ตอนที่ 1407 มันแปลกๆ นะ, ตอนที่ 1408 หวัง เสี่ยวฉุย... นี่มึงป่วยหรือเปล่า?
ตอนที่ 1407 มันแปลกๆ นะ, ตอนที่ 1408 หวัง เสี่ยวฉุย... นี่มึงป่วยหรือเปล่า?
ตอนที่ 1407 มันแปลกๆ นะ
อ้อมกอดที่รวบเข้ามาอย่างกะทันหันในพื้นที่อันจำกัด... ส่งผลให้ฝ่ามือหนาของ เจียงเฉิง ทาบทับลงบน ‘ทรวงอก’ อวบหยุ่นของเธอเข้าเต็มรัก
“อื้อ...”
อากาศในห้องเก็บของคล้ายจะหยุดหมุนชั่วขณะ หลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวผิดจังหวะของคนสองคนที่สอดประสานกันอย่างรุนแรง
จง ฉู่ซี หน้าแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้ เธอกระซิบตอบอย่างตะกุกตะกัก: “ขะ... ขอโทษ...”
เสียงของเธอนุ่มพร่าและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือบางเผลอกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวจัด ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม สัมผัสแนบชิดระดับที่ไร้ช่องว่างนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมานอกอก แววตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความเขินอายปนกระวนกระวายใจ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ... นายห้ามส่งเสียงนะ...” น้ำเสียงของเธอเจือแววอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
เธอพยายามจะขยับตัวถอยหนี แต่อุปสรรคคือพื้นที่ที่คับแคบเกินไป ขืนขยับสุ่มสี่สุ่มห้าอาจจะไปชนข้าวของจนเกิดเสียงดังให้คนข้างนอกจับได้
“โจวอิ่งกำลังตามหาคุณอยู่นะ...” เสียงของ เจียงเฉิง แหบพร่าและสั่นพร่าอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน มันฟังดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก
“แต่สภาพเราตอนนี้... ถ้าโจวอิ่งมาเห็นเข้าจะทำยังไง?” จง ฉู่ซี กังวลจนเสียงสั่นเครือ
“ทำยังไงน่ะเหรอ? ก็แค่พูดความจริงไปสิว่าเราหลบเข้ามาเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าแอบฟังเรื่องชาวบ้าน เสื้อผ้าเราก็อยู่ครบ ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย จะมีอะไรน่าสงสัย...” เจียงเฉิง ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอรัวเร็ว ทว่าสัมผัสจากทรวงอกที่นุ่มหยุ่นในมือกลับทำให้คำพูดของเขาดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
ทันใดนั้น เสียงจากภายนอกก็ดังใกล้เข้ามาอีก: “แปลกจัง... เมื่อกี้ฉันยังเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้นี่นา...”
เสียง โจวอิ่ง ยังพูดไม่จบ หวง เสี่ยวลี่ ก็เดินตามมาสมทบ: “ฉู่ซีหายไปไหนนะ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... มือถือก็วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เจียงเฉิงเองก็หายไปเหมือนกัน ทั้งคู่ไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวไปด้วยเลย” โจวอิ่ง เอ่ยพลางกวาดสายตามองหาเพื่อนรักและแฟนหนุ่มด้วยความสงสัย
เมื่อได้ยินบทสนทนาภายนอก หัวใจของ จง ฉู่ซี ยิ่งเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว มือของเธอลนลานคว้าหมับเข้าที่ต้นขาของ เจียงเฉิง บีบแน่นพลางส่งสายตาวิงวอนขอร้องให้เขาอยู่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอขยับริมฝีปากพูดแบบไม่มีเสียงเน้นทีละคำ: “ไม่เอา! สภาพเราตอนนี้ ต่อให้เป็นฉันมองเข้ามาเองยังไม่เชื่อเลย! ข้างนอกเพื่อนอยู่กันตั้งเยอะ ถ้าใครมาเห็นเข้า เขาต้องคิดว่าฉันกำลัง ‘อ่อย’ แฟนเพื่อนแน่ๆ! ขืนเป็นแบบนั้นฉันคงไม่มีหน้าไปสู้หน้าใครอีก! ตายดีกว่า!”
