนว่าได้ดูรายการตอนแรกไหม คิดยังไงกับซูเจ๋อ

หลิวเหอหลั่วรีบตอบอย่างตื่นเต้น สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม:

"พี่ซูเจ๋อเก่งมากเลยค่ะ ทั้งมีความรู้เรื่องการเอาตัวรอด แถมยังต่อสู้เก่งด้วย!"

เฉาซือจิ้งเบ้ปากอย่างดูแคลน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แสดงความถือดีออกมา:

"ถ้าเขาเก่งเรื่องต่อสู้ ก็ควรไปเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส ไม่ใช่มาเป็นศิลปิน ร้องเต้นห่วยแตก ขายขี้หน้านักร้องหมด"

หลิวเหอหลั่วเริ่มโมโห เธอเองก็ขึ้นชื่อเรื่อง "ร้องเต้นห่วยแตก" เหมือนกัน เฉาซือจิ้งพูดแบบนี้มันเหน็บแนมเธอชัดๆ

พิธีกรรีบไกล่เกลี่ย คุยกับแขกรับเชิญคนอื่นอีกพักหนึ่ง ถึงพูดว่า:

"ทุกท่านครับ เชิญชมวิดีโอการเอาชีวิตรอดครับ——"

แขกรับเชิญงานยุ่งกันทุกคน ไม่มีเวลามานั่งดูไลฟ์สด ต่างหันไปมองจอใหญ่ด้วยความสนใจ

(จบแล้ว)