บทที่ 1: เกิดใหม่ชาตินี้ ข้าไม่ขอเป็นศิษย์นางอีกแล้ว!!

บทที่ 1: เกิดใหม่ชาตินี้ ข้าไม่ขอเป็นศิษย์นางอีกแล้ว!!

ทวีปจักรพรรดิรกร้าง

ณ แดนกระดูกถ้ำมาร หนึ่งในสามพื้นที่ต้องห้าม เมฆดำทมึนปกคลุมท้องฟ้า ทัณฑ์อัสนีปั่นป่วนบ้าคลั่ง

บนยอดเขาที่พังทลายลงไปกว่าครึ่งภายในแดนกระดูกถ้ำมาร ร่างหนึ่งยืนตระหง่าน ร่างนั้นชุ่มไปด้วยเลือดและดวงตามืดบอด

"ร้อยปีบรรลุราชันย์ พันปีบรรลุจักรพรรดิ แต่ข้ากลับคิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะถูกพวกเจ้า เหล่าบุตรแห่งโชคชะตา ต้อนจนจนมุม!"

"น่าขัน! น่าขันสิ้นดี!!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า!!"

หวังเฉินดูราวกับคนเสียสติ ยืนหัวเราะเสียงแหลมสูงอยู่บนยอดเขา เผชิญหน้ากับเหล่าบุตรแห่งโชคชะตาที่ห้อมล้อมอยู่อย่างหนาแน่นทั้งบนฟ้าและภาคพื้นดิน

สายลมกรรโชกแรงบนยอดเขาพัดกระพือชุดคลุมเสวียนจินที่ขาดวิ่นและเปื้อนเลือดของเขาจนส่งเสียงดังพั่บๆ สภาพของเขาดูยุ่งเหยิงอนาถ

"หากเจ้ารู้อย่างนี้แต่แรก แล้วจะทำไปทำไม? ตัวเจ้าตกสู่หนทางมาร ซ้ำยังครอบครองของวิเศษอย่างมุกวิถีสวรรค์ สมควรถูกกำจัดแล้ว!"

บุรุษชุดขาวผู้มีคิ้วดุจกระบี่และดวงตาดั่งดารา ชี้ปลายกระบี่มายังหวังเฉินท่ามกลางฝูงชน พลางพึมพำกับตนเอง

ท่าทางจอมปลอมนั่นช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก!

"ต่อให้ข้าตาย พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข!!"

ดวงตาของหวังเฉินมืดบอดไปแล้ว เลือดสีแดงฉานไหลรินไม่ขาดสาย สิ้นเสียงคำราม กลิ่นอายพลังทั่วร่างก็ระเบิดออกอีกครั้ง ผิวหนังทุกตารางนิ้วเริ่มปริแตกอย่างรวดเร็ว

มุกสีทองในมือขวาถูกบดขยี้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี พลังอำนาจอันป่าเถื่อนค่อยๆ ปะทุออกมา!

"แย่แล้ว! เขาเพิ่งผ่านทัณฑ์สวรรค์มา พลังทำลายล้างจากการระเบิดตัวเองของมุกวิถีสวรรค์นั้นดูแคลนไม่ได้ รีบหนีเร็ว!"

เหล่าบุตรแห่งโชคชะตาที่รวมตัวกันอยู่อย่างเนืองแน่นต่างตื่นตระหนกสุดขีด ต่างพากันงัดวิชาช่วยชีวิตออกมาใช้อย่างลนลานเพื่อหลบหนี

เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังขยายตัวและใกล้ระเบิด หวังเฉินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มืดบอดจ้องมองท้องฟ้า เต็มไปด้วยความคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด!

"เจียงหลิงเซียน!! หากชาติหน้ามีจริง!"

"ข้าจะทำลายความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์นี้ให้สิ้น แล้วลงทัณฑ์เจ้าที่เป็นต้นเหตุทางอ้อมให้ข้าต้องตายอย่างสาสม!!"

บึ้ม!!!

สิ้นเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปทั่วทวีปจักรพรรดิรกร้าง เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของหวังเฉินก็ค่อยๆ ถูกกลืนหายไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่พวยพุ่งเสียดฟ้า!

......