จง ฉู่ซี หารู้ไม่ว่า... การขยับตัวยุกยิกด้วยความร้อนรนของเธอ มันคือการ ‘บดเบียด’ ที่แสนยั่วยวน เจียงเฉิง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่าน: “แม่คุณ... ผมจะอั้นจนระเบิดอยู่แล้วนะ...”
“ขะ... ขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...” จง ฉู่ซี น้ำตาคลอเบ้า รู้สึกผิดและทำตัวไม่ถูกกับสิ่งที่สัมผัสได้จากร่างกายของเขา
“งั้น... มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยให้นาย... ‘ผ่อนคลาย’ ลงได้บ้างไหม?” คำถามนี้หลุดออกมาด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่รู้จะแก้สถานการณ์ยังไงจริงๆ ระยะห่างที่ริมฝีปากแทบจะแตะกัน แถมผู้ชายตรงหน้าก็หล่อเหลาจนใจสั่น หน้าท้องของเธอสัมผัสได้ถึง ‘ความแข็งขึง’ ที่ร้อนจัดทะลุเนื้อผ้า... พูดตามตรง ในส่วนลึกของใจเธอก็เริ่มจะโหยหาสัมผัสจากเขาเช่นกัน
“คุณหนูครับ... คุณมันไร้ประสบการณ์ ผมไม่โทษหรอก...” เจียงเฉิง กัดฟันพูด: “ทางเดียวที่จะช่วยได้คือรีบแยกย้าย ก่อนที่ผมจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้วคว้าคุณมา ‘กิน’ เสียตรงนี้!”
ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด... ในขณะที่ เจียงเฉิง กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนัก จู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็พุ่งพล่านขึ้นในใจของ จง ฉู่ซี ราวกับมี ‘แรงดึงดูดลึกลับ’ บงการให้เธอสูญเสียการควบคุม หญิงสาวตัดสินใจยื่นใบหน้าเข้าไป... แล้วประทับริมฝีปากลงบนปรางแก้มของ เจียงเฉิง แผ่วเบาหนึ่งที
สัมผัสนุ่มละมุนนั้นเปรียบเสมือนการพังทลายของทำนบกั้นน้ำ ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ ทั้งความตื่นเต้น ความหวาดกลัว และแรงปรารถนา... ต่างพรั่งพรูออกมาพร้อมกันในคราวเดียว หัวใจของ จง ฉู่ซี เต้นรัวโครมครามจนแทบทะลุอก ใบหน้าและใบหูร้อนผ่าวแดงซ่านราวกับจะติดไฟ
ฝ่ามือของ เจียงเฉิง ที่กุมอยู่บนทรวงอกนุ่ม... เผลอบีบเค้นเน้นหนักตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกจุดติด
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดกัน จง ฉู่ซี ก็หลับตาลงปี๋ด้วยใจที่สั่นระริก กระซิบเสียงเบาหวิวที่ข้างหูเขา: “เปิดประตูออกไปตอนนี้... ไม่ได้แน่ๆ ตราบใดที่นาย... ไม่ถอดกระโปรงฉัน... อย่างอื่น... ก็ตามใจนายเถอะ...”
“ถือซะว่าฉันติดค้างนาย... แต่มีข้อแม้แค่เรื่องเดียว คือห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด...”
“คุณ... พูดจริงนะ?” เสียงของ เจียงเฉิง ทุ้มต่ำและแหบพร่าเต็มไปด้วยความต้องการ
จง ฉู่ซี ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เธอใช้มือน้อยๆ จับมือหนาของเขาที่วางอยู่บนหน้าอก... แล้วกดให้แนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อส่งสัญญาณยินยอม ก่อนจะเป็นฝ่ายเขย่งเท้าขึ้นประกบจูบเขาอย่างเงอะงะทว่าเต็มไปด้วยความเร่าร้อน
ภายในห้องเก็บของอันคับแคบ อุณหภูมิพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย จง ฉู่ซี ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังสนั่นราวกับเสียงกลองศึก เธอหลุบตาลง ขนตางอนยาวสั่นระริกประดุจปีกผีเสื้อที่กำลังล้อเล่นกับไฟ...
…………………………………………
สิบนาทีต่อมา…
เสียงของ เจียงเฉิง กลับมาสงบนิ่งและเยือกเย็นดังเดิม เขาเอื้อมมือไปทัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของหญิงสาวไว้ที่หลังใบหู ปลายนิ้วสัมผัสปรางแก้มที่ยังร้อนผ่าวของเธออย่างแผ่วเบา: “เรียบร้อยแล้วครับ”
ขอบตาของ จง ฉู่ซี แดงระเรื่อและดูชื้นแฉะ เธอพยักหน้าตอบเบาๆ “ข้างนอกเงียบแล้ว... นายรีบออกไปก่อนเถอะ” สายตาของเธอก้มลงมองพื้น หลบวูบไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ
เมื่อเห็นท่าทางตื่นตูมเหมือนลูกกวางน้อยของเธอ เจียงเฉิง ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแหย่ เขาก้มลงไปกระซิบชิดใบหูขณะจัดระเบียบกางเกงให้เข้าที่: “รับทราบครับ... ครั้งหน้าถ้าจะหาที่หลบ ช่วยหาที่ที่มันกว้างกว่านี้หน่อยนะ จะได้ไม่ต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก... แต่ผมบอกไว้ก่อนนะ ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะควบคุมตัวเองได้ดีเหมือนผมหรอก…”
จง ฉู่ซี ก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเถียงสักคำ แม้จะเป็นฤดูหนาว... แต่หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายตามไรผมก็บ่งบอกได้ดีว่าเมื่อครู่เธอต้องใช้แรงกายแรงใจไปมากขนาดไหน ใบหูของเธอกลายเป็นสีแดงจัดจนแทบจะหยดเลือด หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่น มือบางบิดชายเสื้อจนยับยู่ยี่ด้วยความสับสน
“อื้อ... รู้แล้วน่า... ขอโทษ...”
เจียงเฉิง ผลักประตูเดินออกไปก่อน ทิ้งให้ จง ฉู่ซี ยืนเอามือกุมแก้มที่ร้อนจัดอยู่เพียงลำพังในความมืด
พอประตูปิดลง... จง ฉู่ซี ถึงเพิ่งจะเริ่มได้สติ เดี๋ยวนะ! นี่ฉันโง่หรือเปล่าเนี่ย?! ดูจากท่าทางนิ่งสนิทของเขา... ก็ไม่เห็นจะดูอึดอัดทรมานอะไรขนาดนั้นสักนิด แถมยังทำหน้าตาสดชื่นอิ่มเอมเหมือนคนเพิ่งได้ระบายออกจนหมด! เจียงเฉิง!!! ไอ้คนเจ้าเล่ห์...
เธอได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าตะโกนด่า ทำได้แค่ยืนสงบสติอารมณ์อยู่ในนั้นอีกพักใหญ่ เพื่อรอให้อาการหน้าแดงจางลง
เมื่อก้าวออกมาจากห้องเก็บของ เธอเห็น เจียงเฉิง กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่งพอดี เขายิ้มร่าเดินกลับไปหา โจวอิ่งและเพื่อนๆ อย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จง ฉู่ซี แทบจะถลึงตามองค้อนแผ่นหลังนั้นด้วยความหมั่นไส้
ขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง เสียงเรียกของ โจวอิ่ง ก็ดังขึ้นเสียก่อน: “ฉู่ซี! หายไปไหนมาตั้งนาน? ฉันหาเธอตั้งนานไม่เจอเลย... เร็วเข้า มาถ่ายรูปกัน ขาดเธอคนเดียวเนี่ยแหละ”
วินาทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนรัก ร่างของ จง ฉู่ซี พลันแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง โจวอิ่ง... ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจจนแทบสำลัก เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการข่มความรู้สึก ‘เหนียวเหนอะหนะ’ ที่ยังค้างคาอยู่บนฝ่ามือซึ่งซ่อนไว้ข้างหลัง ดัดเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุดแล้วแกล้งทำท่ารีบร้อน
“ระ... รอแป๊บนึงนะ! พอดีฉันปวดฉี่จะราดแล้ว... ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ!”