ย้อนกลับไปหนึ่งพันปีก่อน ณ ทวีปจักรพรรดิรกร้าง

กลางดึกสงัด ภายในสำนักเซียนไท่ซูอันกว้างใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ในเขตแดนจักรพรรดิรกร้างของทวีป

หวังเฉินสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียง ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ดวงตาเบิกโพลง... แต่เปิดได้เพียงเล็กน้อย

ก...เกิดอะไรขึ้น!?

หวังเฉินนอนตาพร่ามัวอยู่บนเตียง สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผ้าห่ม ที่ไม่ใช่แค่อุ่น แต่ยังนุ่มนิ่มอีกด้วย

ไม่... ไม่ใช่สิ! ข้าควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือ!?

ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาในจิตใจ หวังเฉินต้องการรู้ความจริง เขาจึงต้องลืมตาให้กว้างที่สุดก่อน

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็เห็นสภาพแวดล้อมได้เพียงลางๆ ไม่สามารถลืมตาขึ้นได้เต็มที่

เวลานี้เขาเหมือนคนถูกผีอำ สติสัมปชัญญะครบถ้วน มองเห็นรอบข้างได้เลือนราง แต่กลับขยับตัวไม่ได้เลย

【ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง...... ซ่า! ซ่า......】

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนแบบติดๆ ขัดๆ ก็ดังขึ้นในหัวของหวังเฉิน พร้อมกับเสียงคลื่นรบกวนที่ฟังดูยุ่งเหยิง

【ระ... ระบบ!?】

หวังเฉินรู้สึกร่างกายอ่อนยวบ แต่หัวใจกลับพองโตด้วยความปิติ เขารู้ทันทีว่าผู้ช่วยชีวิตของเขามาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!

【โฮ... โฮสต์ โปรดรอ... รอสักครู่ ซ่า! ระบบเพิ่งจะ... รีสตาร์ท ซ่า!】

สิ้นเสียงของระบบ เสียงกลไกสังเคราะห์ที่เย็นชาไร้อารมณ์แต่แฝงความตื่นเต้นเล็กน้อยก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

【โฮสต์! โฮสต์! พวกเรา... พวกเราย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่แล้ว!!】

เสียงที่ดังก้องจนสมองสะเทือนทำเอาหวังเฉินตกใจจนเผลอหลับตาซ้ายลง หัวสมองอื้ออึงไปหมด

【จ... จ... จริงเหรอ! จริงเหรอเนี่ย!!??】

ความตื่นเต้นพุ่งพล่านจนหวังเฉินส่งเสียงในความคิดออกมาเพี้ยนไปหมด

เขาเพิ่งจะตะโกนก้องก่อนตายไปหยกๆ แล้วก็ได้กลับมาเกิดใหม่จริงๆ หรือนี่!?

【จากการตรวจสอบ! ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นี่มันการันตีชัดๆ! การันตีเกิดใหม่! ฮ่าฮ่าฮ่า!】

ฟังจากน้ำเสียงกลไกที่ดูตื่นเต้นของระบบแล้ว บอกได้เลยว่ามันตื่นเต้นยิ่งกว่าหวังเฉินเสียอีก!

เพราะมันติดตามหวังเฉินฝ่าฟันความยากลำบากมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาตายตกไปพร้อมกับเขาด้วยฝีมือพวกบุตรแห่งโชคชะตาเหล่านั้น

ตอนนี้ได้กลับมาเกิดใหม่ เท่ากับว่าพวกเขาล่วงรู้อนาคต จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร!

【เร็วเข้า เร็วเข้า! บอกข้าที! ตอนนี้ข้าย้อนกลับมาช่วงเวลาไหน?】

【คงไม่ใช่วันที่ข้าทะลุมิติมาตอนอายุสิบเก้า แล้วโดนเจียงหลิงเซียนรับเป็นศิษย์ในหุบเขาหรอกนะ!?】

สิ่งที่หวังเฉินกังวลที่สุดในตอนนี้คือช่วงเวลาที่เขาย้อนกลับมา

ชั่วขณะหนึ่ง หวังเฉินถึงกับลืมความรู้สึกอบอุ่น นุ่มนิ่ม และกลิ่นหอมกรุ่นที่แนบชิดกายไปเสียสนิท

【เอ่อ... คือ... คือว่า...】

หากระบบมีร่างมนุษย์ ป่านนี้คงกำลังยืนจิ้มนิ้วไปมาด้วยความกระอักกระอ่วนใจเป็นแน่

【มัว "คือ คือ คือ" อะไรอยู่เล่า! รีบบอกมาสิ! ข้ารู้น่าว่าไม่ใช่! มันต้องไม่ใช่แน่ๆ ใช่ไหม!?】

หวังเฉินเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี แต่ก็ยังเรียกร้องคำตอบซ้ำๆ น้ำตาแทบจะไหลพราก

【โฮสต์... ท่านลองมองคนข้างๆ ที่กำลังกอดท่านแน่นอยู่ก่อนดีกว่า】

หวังเฉินชะงักเมื่อได้ยินเสียงอ่อยๆ ของระบบ เขาพยายามขยับร่างกายที่ดูเหมือนจะโดนวางยาจนอ่อนเปลี้ยเพลียแรง

แต่หวังเฉินก็ยังฝืนระเบิดพลังบำเพ็ญเพียรทั้งหมดที่มีออกมา

บัดซบ! ไม่มีวรยุทธ์!!

หวังเฉินสบถในใจ แต่ก็ยังอาศัยจิตใจที่แข็งแกร่งฝืนหันศีรษะไปเล็กน้อย

ในที่สุด! ในภาพที่เลือนราง เขาก็เห็นแล้ว! เขาเห็นมันแล้ว!!

ใบหน้าอันงดงามเย็นชาที่หาใครเปรียบไม่ได้ของเจียงหลิงเซียน กำลังแนบชิดอยู่กับแก้มของเขา

ดูจากท่าทางแล้ว นางดูจะเพลิดเพลินกับการถ่ายเทไออุ่นจากร่างกายเขา ถึงกับซุกไซ้ศีรษะเข้ามาอย่างสบายอารมณ์

เมื่อได้เห็นใบหน้างดงามนั้นอีกครั้งผ่านรอยแยกของเปลือกตาที่พร่ามัว หวังเฉินก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

เพราะคนที่กอดเขาแน่นอยู่ในตอนนี้ คืออาจารย์จำเป็นของเขาในชาติก่อนนั่นเอง!

และนางก็คือ 'จักรพรรดินีใจน้ำแข็ง' ผู้เลื่องชื่อในชาติที่แล้ว หรืออีกหนึ่งพันปีให้หลัง!

ทำไมใครๆ ถึงเรียกนางว่าจักรพรรดินีใจน้ำแข็ง? ก็เพราะหัวใจของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ไม่มีใครสามารถละลายมันได้!

แม้แต่หวังเฉินที่เป็นศิษย์เพียงคนเดียว แค่แตะโดนตัวนาง ก็จะถูกสายตาเย็นชานั้นจ้องมองจนแทบจะเป็นหมัน

พอดึงสติกลับมาที่ปัจจุบัน ความตื่นตระหนกก็พุ่งพล่านในใจหวังเฉินทันที

นาง... นาง... นาง! ไม่ใช่ว่านางเกลียดผู้ชายที่สุดหรอกรึ!?

แม้แต่เขาที่เป็นศิษย์คนเดียว แค่มือไปโดน นางยังทำท่าเย็นชาใส่แล้วจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ!

แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น... เจียงหลิงเซียน ว่าที่จักรพรรดินีใจน้ำแข็งในอนาคต กลับวางยาเขาจนสลบ แล้วใช้วงแขนเรียวโอบกอดร่างกายเขา ใบหน้าสวยแนบชิดกับหน้าเขา แถมเรียวขายาวภายใต้กระโปรงนั่นยังพาดทับขาเขาอยู่ใต้ผ้าห่มอีก!?

หวังเฉินทั้งตกใจและอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงชาติก่อน เขาจำได้แม่นว่าเจียงหลิงเซียนไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!

แต่สำหรับเขาตอนนี้ เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือ...

ทำไม! โฮๆๆ! ทำไมกัน!!

ข้าไม่อยากเป็นศิษย์นาง! ข้าไม่เอาแล้ว!

ก็เพราะนังมารร้ายนี่แหละ ข้าถึงได้สร้างศัตรูกับพวกบุตรแห่งโชคชะตาไว้มากมายในชาติก่อน

ส่งผลให้เขา ผู้ซึ่งไร้เทียมทานในขอบเขตพลังเดียวกันและควรจะได้เสวยสุข กลับต้องมาถูกรุมยำโดยกองทัพบุตรแห่งโชคชะตานับพัน!

แม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะความอวดดีของตัวเขาเอง แต่ต้นเหตุจริงๆ ก็มาจากเจียงหลิงเซียนนั่นแหละ!