เสียงของ จง ฉู่ซี สั่นเครือเล็กน้อยเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอหอย เธอรีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำ ล็อกประตูอย่างแน่นหนา แล้วยืนพิงบานประตูหอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ…
……………………………………………
ตอนที่ 1408 หวัง เสี่ยวฉุย... นี่มึงป่วยหรือเปล่า?
หลังจากพยายามสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ จง ฉู่ซี กลับยิ่งรู้สึกหงุดหงิดตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เธอนั่งอยู่บนฝาชักโครกด้วยความรู้สึกคับแค้นใจในความเสียเปรียบ เจียงเฉิง น่ะ ‘ปลดปล่อย’ จนสบายตัวไปเรียบร้อยแล้ว แต่เธอนี่สิ... กลับถูกทิ้งให้ตกอยู่ในภาวะ ‘ค้างคา’ จนอึดอัดไปทั้งร่าง มันเป็นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านและเรียกร้องอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
เฮ้อ... เมื่อกี้ไม่น่าใจอ่อนยอมให้คนเจ้าเล่ห์แบบนั้นรังแกเลยจริงๆ!
เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่... จง ฉู่ซี จ้องมองนิ้วมือของตัวเองที่ยังหลงเหลือร่องรอยแห่งความหรรษาซึ่งเธอเพิ่งจะมอบให้ตัวเองไปหยกๆ หยาดน้ำใสที่เปื้อนปลายนิ้วทำให้เธอต้องรีบหลบสายตาด้วยความเขินอายปนสมเพชตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบ
เธอรีบเดินไปที่อ่างล้างหน้า เปิดก๊อกน้ำให้แรงที่สุดแล้วลงมือฟอกสบู่ล้างมืออย่างพิถีพิถันทุกซอกทุกมุม ราวกับจะล้างความรู้สึกผิดบาปที่เพิ่งก่อขึ้นทิ้งไปพร้อมกับสายน้ำ ก่อนจะหันมาส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง
…………………………………………
เมื่อเดินกลับออกมาที่สวน... พลุหลากสีกำลังเบ่งบานประชันกันบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงไฟสว่างวาบสะท้อนไปทั่วลานบ้าน สาวๆ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดตื่นเต้น ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพกันยกใหญ่ ส่วน หวงเฉิงและหวัง เสี่ยวฉุย ก็อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ แยกย้ายกันไปโชว์ ‘สกิลจีบสาว’ ตามสไตล์ตัวเอง
หวงเฉิง ล็อกเป้าหมายไว้นานแล้ว นั่นคือ ‘หลิน เสี่ยวอวี่’ คณะกรรมการฝ่ายศิลป์สาวน้อยสวมแว่นตากลมโตที่มีลักยิ้มพิมพ์ใจดูเป็นสาวหวานรักครอบครัว
“เสี่ยวอวี่! ยืนตรงนี้สิ... มุมนี้ถ่ายติดดอกไม้ไฟสวยที่สุดเลยนะ!” หวงเฉิง สวมวิญญาณมือโปร จัดแจงหามุมให้เธออย่างกระตือรือร้น ก่อนจะเนียนเข้าไปยืนซ้อนข้างหลัง
หลิน เสี่ยวอวี่ ชูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างงงๆ: “จริงเหรอ? ไหนขอดูหน่อยสิ”
“แน่นอนสิ ฝีมือถ่ายรูปฉันน่ะระดับเทพ ฉายา ‘มือหนึ่งเรื่องสตอรี่’ เชียวนะ” หวงเฉิง โม้ด้วยความมั่นใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนแทบชิด: “แต่จะว่าไป... ต่อให้หามุมดีแค่ไหน ก็สู้รอยยิ้มของเธอไม่ได้หรอก”
หลิน เสี่ยวอวี่ หน้าแดงระเรื่อ เธอสัมผัสได้ว่า หวงเฉิง ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบเกยกัน แต่เธอก็เพียงแค่ผลักเขาเบาๆ ด้วยความเขิน: “แหม... ปากหวานจังนะ สมัยเรียนไม่เห็นจะพูดเก่งแบบนี้เลย”
หวงเฉิง แสร้งทำหน้าจริงจังพลางถอนหายใจ: “เฮ้อ... ตอนนั้นผมยังเด็กเกินไปครับ เลยแยกไม่ออกว่าอะไรคือความสวยงาม... แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว สายตาผมเฉียบคมขึ้นเยอะ”
หลิน เสี่ยวอวี่ ช้อนตามองอย่างสงสัย: “เหรอ? แล้วตอนนี้สายตานายมองว่าแบบไหนสวยล่ะ?”
หวงเฉิง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม: “ก็แบบคุณนี่ไงครับ”
เจอความตรงไปตรงมาแบบนี้เข้าไป หลิน เสี่ยวอวี่ ถึงกับเขินจนหลุดขำออกมา แต่เธอก็ไม่ได้ขยับตัวหนี ซ้ำยังยอมปล่อยให้ไหล่ของ หวงเฉิง เบียดชิดอยู่อย่างนั้น ดูท่าว่าภารกิจนี้จะไปได้สวย…
เมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังจะทำภารกิจสำเร็จ... หวัง เสี่ยวฉุย ที่ยืนอิจฉาตาร้อนอยู่คนเดียวก็เริ่มสแกนหาเป้าหมายบ้าง ในที่สุดเขาก็เล็งไปที่ ‘เฉินเย่ว์’ คณะกรรมการฝ่ายกีฬาที่เป็นสาวห้าว นิสัยตรงไปตรงมา กำลังยืนปลีกวิเวกอยู่คนเดียว
“เจ้เย่ว์! พลุสวยเนอะ?” หวัง เสี่ยวฉุย เดินเข้าไปทักด้วยท่าทางประหม่า
เฉินเย่ว์ ตอบโดยไม่หันมามอง: “อืม... ก็งั้นๆ”
“เอ่อ... แล้วที่มหาลัย เจ้ยังเล่นบาสอยู่ไหม?”
“เล่นสิ... ทำไม?”
“เปล่าครับ... แค่รู้สึกว่าเวลาเจ้ในสนามบาส มันดูเท่สุดๆ ไปเลย!” หวัง เสี่ยวฉุย เกาหัวพลางหัวเราะแห้งๆ
เฉินเย่ว์ หันขวับมามองเขา ยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์นัย: “หวัง เสี่ยวฉุย... นายคงไม่ได้คิดจะจีบฉันหรอกใช่มั้ย?”
หวัง เสี่ยวฉุย ลนลานทำตัวไม่ถูกทันที: “หา? ผม... คือผมแค่...”
เฉินเย่ว์ หัวเราะลั่นอย่างสะใจ: “พอเถอะๆ เจ้จะบอกอะไรให้นะ... หุ่นกุ้งแห้งอย่างนายน่ะไม่ใช่สเปกเจ้หรอก ไปหาคนอื่นเถอะไป๊!”
โดนปฏิเสธแบบขวานผ่าซากทำเอา หวัง เสี่ยวฉุย หน้าชา เจียงเฉิง ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบาๆ: “อย่าเสียใจไปเลยเพื่อน... เฉินเย่ว์พูดถูกแล้ว หุ่นบอบบางอย่างมึงน่ะ อย่าว่าแต่ปกป้องเธอเลย เวลาจะ ‘รุก’ จริงๆ มึงคงโดนเธอจับทุ่มลงเตียงมากกว่ามั้ง”
แทนที่จะสลด หวัง เสี่ยวฉุย กลับทำตาเป็นประกายเยิ้ม: “พี่เจียง... เธอดุมากเลยอะ... โคตรเท่... ผมชักจะชอบแบบนี้เข้าแล้วสิ”
“เชี่ย...” เจียงเฉิง หุบปากฉับทันที: “หวัง เสี่ยวฉุย... นี่มึงป่วยหรือเปล่า? ...หรือว่าเป็นพวกมาโซคิสต์? ...รสนิยมมึงนี่มัน... จิ๊ๆๆ~”
หวัง เสี่ยวฉุย ไม่สนใจคำแซว เขายืนเคลิ้มมองดู เฉินเย่ว์ ที่กำลังแบกเพื่อนผู้หญิงซ้อนหลังถ่ายรูปอย่างแข็งแรง
………………………………………
ในขณะเดียวกัน... จง ฉู่ซี ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอถอดเสื้อแจ็คเก็ตชุดนักเรียนออกมาผูกไว้ที่เอวเพื่อปิดบังช่วงสะโพกและต้นขาเอาไว้ โดยปกติกิริยาของหญิงสาวในชุดกระโปรงควรจะเดินขาชิดดูสุภาพ ทว่าท่าเดินของเธอในตอนนี้กลับดูแปลกพิกล ขาของเธอถ่างออกเล็กน้อยคล้ายกับ ‘เป็ดเดิน’ ซึ่งดูไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลย
เธอค่อยๆ พาร่างที่อ่อนเปลี้ยเดินออกมาที่ลาน... ภาพแรกที่เห็นคือ เจียงเฉิง กับโจวอิ่ง กำลังยืนจิบแชมเปญคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่ริมสระน้ำ แววตาของ จง ฉู่ซี ฉายแววขุ่นเคืองและหมั่นไส้อยู่ลึกๆ เธอแอบบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ: “มีความสุขกันเหลือเกินนะ...”
บ่นเสร็จเธอก็ตั้งใจจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเงียบๆ ทว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับความเจ็บระบมจากการเสียดสีที่บริเวณขาหนีบยังไม่จางหาย ทำให้ขาทั้งสองข้างของเธอสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่
จังหวะที่ต้องเดินผ่านหลัง เจียงเฉิง เธอเกิดเสียหลักเซนิดหน่อยส่งผลให้ต้นขาด้านในเสียดสีกันอย่างรุนแรง “ซี้ดดด!” หญิงสาวเผลอสูดปากครางออกมาด้วยความเสียวแปลบปนเจ็บ
แม้เสียงจะแผ่วเบา แต่ก็เรียกความสนใจจาก เจียงเฉิงและโจวอิ่ง ได้ เขาหันมามองด้วยมุมปากที่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบกวาดมองท่าเดินที่ผิดปกติของเธอ ก่อนจะแกล้งทักขึ้นเสียงดัง: “อ้าว? เป็นอะไรไป? ทำไมเดินกะเผลกๆ ขาถ่างแบบนั้นล่ะ?”
จง ฉู่ซี โกรธจนควันแทบออกหู เธอรัวคำด่าใส่ เจียงเฉิง ในใจเป็นชุด ‘ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ! ถึงฉันจะเป็นคนเสนอเอง... แต่นายมันก็ตัวต้นเหตุไม่ใช่หรือไง? รู้งี้ปล่อยให้อกแตกตายไปซะก็ดี! ไอ้คนหน้าด้าน!’
เธอพยายามปั้นหน้ายิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน: “อ๋อ... เมื่อกี้ฉันเห็นแมวหลังบ้านน่ารักดีเลยวิ่งตามไปดูน่ะ แต่พื้นมันลื่นไปหน่อยเลยล้มก้นกระแทก เจ็บขานิดหน่อยจ้ะ”
พูดจบเธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่เป้ากางเกงของ เจียงเฉิง แวบหนึ่งด้วยความแค้นเคือง
เจียงเฉิง เห็นสายตานั้นก็ยิ่งยิ้มกว้าง: “แมวเหรอ? แมวตัวนั้นคงไม่ใช่ ‘แมวเป้า(1)’ หรอกนะ?”
ตอนแรก จง ฉู่ซี ยังตามมุกไม่ทัน แต่พอเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายที่ส่งมา สมองเธอก็ประมวลผลได้ทันทีว่ามันต้องสื่อถึงเรื่องลามกแน่ๆ เธอหน้าแดงแปร๊ดจนถึงหู กระทืบเท้าด้วยความโมโห: “เจียงเฉิง! นายมัน...!”
“ซี้ดดด!” พอกระทืบเท้าลงไป ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านขึ้นมาอีกรอบจนต้องสูดปากน้ำตาคลอ
โจวอิ่ง ที่เห็นทั้งคู่ชอบกัดกันเป็นปกติไม่ได้เอะใจอะไร แต่พอเห็นเพื่อนเจ็บจริงก็ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง: “ตายจริง... เป็นอะไรมากไหมฉู่ซี? ฉันว่าแล้วเชียวทำไมเธอเดินแปลกๆ... มานี่มา ขอฉันดูหน่อยสิว่าเจ็บตรงไหน”
โจวอิ่ง ก้มลงจะสำรวจขาเพื่อน จง ฉู่ซี สะดุ้งโหยงรีบเอามือตะปบปิดต้นขาตัวเองไว้ทันที โชคดีที่เธอใส่ถุงน่องสีดำไว้ ไม่งั้นรอยแดงจ้ำคงปรากฏแก่สายตาเพื่อนรักแน่ๆ แต่เพราะความรัดของถุงน่องนี่แหละที่ยิ่งทำให้เธอเจ็บแสบกว่าเดิม
“ไม่เป็นไรจริงๆ! แค่นั่งพักแป๊บเดียวก็หายแล้ว!”
“เอ๊ะ? ทำไมถุงน่องตรงนี้มันดู ‘เปียกชื้น’ ล่ะ?” โจวอิ่ง ตาไวสังเกตเห็นรอยชื้นที่ต้นขาด้านใน
จง ฉู่ซี หันขวับไปถลึงตามอง เจียงเฉิง ตัวดี ตัวต้นเหตุ ก่อนจะรีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ: “อ๋อ... สงสัยตอนล้มคงไปโดนน้ำขังตรงแปลงดอกไม้น่ะ ไม่มีอะไรหรอก!”
“งั้นเหรอ? เอาไดร์เป่าผมไหม เดี๋ยวฉันไปเอามาเป่าให้แห้งนะ?”
“ไม่ต้องๆ! นิดเดียวเอง เดี๋ยวเดินไปเดินมาก็แห้งแล้ว!” จง ฉู่ซี โบกมือพัลวัน ใจข้างในสั่นรัวจนแทบจะระเบิดออกมา
……………………………………….
(1)[แมวเป้า (ติงตังเมา - 叮噹貓) – หรือคือ ‘โดราเอมอน (多啦A夢)’ ในบริบทนี้เป็นการเล่นคำของ เจียงเฉิง คำว่า ‘ติงตัง’ แปลว่า เสียงกระดิ่ง หรือเสียงกรุ๊งกริ๊ง ซึ่งมักใช้เป็นสแลงหมายถึงอวัยวะเพศชาย (คล้ายกับคำว่า ‘ไข่’ หรือ ‘กระดิ่ง’ ที่ห้อยอยู่) การที่ เจียงเฉิง ถามว่าใช่แมวเป้าไหม จึงเป็นการยั่วล้อ จง ฉู่ซี ถึงสัมผัสที่เธอเพิ่งได้รับจากเขาในห้องเก็บของ]